เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 107
บทที่ 107 นักฆ่าผู้มาพร้อมระเบิด!
“ฮี่ฮี่……”
เมื่อมองไปยังข้อความที่เพิ่งได้รับ ชายชราผู้นอนอยู่บนม้านั่งจึงหัวเราะออกมา ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง จ้องไปยังหญิงตั้งครรภ์ที่เดินผ่าน และกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “เธอควรจ จะมาอยู่บนสนามหญ้าของฉันนะ”
กล่าวจบ เขาผิวปาก
“ไอ้ขอทานตัวเหม็น!”
หญิงตั้งครรภ์เหลือบมองชายชรา สบถออกมาและเดินหนีไป
……
คืนที่สาม
นักศึกษาตัวแทนทุกคนเข้ามายังหอประชุมของโรงแรมด้วยความเคยชิน
“บัดนี้ ฉันจะประกาศผลการคัดเลือก ตัวแทนการแข่งขันในสาขานรีเวชศาสตร์หรือแขนงสตรี”
หลิวเจิ้นเฉียงที่ยืนอยู่บนเวทีกล่าวกับทุกคน “ในศาสตร์แขนงนี้ ผู้ที่ทำคะแนนไปได้มากที่สุดก็คือ หลี่เชี่ยนหยวี!”
ในหอประชุม
หญิงสาวหน้าเรียวทรงไข่ห่าน ไว้ผมทรงหางม้า นั่งยืดหลังตรงและยิ้มรับสายตาของทุกคน
เธอคือหลี่เชี่ยนหยวี
เนื่องจากทุกคนเคยได้ยินชื่อของเธอมาก่อน จึงไม่มีใครแปลกใจกับการได้เป็นตัวแทนในสาขานรีเวชศาสตร์ และยังได้ยินมาอีกว่า เธอถึงกับโดดเรียนคาบในวิทยาลัยเพื่อไปหาและเรียนจากหม มอรู้แจ้ง
ก็ถือว่าเธอเหมาะสมดี
“ต่อด้วยศาสตร์แห่งการรักษาบาดแผล” หลิวเจิ้นเฉียงประกาศต่อไป “ผลการคัดเลือก ตัวแทนการแข่งขันในศาสตร์แขนงนี้ จ้าวชุนอวี่ ได้คะแนนสูงสุดไป!”
สิ้นเสียงประกาศ
ชายในชุดลำลอง หน้าตาแจ่มใส ตัวไม่สูงมาก เดินออกมาข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม
เขาย้อมผมสีบลอนด์เหมือนต้นปอแห้ง แม้ว่าจะไม่โดดเด่นด้านความสูง แต่ผมยาวถึงหลังของเขาก็ดึงดูดสายตานักศึกษาสาวจำนวนมาก
“สุดท้ายคือศาสตร์แห่งการรักษาไข้”
ระหว่างที่พูด สายตาของหลิวเจิ้นเฉียงก็อยู่ที่ซูเย่แล้ว
ผู้คนในหอประชุมทั้งหมดเองก็เช่นกัน
นี่เป็นศาสตร์แขนงที่ซูเย่ลงสมัครคัดเลือก
ก็คงเป็นเขาอีกแล้วใช่ไหม?
“ผลการคัดเลือก ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดก็คือ ซูเย่”
หลิวเจิ้นเฉียงสูดหายใจเข้าลึก ระงับความรู้สึกตื่นเต้นในใจไว้ และประกาศต่อ “ยินดีด้วยที่ได้เป็นตัวแทนการแข่งขัน!”
ผู้คนทั่วทั้งหอประชุมตะลึงไปอีกครั้ง แม้ว่าจะคาดเดาผลเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อได้ยินประกาศ พวกเขาก็ยังตกใจอยู่ดี
เจ็ดสาขา!
นี่เป็นศาสตร์แขนงที่เจ็ดแล้ว ที่ชายคนนี้ได้เป็นตัวแทน!
จากสิบสามสาขา เขาเอาไปแล้วเกินครึ่ง!
ยังใช่มนุษย์อยู่หรือเปล่า?
‘แปะแปะแปะ’
เสียงปรบมือดังขึ้น
นักศึกษาทุกคนที่เข้าคัดเลือกในการรักษาไข้ ล้วนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น ไม่มีใครเอาชนะได้อีกแล้ว
“หมอนี่เชี่ยวชาญได้หลายศาสตร์ขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“ไม่ใช่ว่าเขามาจากสาขาพัฒนาการแพทย์หรอกเหรอ? เพิ่งเริ่มเรียนแพทย์แผนจีนได้ยังไม่ถึงปีเลยนี่ ทำไมถึงเก่งได้ขนาดนี้? อัจฉริยะเหรอ? ไม่สิ พระเจ้าเลยมั้งเนี่ย?”
