เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 119
บทที่ 119 คำสอนกลางสนามแข่งของซูเย่
คืนวันนั้น
ข่าวหนึ่งได้กระจายไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต
“การต่อสู้แห่งวงการแพทย์แผนจีน วันแรก ฝั่งมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนแพ้หมดทั้งหกศาสตร์!”
เมื่อข่าวออกไป ก็ทำให้ทั้งโลกออนไลน์เกิดความโกลาหลทันที
‘แพ้หมด?’
‘มีทั้งหมดสิบสามศาสตร์ แต่วันแรกก็แพ้ไปหกศาสตร์เลย?’
‘เวรเอ๊ย กลุ่มแพทย์แผนจีนพื้นบ้านเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?’
‘หรือว่าฝั่งมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนอ่อนเกินไป?’
‘คำเดียวเลย กาก สี่คำก็ได้ แม่งโคตรกากเลย!’
แพ้หกศาสตร์รวด?
พอได้รู้เรื่องนี้เข้า นักศึกษาจากสถาบันทั้งสามสิบสามแห่งทั่วประเทศก็พากันร่ำไห้ออกมา
‘แพ้หนักขนาดนี้ได้อย่างไร?’
‘มหาวิทยาลัยของพวกเราเก่งสู้แพทย์แผนจีนพื้นบ้านไม่ได้จริงเหรอ? มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ไปแข่งกันท่าไหน’
สิ่งที่ทำใจยากที่สุดของทุกคน คือการที่ตัวแทนนั้น เป็นนักศึกษาที่เก่งที่สุดในบรรดาพวกเขาแล้ว แต่ก็ยังคงแพ้อยู่
หากเป็นพวกเขาจะไม่แย่ยิ่งกว่าเหรอ ทำไมความต่างชั้นกับแพทย์แผนจีนพื้นบ้านถึงได้มากขนาดนี้?
เมื่อนักศึกษาจากหลากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนนั้นกำลังสิ้นหวัง
ก็ได้มีอีกข่าวหนึ่งปรากฏขึ้นมา
“ทางฝั่งมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนส่งซูเย่เป็นตัวแทน นำชัยชนะมาให้หนึ่งศาสตร์!”
ชนะแล้ว!
พอเห็นข่าวนี้
นักศึกษาและอาจารย์จากมหาวิทยาลัยจึงพากันถอนใจด้วยความโล่ง
ยังไม่แพ้สักหน่อย
มีซูเย่อยู่!
ซูเย่ สู้สู้!
ชาวเน็ตไม่แปลกใจนักเมื่อได้เห็นข่าวนี้ กลับกัน พวกเขารู้สึกยอมรับ
‘ดูเหมือนว่าซูเย่จะยังเก่งเช่นเดิมเลยนะ’
‘เขาชนะด้วยตัวคนเดียวเลย ในสถาบันก็ถือได้ว่าเป็นอันดับหนึ่ง’
‘อย่างไรซะเขาก็เป็นผู้ชนะรายการอนาคตแพทย์แผนจีน คงไม่แพ้ง่าย ๆ หรอก’
‘น่าเสียดาย ฉันอยากดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในสนามแข่ง ถ่ายทำรายการอะไรของมันวะ ใครสปอยล์ได้บ้าง บอกด้วยนะ!’
‘จะมีใครนอกจากทีมงาน.…..’
……
กลางดึก เวลาห้าทุ่ม
ในโรงแรมที่กลุ่มแพทย์แผนจีนพื้นบ้านพักอยู่
เว่ยเย่ชิง ตัวแทนจากตระกูลเว่ย ยืนอยู่ด้านข้างเตียงนอน จ้องมองไปยังดวงจันทร์ท่ามกลางท้องฟ้า หันหลังกลับเดินออกจากโรงแรมมายังสนามแข่ง
ขณะนั้น ซูเย่เองก็ยืนอยู่ในสนามเช่นกัน
“หือ?”
การที่ได้พบซูเย่อยู่ในสนามนั้น ทำให้เว่ยเย่ชิงต้องตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ ทันใดนั้น เขาพ่นลมเย้ยหยันก่อนจะตรงไปยังตรงกลางสนาม
“มีปราณไม่มากพอ”
พอเห็นเว่ยเย่ชิงเดินเข้ามา ชายหนุ่มทำท่าเหมือนคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว ยิ้มออกมาและเดินจากไป ติดต่อหาเหล่าพี่น้องพรรคถูโช่วจย้าเทียนที่ห่างหายกันไปนาน
เว่ยเย่ชิงผงะ
ไม่คิดว่าซูเย่จะเดินออกไปทันที
แต่เดิม เขาคิดว่าซูเย่จะทำเช่นเดียวกับเขา
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่
“หึ!”
