เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 93
บทที่ 93 ท้าปรมาจารย์แพทย์แผนจีน ฮัวเหรินเฟิง!
“เต็ม?”
“แม้แต่ขยายจำนวนรับแล้วก็ยังเต็ม?”
ดวงตาของเจียงซานเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อเขาได้เห็นสถิติการสมัครเรียนของนักเรียนทั้งประเทศ
ไม่เพียงโควต้าเปิดรับสมัครสาขาแพทย์แผนจีนจากมหาวิทยาลัยทั่วทั้งประเทศที่เต็ม แต่รวมไปถึง 100,000 คนสำหรับโครงการพัฒนาแพทย์แผนจีนอีกด้วย
โดยมียอดรับสมัครจากมหาวิทยาลัยทั้งหมด 50,000 ที่
หรือก็คือ
เมื่อรวมยอดของทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน ทำให้ได้คนเพิ่มทั้งหมด 150,000 คน!
“ทำไมถึงมีผู้สมัครได้เยอะขนาดนี้?”
เจียงซานทำใจเชื่อไม่ลง
ข้อมูลการเข้าเรียนต่อแพทย์แผนจีนตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้นไม่ดีนัก เป็นผลให้มีผู้เข้าเรียนน้อยและน้อยลงตลอด เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้รัฐต้องประกาศสนับสนุนการพัฒนาวงการแพทย์แผน จีน
ใครล่ะจะคิดว่า
ภายใต้หลากหลายสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทันทีที่ซูเย่เข้ามารับผิดชอบ สถิติการเข้าเรียนต่อแพทย์แผนจีน จะเพิ่มขึ้นก้าวกระโดดอย่างคาดไม่ถึงได้เพียงนี้?
ทั้งหมด 150,000 คน
โดยที่ 100,000 คนจากในนั้น เป็นนักเรียนที่เข้าโครงการอบรมและพัฒนา รับรองได้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะเข้าทำงานในอุตสาหกรรมแพทย์แผนจีนหลังจบการศึกษา ส่วนอีก 50,000 คนเองก็มีโอกาส ไม่น้อย
หนึ่งล้านภายในห้าปี
ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ก็เพิ่มขึ้นมามากกว่าหนึ่งแสนแล้ว!
“เด็กคนนี้ บางทีเขาอาจจะทำได้จริง ๆ นะนี่!”
เจียงซานยิ่งประหลาดใจเมื่อเขาลองคิดดู
เมื่อเป็นเรื่องของการผลักดันจิตใจผู้คน ความสามารถของซูเย่ที่แสดงให้เห็นนั้นไม่ธรรมดา
โชคเข้าข้างที่เด็กคนนี้ไม่ได้เป็นศัตรูของชาติ!
เมื่อเจียงซานนึกขึ้นได้ เขาจึงนำโทรศัพท์ออกมาและโทรหาซูเย่
“สวัสดีครับ?”
“ทำได้ดีมาก!”
หลังจากต่อสายติด เจียงซานจึงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันเพิ่งได้รับข้อมูลทางสถิติของนักเรียนที่สมัครเข้าเรียนต่อ แผนที่เธอเสนอมานั้นดำเนินไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยอดรับสมั ครเรียนต่อ และโครงการพัฒนา เต็มทั้งคู่ คาดการณ์ในเบื้องต้นได้ว่า จะต้องมีอย่างน้อย 100,000 จาก 150,000 คนที่เข้าสู่วงการแพทย์อย่างแน่นอน”
“ผมรู้” ซูเย่ยิ้มออกมา
แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้
เนื่องจากมีการแจ้งเตือนสองอย่าง
อันแรกคือแต้มจิตสาธารณะ +1
อีกอย่างคือแต้มศีลธรรม +1,000
สองสิ่งนี้ทำให้เขารู้ว่า แผนการฟื้นฟูวงการแพทย์แผนจีนในครั้งนี้ประสบความสำเร็จ
น่าเสียดาย ที่เป็นแต้มจิตสาธารณะ +1 หากนับทุกอย่างเป็นแต้มศีลธรรม ก็คงจะเพียงพอสำหรับการเลื่อนระดับแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ!
ซูเย่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
“เธอรู้แล้วเหรอ?” เจียงซานชะงักไป จากนั้นเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “แล้วต่อไป มีแผนอะไรไหม?”
ซูเย่พยักหน้าอัตโนมัติ “มีครับ”
ดวงตาของเจียงซานเป็นประกาย และเอ่ยถามอย่างเร่งรีบ “แผนอะไร??”
“หมอพื้นบ้าน!” ซูเย่กล่าวต่อเสียงเข้ม “มีคนกลุ่มนี้อยู่จำนวนมาก หากนำพวกเขามาใช้งาน จำนวนหมอในวงการแพทย์แผนจีนก็จะเพิ่มขึ้นสูงอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อย 200,000 คน!”
“หืม?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงซานผงะไป จากนั้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมา และกล่าว “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เธอรอก่อนเถอะ เท่าที่ฉันรู้มา เดี๋ยวพวกนั้นก็ไปตามหาเธอถึงหน้าประตู เตรียมตัวร รอรับปัญหาได้เลย!”
ซูเย่เอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ตามหาผมเหรอ?”
“มาหาผมทำไม?”
“ตอนฉันรู้มา ฉันว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไรนะ ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันจะตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าเธอจะรับมืออย่างไร โชคดีนะ!”
เจียงซานตอบรับด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอันชั่วร้าย จากนั้นตัดสายไปในทันที
หา?
