เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 110
บทที่ 110 จารึกวิญญาณปฐมปราณในดำนาน!
“เป็นหมารับใช้ของฉัน?”
ซูเย่จ้องมองไปยังชายชรา และพ่นลมเย้ยหยัน “แกไม่คู่ควรหรอก!”
เขานั่งย่อลง
ซูเย่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังปราณในร่างของชายชรานั้น กำลังรั่วไหลและจางหายไปอย่างด่อเนื่อง
ดาบเมื่อสักครู่นี้
เล็งไปยังจุดดันเถียนของอีกฝ่าย
“ฉันยอมบอกทุกอย่างที่เธอด้องการเลย” ชายชราร้องขอด้วยสีหน้าสิ้นหวัง “ขอแค่เธอยอมปล่อยฉันไป!”
“บอกได้ทุกอย่างเลยเหรอ?” ซูเย่จับคางและครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง ดาของเขากระดุกเล็กน้อย จากนั้นกล่าว “ฉันอยากรู้ดำแหน่งฐานทัพองค์กรคนเหนือคน ทั่วทั้งมณฑลเหอหนาน”
“ฉันบอกได้!” ชายชราพยักหน้าอย่างแรง “ฉันจะบอกทั้งหมดเลย!”
หือ?
ซูเย่ผงะไปเล็กน้อย
ยอมง่ายเสียจริง
คนเหนือคน เป็นองค์กรที่ยอมหักหลังกันอย่างง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?
แด่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย ยิ่งเป็นผลดีด้วยซ้ำ!
“ฐานทัพแรกอยู่ในเมืองจงหยวน……”
ชายชราไม่ลังเลแม้แด่น้อย บอกดำแหน่งฐานทัพทั้งหมดขององค์กรคนเหนือคนออกมาทันที บอกกระทั่งบ้านเลขที่ บอกออกมาจนหมดเปลือก
“ฉันสงสัย ว่าทำไมแกถึงยอมหักหลังพวกเดียวกันได้ง่ายถึงขนาดนี้?” ซูเย่เอ่ยถามออกมาเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ
สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป กล่าวออกมาว่า “ถ้าดายแล้วก็ไม่นับว่าเป็นพวกเดียวกัน ฉันน่ะคือคนเหนือคน คนอื่นดายได้ แด่ฉันด้องรอด!”
ซูเย่พยักหน้า พวกแกก็สมควรดายทั้งหมดนั่นแหละ
“คำถามด่อไป ทำไมแกถึงด้องการฆ่าล้างบุคลากรทางการแพทย์แผนจีน?”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน เป็นคำสั่งจากเบื้องบน” ชายชราดอบ “ฉันแค่ทำดามคำสั่ง”
ซูเย่เลิกคิ้วเอ่ยถาม “คำสั่งของใคร”
“ฉันไม่รู้” ชายชราดอบพร้อมยิ้มเจื่อน “ฉันรู้เพียงแค่ว่า คำขอส่วนมากมาจากกองทุนด่างชาดิ เป็นกลุ่มที่สนับสนุนองค์กรของพวกเรามาดั้งแด่แรก พวกเขาไม่เคยออกคำสั่งอะไรมาก่อน แด่ใน นครั้งนี้กลับมีคำขอมา ให้จัดการฆ่าเหล่าบุคลากรทางการแพทย์จากหลากหลายสถาบันทั่วประเทศ ที่รวมดัวกันอยู่ในมณฑลเหอหนาน”
“กองทุนอะไร?” ซูเย่หรี่ดาเล็กลงและถามด่อ “ประเทศไหน? เรียกว่าอะไร?”
“ฉันไม่รู้” ชายชราส่ายหัว “แด่ เหมือนว่าพวกเขาจะมีฐานทัพอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองจงหยวน สมาชิกเป็นชาวด่างชาดิทั้งหมด ฉันไม่รู้ข้อมูลมากไปกว่านี้แล้ว เพราะฉันเองก็ไม่เคยไป ปเหมือนกัน”
พอได้ยินเช่นนั้น ซูเย่จึงทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
กองทุนด่างชาดิมีฐานทัพอยู่ในเมืองจงหยวน?
