เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 71
บทที่ 71 ออกมือช่วยสำนักแห่งหนึ่ง!
พูดออกมา? นี่มันหมายความว่ายังไง?
หยางเทียนหลินมองไปทางซูเย่อย่างฉงนใจ ยังมีอีกกี่วิชากันแน่ นี่คือเคล็ดลับของสำนักประตูลม ปกติจะไม่พูดออกไปให้คนนอกรู้…
หยางเทียนหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกัดฟันแล้วเอ่ยออกมา “ในวงกลมแห่งท้องฟ้า มีกฎเก้าข้อ ตอนนี้มีอยู่สาม”
“ยื่นมือมาครับ”
ซูเย่ผงะไป แล้วบอกอีกฝ่าย
เมื่อหยางเทียนหลินได้ยิน ดวงตาของเขาเป็นประกาย และกุลีกุจอยื่นมือออกไปอย่างคาดหวัง
ซูเย่จรดปลายนิ้ววาดไปบนฝ่ามือของหยางเทียนหลิน อีกฝ่ายแข็งค้างราวรูปปั้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขาพยายามจดจำรายละเอียดอย่างระมัดระวัง
หลังจากที่ซูเย่บอกอีกฝ่ายหมดแล้ว หยางเทียนหลินพลันสั่นสะเทือนไปทั้งร่างกายและจิตใจ เขารู้สึกตื่นเต้นมากจนคุกเข่าลงเบื้องหน้าซูเย่อีกครั้ง
“ชายชราคนนี้ ขอเป็นตัวแทนของสำนักประตูลม ขอบคุณผู้มีพระคุณ!”
หยางเทียนหลินมองไปที่ซูเย่อีกครั้ง ละล่ำละลักกล่าวกับซูเย่
“กี่ปีมาแล้ว! ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะสามารถนำกฎเก้าบทแห่งสำนักประตูลมได้ครบ และยังได้วิชายันต์ที่หายไปนานแล้วกลับคืนมาอีกด้วย!”
“ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะรวบรวมให้สมบูรณ์ได้”
“คุณเป็นผู้มีพระคุณของสำนักประตูลมของเรา”
“ชายชราคนนี้ ขอขอบคุณผู้มีพระคุณ หากต่อไปคุณต้องการความช่วยเหลือใด ๆ สำนักของเราไม่บ่ายเบี่ยงแน่นอน!!”
พูดจบแล้วก็คุกเข่าให้ซูเย่อีกครั้ง!
ทุกคนที่เห็นต่างตะลึงงัน
ไม่คิดว่าซูเย่ที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ระดับหนึ่ง คนที่ไม่มีสำนักหนุนหลัง จะรู้ศาสตร์ลับของสำนักประตูลม!
พอออกมือ ก็ช่วยสำนักหนึ่งของยุทธภพไว้ได้!
“ซูเย่ เธอรู้ได้อย่างไร?”
เจียงซานระงับความประหลาดใจของเขาไว้ พลางจ้องไปที่ซูเย่ “เธอเป็นใครกันแน่”
ในสมองของเขานึกถึงข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับซูเย่อย่างรวดเร็ว รวมทั้งในการแสดงออกของเขาในเกม และการคาดเดาของผู้บัญชาการคนอื่น ๆ
ซูเย่พยุงหยางเทียนหลินขึ้นมา และพูดกลบเกลื่อน
“อันที่จริง ที่ผมรู้เพราะคุณปู่คนหนึ่งเคยสอนผมตอนยังเด็ก ๆ เขาบอกว่าพรสวรรค์ของผมเป็นเลิศ ถึงขั้นที่ว่าเป็นอัจฉริยะในด้านศิลปะการต่อสู้ที่หาได้ยากยิ่ง”
“ปู่คนไหน? ชื่ออะไร?”
เจียงซานเอ่ยถามทันที โดยไม่สนใจเรื่องที่ซูเย่พูดไร้สาระ
ในสมองของเขาพลันนึกถึงปรมาจารย์ที่ปลีกวิเวกเข้าสู่ป่าเขาท่านนั้นทันที
“คุณปู่ใจดีมาก แต่ผมไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร”
ซูเย่กล่าวตอบ
“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
เจียงซานถามต่ออย่างเร่งรีบ
“ผมก็ไม่รู้ครับ”
ซูเย่ส่ายศีรษะพลางถอนหายใจ “ผมก็กำลังตามหาเขาอยู่เหมือนกัน”
เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น เจียงซานก็จ้องลึกไปในดวงตาของซูเย่ พยายามระงับความตกใจและความสงสัยในใจของเขาไว้อย่างรวดเร็ว และจดจำเรื่องนี้เอาไว้…
กลับไปต้องไปตรวจสอบ!
จากนั้นเขาก็หันไปมองที่ประตูแดนลับที่เปิดโดยซูเย่ และกล่าวกับทุกคน “ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ”
ทุกคนเดินไปด้วยกันและเตรียมเข้าสู่พื้นที่แดนลับ เจียงซานเป็นผู้เดินนำ เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาพลันหยุดกะทันหัน เลิกคิ้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และตะโกนทันที
“ออกมานะ!”