เสียงพ่นลมเย้ยหยันตามมาอีกครั้ง
เว่ยเย่ชิงหยุดยืนอยู่ตรงกลางสนาม เท้าทั้งสองข้างแยกออกกว้างระดับไหล่ มือประสาน เกิดเป็นท่ายืนสงบนิ่ง
หลับตาลงอย่างเชื่องช้า
ยืนอยู่กลางสนามโดยไร้การเคลื่อนไหว
……
เช้าวันถัดมา
ผู้คนต่างพบว่าเว่ยเย่ชิงยืนอยู่กลางสนามคนแล้วคนเล่า
ไม่มีใครกล้ารบกวน ทำได้เพียงกระซิบพูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ
ผู้คนจากกลุ่มแพทย์แผนจีนพื้นบ้านที่ได้มาเห็น ทำตัวเหมือนว่าคุ้นเคยกับภาพนี้อยู่แล้ว พากันพูดคุยและหัวเราะเนื่องจากมั่นใจในตัวเว่ยเย่ชิงเป็นอย่างมาก
ทางฝั่งมหาวิทยาลัยมาถึง
เมื่อรู้ว่าเว่ยเย่ชิงยืนอยู่กลางสนามทั้งคืน ทุกคนก็ประหลาดใจ
“การนวดในแพทย์แผนจีนนั้น ต้องใช้กำลังและพลังงานเป็นอย่างมาก อีกฝั่งยืนอยู่แบบนี้ตลอดทั้งคืนจริงเหรอ?”
หลิวเจิ้นเฉียงขมวดคิ้วและกล่าวต่อ “ไม่ทานแม้แต่อาหารเช้า ไม่กลัวว่าจะเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำหรืออย่างไร?”
“เขาฝึกชี่กงอยู่ครับ ไม่จำเป็นต้องนอนหลังเข้าสู่สภาวะสงบ หนังสือของขงจื๊อเองก็บอกว่า ผู้ที่ฝึกปราณอายุยืนนานกว่า จึงไม่จำเป็นต้องกินเช่นกัน”
ซูเย่กล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
ทุกคนพากันตกตะลึงเมื่อได้ฟัง
ในขณะนั้น เว่ยเย่ชิงที่ยืนนิ่งมาตลอดได้ชูแขนขึ้นอย่างกะทันหัน ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างยาวนอน หยุดการฝึกและลืมตาขึ้น
ดวงตาของเขา เกิดเป็นประกายส่องสว่าง ดูเหมือนสถิตไปด้วยจิตวิญญาณอันแรงกล้า
พอได้เห็นเช่นนั้น ผู้นำตระกูลทั้งสิบสามจากฝั่งแพทย์แผนจีนพื้นบ้านต่างพยักหน้าชื่นชม
“ทั้งสองฝั่งมาถึงแล้ว”
หลี่เจิ้งต้าวเข้ามาพอดี และกล่าวขึ้น “กฏสำหรับการแข่งขันในวันนี้นั้นง่ายมาก แต่ละฝ่ายต้องทำการนวดให้เพียงสองคน ด้วยเกณฑ์ของหมอพื้นบ้านแล้ว เวลาที่ใช้และผลของการรักษา ในคนไข้รายแรกจะไม่ถูกนำมานับผล มีไว้เพื่อแสดงวิชาการนวดเพียงอย่างเดียว”
“ส่วนรายที่สองจะมีน้ำหนักอยู่ที่แปดสิบกิโลกรัม ผู้เข้าแข่งขันจะต้องลงมือนวดกดจุด เพื่อลดน้ำหนักให้ผู้ที่เข้ารับการนวดจำนวนห้ากิโลกรัม ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง”
ประโยคนั้นถูกกล่าวออกมา
ทำให้เหล่าผู้ชมพูดคุยกันอึกทึกอีกครั้ง
หนึ่งชั่วโมง ห้ากิโลกรัม?
การแพทย์แผนจีนทรงพลังถึงขนาดนั้นเลย?
หญิงสาวหลากหลายคนเกิดตาเป็นประกาย หากลดน้ำหนักได้โดยไม่ต้องคุมอาหารหรือออกกำลัง ก็คงดีมากเลย!
ซูเย่ขมวดคิ้ว
เขาที่เพิ่งได้ทราบกฎ คิดว่าหนึ่งชั่วโมงห้ากิโลกรัมนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก
มองไปหาเว่ยเย่ชิง
อีกฝ่ายมองกลับมาหาเขาด้วยสีหน้ามั่นใจและรอยยิ้ม
“ผู้เข้าแข่งขันประจำตำแหน่งได้” หลี่เจิ้งต้าวประกาศ “ขอเชิญอาสาสมัครเข้าสนามแข่ง”
สิ้นเสียง
ซูเย่และเว่ยเย่ชิงเดินเข้าประจำที่ เตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขัน
วันนี้ไม่เหมือนกับปกติ ไม่มีการจัดที่เพื่อใช้สำหรับทำการรักษา
มีเพียงเตียงนวดที่เตรียมไว้ให้ทั้งสอง มีระยะห่างกันห้าเมตร ซ้ายหนึ่งตัว ขวาหนึ่งตัว
ทั้งสองนั่งลงแสดงความพร้อม คนไข้รายแรกจึงเดินขึ้นสนามไปด้วยกัน
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]