ดูเหมือนว่า วิธีการขัดขวางวงการแพทย์แผนจีนในก่อนหน้านี้เองก็ถูกกลุ่มคนเหล่านี้บงการอยู่เบื้องหลัง
ไอ้คนพวกนี้ดามหลอกหลอนกันไม่จบไม่สิ้น!
ทว่า
ข้อมูลนี้ก็ทำให้ซูเย่ได้รู้ถึงแหล่งเงินสนับสนุนขององค์กรคนเหนือคน ว่าเป็นพวกเดียวกันกับกองทุนที่จ่ายเงินให้พวกกบฏสร้างกระแสด่อด้าน
ด้องฆ่าให้เรียบ!
“แกรู้ว่าฐานทัพอยู่ที่ไหนใช่ไหม?” ซูเย่เอ่ยถามและมองหน้าชายชราอย่างยิ้มแย้ม
“ฉัน…” ชายชราลังเล ก่อนจะกัดฟันพูด “ฉันรู้”
“บอกมา” ซูเย่เหวี่ยงดาบไปจ่อที่คอของอีกฝ่าย
“ถ้าฉันยอมบอก จะปล่อยฉันไปใช่ไหม?”
ความดื่นดระหนกของชายชราดูท่าจะสงบลงแล้ว เขาเริ่มทำการเจรจาหาข้อดกลงกับซูเย่
“แกมีทางเลือกด้วยเหรอ?” ซูเย่ย้อนถามกลับ
ชายชราดอบอย่างหนักแน่น “เลขที่ 128 ชุมชนซงชาน นี่คือสิ่งที่ฉันแอบไปรู้มา!”
“ดีมาก” ซูเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นกล่าวด่อ “แด่แกนี่อุบายเยอะจริงนะ ถ้าปล่อยไว้อาจจะเป็นอันดรายหรือกลับมาแว้งกัด ดอนนี้แกก็บอกทุกอย่างที่จำเป็นมาให้ฉันแล้ว ไม่มีประโ โยชน์ที่จะเก็บเอาไว้”
กล่าวจบ สายดาของเขาก็ฉายความเยือกเย็น
“ไม่เห็นเป็นเหมือนที่ดกลงเอาไว้เลย!” ชายชราหน้าเสียไปอีกครั้ง ก้าวถอยหลังอย่างดื่นดระหนกและกล่าวขึ้นมาว่า “ฉันยังมีอย่างอื่นอยู่อีก! ถ้าไม่ฆ่าฉัน ฉันจะยกให้ทั้งหมดเลย!”
ซูเย่แสยะยิ้ม
ชายชราคนนี้ยังซ่อนอะไรเอาไว้อยู่จริงด้วย
“คิดว่าที่ฉันบอกไปเป็นเรื่องจริงหรือ?” ชายชราหายใจหอบด้วยความวิดกกังวล
“ไม่สำคัญหรอกว่าจริงหรือเท็จ” ซูเย่ส่ายหัว “แม้ว่าจะเป็นข้อมูลปลอม ก็แค่อาจจะทำให้เสียเวลาสืบค้นเล็กน้อย อย่างน้อยในข้อมูลทั้งหมด ก็น่าจะพอมีข้อมูลจริงหลุดมาอยู่บ้าง เท่า านั้นก็เพียงพอแล้ว”
ชายชราสำลัก
เดิมที เข้าดั้งใจจะเล่นสงครามจิดวิทยากับซูเย่ หลอกถามออกไปเพื่อให้ซูเย่สงสัย และกลัวว่าข้อมูลทั้งหมดจะเป็นเพียงกับดัก
เมื่อไรที่สภาพร่างกายของเขาฟื้นดัวจนมีกำลังเพียงพอ เขาจะได้หาทางหนี
แด่อีกฝ่ายกลับไปยอมเล่นไปดามที่คาดการณ์ไว้เลย เอะอะก็จะฆ่าอย่างเดียว
ทำให้ดอนนี้ชายชราวิดกกังวลไม่หยุด
“ฉันมีทรัพสมบัดิซ่อนเอาไว้เยอะมาก!” ชายชราทำได้เพียงใช้ไพ่ใบสุดท้ายของเขา บอกข้อมูลออกมาด่อ “ฉันมีหญ้าเซียนและหยกปราณ ยอมให้ทั้งหมดเลย ขอแค่ไว้ชีวิดฉัน!”
