เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 137
บทที่ 137 ปรมาจารย์ฮัวถูกวางยาพิษ! อันตรายถึงชีวิต!
ซูเย่มาถึงที่นี่แล้ว
ผู้ร่วมลงทุนเปิดสาขาในหอประชุมยังไม่ได้กลับกันไป
แต่ละคนยังแสดงความยินดีให้กันและกันอยู่
พวกเขารู้ดีว่าตราบใดที่ได้รับสิทธิ์ในการเปิดสาขามา ก็จะสร้างกำไรให้ได้อย่างแน่นอน และยังเป็นถึงกิจการที่ยั่งยืนยาวไปตลอดชีวิต ไม่มีทางถูกกำจัดออกไปจากตลาด
ทุกคนตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะตอนที่เห็นซูเย่ บรรยากาศก็ยิ่งครึกครื้นไปมากกว่าเดิม
“ขอเชิญทุกท่านนั่งลงก่อนครับ ผมมีบางอย่างจะบอก”
ซูเย่กล่าวจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปหาที่นั่ง
“ทุกท่านครับ” ซูเย่เดินขึ้นไปบนเวทีและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อได้เซ็นสัญญาแล้ว จากนี้ก็ถือว่าพวกเราจะได้ร่วมงานกันในอนาคต สิ่งต่อไปที่ทุกท่านต้องทำคือการหาตำแหน่งที่ตั้ง งสาขา ลงมือตกแต่งร้าน และอื่น ๆ ทุกท่านคงจะได้อ่านข้อตกลงอย่างละเอียดก่อนที่จะเซ็นสัญญาแล้วใช่ไหมครับ?”
ทุกคนพยักหน้าตอบรับ
“หากได้อ่านกันแล้ว ผมเชื่อว่าพวกท่านคงจะเห็นสัญญาข้อหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวกับข้อจำกัดในการตกแต่งร้าน”
ซูเย่กล่าวต่อ “เหตุผลที่ว่าทำไมสัญญาข้อนี้ถึงถูกยกขึ้นมา ก็เพื่อให้ทุกท่านได้ระมัดระวังมากขึ้น เนื่องจากพวกเรากำลังจะเริ่มต้นทำกิจการเพื่อเด็กเล็ก โดยมีจุดประสงค์เพื่อช่วยเหลื อเหล่าพ่อแม่รุ่นใหม่จัดการกับโรคภัยของลูกน้อย ไม่ใช่เพิ่มปัญหาให้กับพวกเขา”
“ผมจึงต้องเตือนทุกท่านเอาไว้อย่างเคร่งครัด ว่าวัสดุที่นำมาตกแต่งห้ามก่อให้เกิดสารมลพิษฟอร์มัลดีไฮด์ ทุกอย่างจะต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด หากได้เข้าร่วมแล้ว พวกท่านจะ ะต้องทำให้ดีที่สุด ห้ามทำลายชื่อเสียงของกิจการ อย่าให้อะไรมาส่งผลเสียทำร้ายเด็กได้!”
“แน่นอนว่าทางเราจะจัดการเตรียมแผนการตกแต่งร้านแบบพื้นฐานเอาไว้ให้ และจะมีเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในด้านนี้ไปตรวจสอบ เมื่อไรที่พบว่าการตกแต่งไม่ได้มาตรฐาน หรือมีบางปัจจัยที่ มองข้ามความปลอดภัยของเด็ก ทางเราก็มีสิทธิ์ที่จะตัดท่านออกจากการร่วมงาน”
“หวังว่าทุกท่านจะระมัดระวังกันเป็นอย่างยิ่งนะครับ”
กล่าวจบ ทุกคนในห้องก็พยักหน้า
พวกเขาล้วนเต็มไปด้วยจิตวิญญาณอันแรงกล้า
เงินลงทุนแรกเข้าตั้งสูงขนาดนั้น พวกเขาจะฆ่าตัวตายเพียงเพราะเรื่องวัสดุที่ใช้ในการตกแต่งทำไม?
พอได้ออกปากตักเตือนไปแล้ว ซูเย่จึงรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
หลังจากส่งทุกคนกลับไปแล้ว เขามองไปยังหลี่เผียวชุนและเว่ยเย่ชิง เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ฉันมีคำถาม พวกนายตอบได้ไหม?”
“อะไรเหรอ?”
ทั้งสองผงะ
พวกเขาสงสัยว่ามีอะไรที่ตัวเองทำได้ไม่ดีพอหรือเปล่า
ซูเย่จึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที
“การเตรียมการของตระกูลเจิ้งไปถึงไหนแล้ว?”
“หือ?”
