เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 69
บทที่ 69 ทองคำนับสิบกิโลกรัม?!
“ผมยังทำไม่ได้ เขาก็ทำไม่ได้แน่!”
ตู้ฉางอวี่ที่เพิ่งเดินกลับมา กล่าวอย่างเสียใจผิดหวัง “นอกจากจะเรียกพี่สาวหรือผู้อาวุโสที่ตระกูลมาแล้ว ก็คงไม่มีใครเปิดประตูแดนลับนี้ได้หรอก”
เจียงซานไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่จ้องไปยังซูเย่
“ถ้าอย่างนั้น ผมเข้าไปเลยนะครับ?” ซูเย่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ได้” เจียงซานพยักหน้า และขอให้ซูเย่เริ่มได้เลย
เมื่อได้รับคำสั่ง ซูเย่จึงก้าวเดินออกไปทันที
ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของซูเย่
“เจ้าเด็กนั่นพูดว่าอะไรนะ?” ทันใดนั้นเจียงซานก็รู้สึกตัว และกระซิบถามเกาหรงกวงที่ยืนอยู่ด้านข้าง “เขาไม่ได้บอกว่าจะเปิดประตู แต่จะเข้าไปเลยใช่ไหม?”
“ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นนะครับ” เกาหรงกวงย้อนนึกอย่างละเอียด จากนั้นพยักหน้าเป็นการยืนยัน
ขณะนั้นเอง
ภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน ทำให้พวกเขาต้องตกตะลึง!
ซูเย่เข้าไปแล้วจริง ๆ
เขาแค่ตรงเข้าไป อย่างกับเขาเดินเข้าประตูบ้านตัวเอง หายเข้าไปเลย……
เพียงครึ่งทาง เมื่อร่างอีกครึ่งยังอยู่ด้านนอก เขาหันหัวกลับมากล่าวกับเจียงซานที่ยืนตาค้าง “ผู้บัญชาการเจียง ผมเข้าไปจริง ๆ แล้วนะ! เดี๋ยวผมเข้าไปดูก่อนแล้วออกมาเล่าใ ให้ฟังทีหลัง!”
กล่าวจบ
เขาเดินเข้าไปในแดนลับและหายไปจากสายตาของทุกคน ไม่ให้โอกาสเจียงซานได้ทันโต้ตอบใด ๆ
“เวรเอ๊ย!”
เสียงสบถของเกาหรงกวงดังขึ้นมา
บริเวณนั้น
เจียงซาน หยางเทียนหลิน และตู้ฉางอวี่ยังคงตกตะลึงกันอยู่
นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
“เป็นไปไม่ได้!” ตู้ฉางอวี่ส่ายหัวอย่างแรง ชี้ไปยังจุดที่ซูเย่หายเข้าไป และกล่าวขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร เขาจะเดินเข้าไปง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร? เป็นไป ปได้อย่างไร?”
เขาเป็นถึงอัจฉริยะจากตระกูลเทียนสุ่ย!
จากทั่วทั้งโลกแล้ว ตระกูลเทียนสุยถือเป็นตระกูลมั่งคั่งระดับต้น ที่ร่ำเรียนและศึกษาเกี่ยวกับค่ายกลมาอย่างเนิ่นนาน แม้แต่สามสำนักโบราณ ยังไม่อาจดูถูกความสามารถในศาสตร์แห่ งค่ายกลของตระกูลเทียนสุย
เป็นเหตุผลว่าทำไม เจียงซานจึงได้ส่งคำเชิญไปให้ตระกูลเทียนสุ่ย
และเนื่องจากเขาเป็นอัจฉริยะ ตระกูลจึงส่งเขามาเป็นตัวแทน
แต่ในตอนนี้
ประตูแดนลับที่เขาเปิดไม่ได้ แม้จะใช้หกวิธีรวด กลับโดนซูเย่เดินฝ่าเข้าไปเฉย ๆ?
ถ้าเขาเป็นอัจฉริยะ แล้วซูเย่ล่ะ?
หรือจะเป็นเพราะว่า… นั่นคือจุดกำเนิดค่ายกล?
ตู้ฉางอวี่รีบก้าวออกไปและพุ่งใส่จุดที่ซูเย่เดินเข้า
“ตูม!”
เขากระเด็นกลับมากองอยู่บนพื้น
เจียงซานถึงกับสะดุ้ง การเข้าไปยังจุดเดียวกันกับซูเย่นั้นยังไม่สามารถทำได้
เขากล่าวออกมาพร้อมดวงตาที่เบิกกว้าง “เจ้าเด็กนั่นทำได้อย่างไร?”
หยางเทียนหลินเองก็ได้แต่มองตาค้างในจุดที่ซูเย่หายตัวไป สีหน้าของเขาเป็นสีหน้าของคนที่ทำใจเชื่อในสิ่งที่เห็นไม่ได้
……
รกร้างและพังทลาย
ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม มีกลิ่นของความอาฆาตพยาบาทไหลเวียนอยู่ทุกหนแห่ง
สายลมพัดพาฝุ่นทรายล่องลอยไปทั่ว มีเพียงความเงียบงัน
ซูเย่ได้แต่หยุดยืนนิ่งและมองดูบรรยากาศตรงหน้าอย่างประหลาดใจ
เบื้องหน้าของเขา ปรากฏเป็นกำแพงเมืองขนาดยักษ์
มีร่องรอยความเสียหายอยู่เต็มทั่วทั้งกำแพง ทว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้ความยิ่งใหญ่ของมันลดลงเลย
คราบเลือดแห้งกรังบนกำแพง ดูเสมือนธงโบกสะบัดปักเอาไว้อยู่
ซากสงคราม!