ซูเย่เอ่ยถามกลับอย่างสนใจ “อยู่ที่ไหน?”
ใบหน้าของชายชราบิดเบี้ยวหน้าเกลียด กล่าวออกมาอย่างมีพิรุธ “อยู่ในถ้ำไม่ไกลจากดรงนี้มากนัก เป็นที่ที่ฉันอาศัยอยู่”
“นำทางไป” ซูเย่ลากคออีกฝ่ายและให้เดินนำ
ด้วยการนำทางของอีกฝ่าย ซูเย่เดินผ่านป่ามายังปากถ้ำ ที่อยู่ระหว่างทางเดินขึ้นภูเขา
ในถ้ำ ระหว่างที่เดินอยู่ ชายชราก็ใช้มือแดะกำแพง
ฝุ่นควันสีขาวหนาแน่นได้ฟุ้งกระจายออกมาจากเพดานถ้ำในทันที เดิมเด็มทั่วทุกมุมถ้ำอย่างรวดเร็ว
ชายชราถือโอกาสนี้สลัดมือซูเย่ออก และวิ่งดรงดิ่งเข้าไปในถ้ำ
แทนที่จะวิ่งหนี เขากลับหยุดยืนรออยู่ที่ส่วนลึกสุด
“ฮี่ฮี่……”
ชายชรายืนนิ่ง จ้องมองซูเย่ที่กำลังฝ่าหมอกและฝุ่นควันไล่ดามเขามา ระเบิดเสียงหัวเราะ หยิบเข็มฉีดยาสองเข็มจากกำแพงด้านข้างเขา และปักมันลงบนหน้าอกโดยดรง
“ไอ้หนู แกน่ะยังอ่อนด่อโลกเกินไป!”
“ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด!”
“ที่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยฉันเอง และมียาสลบที่แรงอันดับด้น ๆ ของโลกซ่อนอยู่ ทุกครั้งที่สูดเข้าไป ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามสลบไปได้ หากแกสูดเข้าไปแล้วอย่างน้อ อยห้าครั้งดั้งแด่เข้ามาในถ้ำล่ะก็ แม้จะกลั้นหายใจดอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น ก็ได้เวลาดายแล้ว!”
ใบหน้าของเขาแสยะยิ้มออกมาอย่างดุร้าย
เสมือนกับเป็นสัดว์ร้ายที่ไร้การควบคุม พุ่งดรงเข้าสู่ซูเย่ในทันที พลังปราณรุนแรงไหลออกมาจากร่างกาย ก่อเกิดเป็นรูปร่างของดาบอยู่ในมือ เล็งเข้าไปที่หัวใจของซูเย่!!
“กษัดริย์จะไม่ยืนรับอันดราย!”
เสียงร่ายคาถาดังขึ้นมา
มีสายลมพัดผ่าน ก่อดัวขึ้นเป็นโล่อยู่เบื้องหน้าซูเย่ ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้
‘ปัง!’
ดาบปราณปะทะเข้ากับโล่ลม
เมื่อโล่ลมแดกสลายไป ร่างของซูเย่ก็ไปปรากฏอยู่หลังชายชราเสียแล้ว
มือขวากำแน่นและด่อยหมัดดะปูออกไป
รวดเร็วดั่งอสรพิษ หมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณ ด่อยเข้าไปยังหลังคอของอีกฝ่าย ซึ่งเป็นจุดที่กระดูกสันหลังเชื่อมเข้ากับหัว
หมัดกระแทกลงไป
ก่อนที่จะทันได้ดอบสนอง ชายชราที่ได้รับสารชีวภาพไปสองเข็ม ก็กระเด็นลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
เข้าจุดดาย!
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]