เสียงเพิ่งจบลง บนท้องฟ้าพลันมีร่างห้าร่างปรากฏขึ้นทันที
จากการแต่งกายและบุคลิก คนหนึ่งมาจากแดนเหนือ สวมชุดเสื้อคลุมแบบจีน ดูสุภาพ คนหนึ่งมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ ร่างดูสูงแข็งแรง คนหนึ่งมาจากแดนใต้ ทั้งร่างให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับภูเขาน้ำ ำแข็ง อีกคนมาจากทางตะวันตกเฉียงใต้ บนร่างราวกับมีกลิ่นของดอกไม้จางๆ และอีกหนึ่งมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ ร่างกายกำยำแข็งแรง
ทั้งยิ้มตาหยีพลางมองไปทางเจียงซาน ห้าคนนี้ซูเย่จำได้ว่าเขาเคยเจอตอนไปสำนักเมฆาคราม พวกเขาคือผู้บัญชาการ!
“เหอะ!”
เมื่อเห็นคนทั้งห้า เจียงซานก็ยิ้มเยาะเย้ย “ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถของซูเย่ทำให้พวกนายตกใจจนลมหายใจไม่คงที่ ฉันคงจะไม่รู้เลยว่าพวกนายตามมา”
“ทำไม อิจฉาหรือไง”
ผู้บัญชาการทั้งห้าไม่ตอบ แต่พวกเขามองที่ซูเย่ด้วยดวงตาที่ยังคงมีแววความประหลาดใจอยู่ เขารู้วิชาที่หายสาบสูญของสำนักประตูลม… หรือเขาจะเป็นผู้สืบทอดของผู้เฒ่าคนนั้นจริง?
“พอแล้ว ไม่ต้องตกใจแล้ว”
เจียงซานพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและกล่าวต่อ “ถึงแม้จะตกใจแค่ไหน ซูเย่ก็เป็นคนของฉัน ถ้าพวกนายต้องการจะแย่ง ก็แย่งไม่ได้!”
ผู้บัญชาการทั้งห้ามองหน้ากันยิ้ม ๆ
“ในเมื่อไม่ให้แอบตามเข้าไปดู งั้นขอเข้าไปดูตรง ๆ เลยได้ไหม”
เยี่ยนตี้ ผู้บัญชาการมหานครเหนือ ก้าวขึ้นมาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มและเดินเข้าไปใกล้ โดยไม่สนใจว่าเจียงซานจะยินดีต้อนรับพวกเขาหรือไม่ และเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับซูเย่และเกาหรงกวงอย่างเป็นธรรมชาติ
ผู้บัญชาการอีกสี่คนก็เดินเข้ามาอย่างมีความสุข
เกาหรงกวงรู้จักผู้บัญชาการเหล่านี้ด้วย แต่ระดับของเขาต่ำเกินไปที่จะกล้าพูด ดังนั้นเขาจึงถอยหลังออกไป สละที่ให้อย่างรวดเร็ว
เจียงซานขมวดคิ้วแน่น เจตนาของคนเหล่านี้ชัดเจนมาก
พวกเขาเพิ่งรู้ว่าวันนี้จะมาการถอดรหัสประตูของแดนลับ ดังนั้นพวกเขาจึงแอบมาที่เขตมหานครตะวันออกเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในแดนลับ ถ้ามีของดีอยู่จริง พวกเขาไม่ปล่อยให้มหานครตะวันออกได้ดีอยู่เขตเดี ยวแน่
เพียงแค่ไม่ทันได้คาดคิดว่าลมหายใจจะสั่นคลอนจากการเห็นความสามารถของซูเย่ และถูกเปิดเผยตัวตน!
“ดูแต่ตา มืออย่าต้อง จำไว้นะว่านี่คือพรมแดนของมหานครตะวันออกของฉัน”
เจียงซานกล่าวด้วยเสียงอันเย็นชา จากนั้นจึงนำทางเดินไปสู่แดนลับลึกเข้าไป
เมื่อมาสู่แดนลับแล้ว ทุกคนต่างตกใจกับฉากที่ดูรกร้างและหนาวเหน็บที่วางอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ยืนตะลึงอยู่หน้าประตูสักพัก จากนั้นจึงเดินต่อไปด้านในเป็นเหมือนสนามรบ
“แผ่นศิลาแผ่นนี้เขียนว่าอะไร”
ทุกคนมารวมกันรอบ ๆ แผ่นศิลาในใจกลางสนามรบ มองดูตัวอักษรที่แกะสลักไว้บนนั้น แต่พวกเขาไม่เข้าใจเลย
“ลู่ทงฆ่าปีศาจที่นี่”
ซูเย่เอ่ยพูดขึ้นมา
“หืม”
ทุกคนหันไปมองซูเย่พร้อมกัน
“เธอเข้าใจข้อความพวกนี้?”
เจียงซานรู้สึกประหลาดใจ
“นิดหน่อยครับ ผมเป็นแชมป์รายการชุมนุมวิชาการน่ะครับ พอจะเข้าใจอักษรจ้วน*[1] อยู่บ้าง”
ซูเย่กล่าวต่อ “นอกจากนี้ผมสามารถอธิบายให้ได้โดยไม่คิดเงิน ลู่ทง นามเจียหยวี สมัยชุนชิว สมยานาม:ชายคลั่งแห่งเมืองฉู่! ‘ข้าคือคนบ้าแคว้นฉู่ ขับขานเพลงเย้ยข่งชิว’*[2] คนในกวีนี้ก็หมายถึงเขา านั่นแหละครับ”
ซูเย่เอ่ยตอบ
คนที่บันทึกกล่าวถึงคือใคร ก็รู้ด้วย?
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]