เพียงมองภาพรอบกายเขา ซูเย่ก็รู้สึกได้เลยว่า ที่แห่งนี้ต้องเคยผ่านสงครามอันน่าสยดสยองมาก่อน
ซูเย่ก้าวเดินออกไป
สู่สมรภูมิที่อยู่หน้ากำแพงยักษ์
ในนั้นมีอนุสรณ์หินตั้งอยู่
มีตัวหนังสือสลักไว้อยู่หนึ่งบรรทัดเขียนว่า ‘ลู่ตงฆ่าอสูร ณ ที่แห่งนี้’
ลู่ตง?
ซูเย่สั่นไปทั้งร่าง ภาพของบุคคลหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวของเขาทันที
ชายคลั่งนครจือในยุคชุนชิว ลู่ตง ลู่เจียหยวี?
“ข้าคือชายคลั่งนครจือ เฟิ่งเกอหัวเราะเยาะขงจื๊อ”
ซูเย่จำได้อย่างชัดเจนว่าเคยได้ยินเรื่องของเขาเมื่อ 2,500 ปีก่อน มีฤๅษีอยู่ในนครจือชื่อลู่ตง ในยุคสมัยนั้น เขาก็มีกำลังอยู่ที่ขั้นเก้าแล้ว!
“เขามาที่นี่ได้อย่างไร?” สีหน้าของซูเย่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ตำนานที่สุดท้ายได้หายสาบสูญไป ทำไมถึงได้มาปรากฏอยู่ในที่แห่งนี้?
ชายคลั่งนครจือฆ่าอสูรอะไรไป?
“ที่นี่เป็นส่วนของดินแดนภูผามหานทีเหรอ? ทำไมถึงได้มีคริสตัลปราณจากมอนสเตอร์อยู่บนพื้น?”
ซูเย่ที่มองไปรอบกาย ได้พบกับคริสตัลปราณกองอยู่เต็มพื้น
คริสตัลปราณพวกนี้ถูกฝังอยู่ในกองทรายทั้งสีดำและสีเหลือง เมื่อสายลมพัดผ่านพาทรายล่องลอยขึ้น จึงทำให้เห็น
ดูจากคุณภาพแล้ว นี่เป็นถึงคริสตัลปราณระดับเก้า!
ซูเย่ถึงกับอึ้งไป มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว!
หรือว่าดินแดนภูผามหานทีเอง ก็เคยปรากฏขึ้นในยุคชุนชิว?”
เมื่อครั้งนั้น เขายังเป็นเพียงเด็กน้อยผู้อ่อนแอและไร้กำลัง เลยทำให้เขาไม่รู้เรื่องนี้?
“ดินแดนภูผามหานทีแห่งนี้กับบนโลกเกี่ยวข้องกันอย่างไร? และทำไมชายคลั่งนครจือถึงอยู่ที่นี่?”
ความเคลือบแคลงผุดขึ้นเต็มในหัวของซูเย่อีกครั้ง
ด้วยความสงสัย ซูเย่จึงนั่งย่อลงและเอื้อมเก็บคริสตัลปราณที่ฝังอยู่ในทราย
“ทรายสีดำพวกนี้ คงจะเป็นซากศพที่ชายคลั่งนครจือฆ่าทิ้งไว้ กลายเป็นทรายเนื่องจากผ่านมานานมากแล้ว”
ผลปรากฏว่า
เพียงนิ้วแตะโดน คริสตัลปราณก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง และถูกพัดลอยไปตามสายลม
“แม้แต่คริสตัลปราณเองก็ผุกร่อนได้เหรอ?”
ซูเย่มองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ และพึมพำออกมา “นี่เป็นถึงคริสตัลปราณจากมอนสเตอร์ระดับเก้า แต่ก็ไม่สามารถทนทานต่อกาลเวลาได้”
เขาโบกสะบัดมือขวา
พลังปราณพวยพุ่งออกมา พัดกองทรายตรงหน้าเขากระจายออกไป
คริสตัลปราณระดับเก้าก้อนโตปรากฏขึ้น
คริสตัลปราณเหล่านี้แตกต่างจากปกติ พวกมันส่องประกายออกมาเสมือนเป็นสีเงิน
ซูเย่เอื้อมมือไปแตะคริสตัลปราณอีกครั้ง
ผลลัพธ์ยังคงเป็นเช่นเดิม
คริสตัลปราณทุกก้อนที่ถูกแตะต้องโดยซูเย่ แตกสลายลงเป็นผงและปลิวไปตามอากาศ
“มีอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ อย่างน้อยน่าจะมีสักสองสามก้อนสิ ใช่ไหม?”
ซูเย่ยังไม่ลดละ
เขาจะมาเสียเที่ยวไม่ได้!
ตามหาคริสตัลปราณที่ฝังอยู่ในกองทรายไปทั่วทั้งสมรภูมิ
“เจอแล้ว!”
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]