ซูเย่หรี่ตาเล็กลง ดูเหมือนว่าเจียงซานจะได้รับข่าวสารบางอย่างมา
อย่างไรก็ตาม แม้บรรดาหมอพื้นบ้านจะไม่มาหาเขา เขาก็จะไปหาพวกนั้นอยู่ดี การจัดการเรื่องปัญหาของหมอพื้นบ้าน อยู่รอก็น่าจะดีกว่าไปหา
“ติ๊ดติ๊ดติ๊ด……”
โทรศัพท์ที่เพิ่งลงกระเป๋ากางเกงไป ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อมองดู เห็นว่าหลี่เคอหมิงโทรมา
“ศิษย์พี่”
“มาห้องทำงานของฉันหน่อย” หลี่เคอหมิงกล่าว “ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ”
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ” ซูเย่ยิ้ม “ผมมีอะไรอยากจะบอกอยู่พอดี”
เขาหาลูกศิษย์ให้ศิษย์พี่ได้ถึงสามคน!
“มาเถอะ”
หลี่เคอหมิงตอบกลับ และตัดสายไป
เมื่อมาถึงห้องทำงาน
“นั่งลงสิ”
หลี่เคอหมิงบอกให้ซูเย่นั่งลงก่อน หลังจากจัดการงานเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินเข้ามาหาและกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม
“เงินสนับสนุนจากกระทรวงสาธารณสุข และกระทรวงศึกษาธิการได้รับการอนุมัติแล้ว เดี๋ยวก็คงส่งมาถึง ขอบคุณผลงานของเธอด้วยนะ กับรายการ ‘อนาคตแพทย์แผนจีน’ ที่ไปลงแข่ง”
ซูเย่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณครับ อันที่จริงผมก็มีอะไรจะบอกเหมือนกัน”
“มีอะไรเหรอ?” หลี่เคอหมิงผงะไป
“ผมหาลูกศิษย์ให้ศิษย์พี่ได้สามคน”
“เอ๋?” หลี่เคอหมิงยืนนิ่ง จากนั้นรีบถามกลับ “ใครเหรอ?”
ซูเย่ตอบโดยที่ยังคงยิ้มอยู่ “นักเรียนอันดับหนึ่งจากคะแนนสอบเข้าทั้งสามคน ที่เตรียมจะเข้าเรียนแพทย์แผนจีนในวันนี้ครับ ไช่เสี่ยวฉี เซ่หยั่น และหลูชุนฮุย”
“อ้อ พวกเขาเองเหรอ?” หลี่เคอหมิงกล่าวออกมาอย่างประหลาดใจ “ได้ยินมาว่ามีสองคนจะเข้ามหาวิทยาลัยของเรา แต่สามเลยเหรอ เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า?”
ซูเย่ตอบกลับ “เกี่ยวอยู่แล้วครับ แต่ผมขายศิษย์พี่ไปนะครับ บอกว่าจะยอมรับพวกเขาเป็นลูกศิษย์ สอนพวกเขาดี ๆ นะครับ เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมหาลูกศิษย์เก่ง ๆ มาให้ได้ตั้งสามคน? ?”
“ทำได้ดีมาก!” หลี่เคอหมิงตบขาตัวเองไปด้วยความตื่นเต้น จากนั้นกล่าว “เมื่อไรที่ทั้งสามมาถึง ชื่อเสียงมหาวิทยาลัยของเราจะต้องดังกระหึ่มอย่างแน่นอน!”
“นักเรียนตัวท็อปสามคนมาเข้ามหาวิทยาลัยของเรา เหมือนมีอำนาจเลย ฮ่าฮ่าฮ่า คำว่าที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนอยู่ไม่ไกลแล้ว!”
“ฉันรับพวกเขาเป็นศิษย์! พวกเขาเป็นถึงอันดับหนึ่งคะแนนสอบเข้าระดับมณฑล ฉันจะดูแลเป็นอย่างดีเลย เราจะไม่ยอมให้คนนอกมองว่า แพทย์แผนจีนกลืนกินคนมีพรสวรรค์! ไม่อย่างนั้นเรื่อง งดีคงจะถูกมองกลายเป็นเรื่องแย่!”
กล่าวจบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด
“ดีแล้วครับ”
ซูเย่ถอนใจออกมาด้วยความโล่ง เขาคิดว่าศิษย์พี่จะไม่เอาด้วย ที่เขาทำเช่นนี้เพราะต้องการสร้างชื่อเสียงให้กับศิษย์พี่บ้าง
หลี่เคอหมิง เอ่ยถามออกมาต่ออย่างตื่นเต้น “เธอทำได้อย่างไร?”
ซูเย่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นเพราะชื่อของศิษย์พี่เองนั่นแหละ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ”
“ได้สิ” หลี่เคอหมิงพยักหน้า “ไปดีมาดีล่ะ”
หลังจากนั้น เขาถูมืออย่างตื่นเต้น กลับไปนั่งที่โต๊ะ และเริ่มคิดแผนสำหรับเหล่าลูกศิษย์
เมื่อออกมาจากห้องทำงานของหลี่เคอหมิงแล้ว
ซูเย่ไม่ได้กลับไปยังหอพัก แต่จองตั๋วเครื่องบินสู่เมืองจงชวน มณฑลกานซูด้วยโทรศัพท์ของเขา และรีบตรงไปยังเขาอวิ๋นฮวา เตรียมไปหาสองพี่น้องไป๋จือ
ไขกระดูกหินที่เขาเก็บไว้หลายวัน ได้เวลามอบให้กับหญิงที่เขารักแล้ว
ซูเย่แอบมายังกำแพงค่ายกลที่ไม่ไกลนักจากสวนด้านหลัง ซึ่งเป็นสถานที่ที่สองพี่น้องพักอยู่ เรียกพลังลมปราณแฝงออกมาปกคลุมทั้งร่างไว้ และเดินผ่านกำแพงเข้าไปโดยตรง
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]