ทั้งสองผงะไปอีกครั้ง พร้อมทั้งจ้องมองซูเย่กลับ
แต่ก่อนที่จะได้ตอบออกมา พวกเขาก็ตั้งสติได้เสียก่อน
หลี่เผียวชุนพ่นลมออกมาและกล่าว “ถึงจะร่วมมือกันแต่ก็ให้มันอยู่แค่ในเรื่องงาน ไม่ต้องคิดจะหลอกให้พวกเราหลุดพูดอะไร ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”
“ใช่ ใช่ ใช่” เว่ยเย่ชิงเสริมทันทีพร้อมพยักหน้า
ซูเย่เม้มปากอย่างช่วยไม่ได้
สองคนนี้ไม่หลงกลเขา!!
เขาจึงส่ายหัวและเดินออกจากหอประชุมมาอย่างเสียดาย
…..
คืนนั้น
ย่านมหาวิทยาลัยเมืองจี้หยาง
ชายหนุ่มผู้มีคิ้วสูงดูชั่วร้ายและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เดินยิ้มผ่านจัตุรัสกลางไปยังเส้นทางเปลี่ยว ตรงไปสู่ส่วนที่เงียบที่สุดของย่านนี้
มาจบลงที่ลานว่างไร้ผู้คน
“ตรงนี้แหละ”
“ดีมากเลย ไม่มีคนมาวุ่นวายแน่”
หลังจากมองไปรอบกาย มุมปากของเขาก็เผยอยกขึ้นเล็กน้อย
ทันใดนั้นร่างของเขาก็ลอยขึ้นสูง
ไม่ก่อให้เกิดเสียงใด ๆ อย่างกับว่าลอยอยู่ในอวกาศ
มองกวาดไปทั่วลาน
และกลับลงมาสู่พื้นดิน
จากนั้น
เขาหยิบหลอดแก้วออกมาจากกระเป๋ากางเกง ในนั้นมีของเหลวใสขนาดเท่าเม็ดข้าวอยู่
“ไปเลย”
เขากล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มแสนเย็นยะเยือก
“เอาล่ะ…”
ทันใดนั้นของเหลวใสกลายเป็นห้าสีและลอยออกมา
ภายใต้การควบคุมของพลังงานที่อธิบายไม่ได้ ผสานเข้ากับสายลมแผ่วเบา มันจึงลอยไปยังสวนแห่งหนึ่ง
ผ่านหน้าต่าง เข้าไปในบ้าน
และหยดลงไปบนถ้วยชาร้อน ๆ อย่างเงียบเชียบ
สามนาทีถัดมา มือเหี่ยวย่นคู่หนึ่งได้ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม
ภายนอก ในมุมอับ
ชายหนุ่มที่ล่องลอยอยู่ในอากาศแอบมองผ่านช่องของหน้าต่าง เมื่อเห็นว่าชายชราได้ดื่มชาเรียบร้อยแล้ว มุมปากของเขาก็ฉีกยิ้มออกกว้างทันที และหลังจากที่ลงสู่พื้นดินแล้ว เขาก็ เดินจากไป
“ซูเย่ผู้น่าสงสาร อีกเดี๋ยวแกก็จะได้ฟังข่าวร้าย ฉันหวังว่าแกจะรับได้นะ ไม่อย่างนั้นคงไม่สนุก”
……
วันต่อมา
เวลา 6:50 น.
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นและปลุกซูเย่ให้ตื่นจากการฝึกตน
เมื่อนำโทรศัพท์ออกมาดู พบว่าเป็นหลี่เคอหมิง
“ครับ ศิษย์พี่?” ซูเย่รับสาย
“อยู่ไหน?” หลี่เคอหมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงผิดปกติ
“เมืองจี้หยางครับ มีอะไรเหรอ?” ซูเย่รีบถามกลับทันที
“อาจารย์ติดพิษ” น้ำเสียงของหลี่เคอหมิงเต็มไปด้วยความกังวล “มาที่นี่เดี๋ยวนี้!”
“อะไรนะ?!” ซูเย่ตกใจ “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
เขาวางสายและรีบวิ่งไปในย่านมหาวิทยาลัยทันที
ไม่เรียกแท็กซี่
ซูเย่กระตุ้นพลังปราณเพื่อเร่งความเร็วในการวิ่ง เนื่องจากยังเป็นเวลาเช้า จึงไม่มีคนเดินถนนมากนัก เขามาถึงด้านนอกสวนของปรมาจารย์ฮัวในไม่ช้า
ยังไม่ต้องเข้าไป ซูเย่ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของภรรยาอาจารย์ดังมาถึงข้างนอก
คิ้วขมวดแน่น
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]