เสียงปรบมือซาลง
หลิวเจิ้นเฉียงจึงเริ่มกล่าวต่อ “ในวันพรุ่งนี้จะเป็นการคัดเลือกตัวแทนของสาขาผิวหนังหรือตจวิทยา โสต ศอ นาสิกวิทยาหรือคอ หู จมูก กับทันตกรรม (ฟัน) และจักษุวิทยา (ตา) รวมเป็น นสี่แขนง จะเริ่มให้ลงสมัครคัดเลือกตั้งแต่บัดนี้ ยกมือขึ้นหากต้องการลงคัดเลือกแขนงผิวหนัง”
พรึ่บ!
ทุกคนหันไปมองซูเย่อย่างพร้อมเพรียง
ซูเย่ยิ้มอยู่โดยไม่ได้ยกมือ
เมื่อได้เห็นเช่นนั้น
นักศึกษาตัวแทนในศาสตร์แห่งการรักษาโรคผิวหนัง จึงถอนใจออกมาด้วยความโล่ง จากนั้นยกมือขึ้นเพื่อสมัคร
“หากต้องการเข้าคัดเลือกในโสต ศอ นาสิกวิทยา ขอให้ยกมือขึ้นเพื่อสมัครด้วย”
พรึ่บ!
ทุกคนจ้องมองซูเย่อีกครั้ง
ซูเย่ยิ้ม ยังคงไม่ยกมือ
นักศึกษาที่ลงสมัครในศาสตร์แห่งการรักษาหู คอ จมูกเองก็โล่งใจ ยกมือขึ้นกันหลายคน
ส่วนตัวแทนที่เตรียมลงสมัครในทันตกรรมและจักษุวิทยาพากันวิตกกังวล ซูเย่จะต้องเลือกหนึ่งในสองอย่างแน่นอน
“สำหรับคนที่ต้องการเข้าคัดเลือกในทันตกรรม ช่วยยกมือขึ้นด้วย”
ทุกคนจากสองศาสตร์ที่เหลือมองไปยังซูเย่อีกครั้ง
ซูเย่ไม่ได้ยกมือ
ทำให้นักศึกษาตัวแทนในศาสตร์แห่งทันตกรรมทุกคนตาเป็นประกาย ส่วนตัวแทนจากจักษุวิทยาพากันกัดริมฝีปากอย่างหมองหม่น
สุดท้ายก็หนีไม่พ้น!
“จักษุวิทยาเหรอ?”
“เป็นอีกศาสตร์ที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญสูงเลยนะ ถ้าเขาชนะได้ ก็จะเป็นตัวแทนไปถึงแปดสาขา”
“ถ้าไม่มีกฏบังคับ ฉันสงสัยว่าเขาจะลงแข่งทั้งหมดสิบสามแขนงแน่!”
ผู้คนพูดคุยซุบซิบกัน
รอจนกระทั่งเก็บข้อมูลการลงสมัครของทุกสาขาเรียบร้อยแล้ว ซูเย่ก็ตามฝูงชนออกมาจากหอประชุม กลับไปยังห้องเพื่อพักผ่อน
ซูเย่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เข้าสู่สภาวะฝึกตน
สองชั่วโมงต่อมา เวลาเที่ยงคืน
“หือ?”
ซูเย่ที่ทำการฝึกตนอยู่ ลืมตาตื่นขึ้นมา แสงอันเย็นยะเยือกปรากฏที่ใต้ดวงตาของเขา
มองออกไปนอกหน้าต่าง
“อาหารว่างกลางดึก!”
เขารู้ตัวมาโดยตลอด ว่ามีผู้ฝึกยุทธ์กำลังเข้ามาใกล้
เขายิ้มเยาะ ร่างของซูเย่ขยับ เปิดหน้าต่างออกและกระโดดลงมาจากชั้นหกของตึกสูง
ลงมาอย่างเงียบงัน
หลังจากกระโดดออกมาจากหน้าต่าง ซูเย่เป็นดั่งวิญญาณ ไม่ส่งเสียงใด ๆ ลงมาถึงประตูด้านหลังโรงแรม
ร่างของเขาแวบหายไปเข้าสู่ด้านในของโรงแรม
บนบันไดของโรงแรมที่แทบไม่เคยมีใครแตะต้อง ได้มีบุคคลหนึ่งก้าวเดินขึ้นไปอย่างเชื่องช้า
กลางดึก แม้ว่าจะพยายามอย่างไร ก็จะมีเสียงฝีเท้าดังไปตามโถงทางเดินอยู่ดี
ไปยังมุมด้านหนึ่งของชั้นพักบันไดชั้นแรก
ชายคนนั้นหยุดลง ปลดระเบิดและสายชนวนที่ติดอยู่กับเอว นำไปติดตั้งไว้กับกำแพงของบันไดตรงชั้นพักที่สาม
‘ติ๊ด!’
มีเสียงตามมาในทันใด
ระเบิดถูกติดตั้งเรียบร้อย
มีกระทั่งตัวเลขนับถอยหลัง เวลา 3 นาที
ชายคนนั้นยิ้มออกมา หันหลังและเดินออก
‘ฟิ้ว’
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ว่ามีลมเย็นพัดผ่าน
มือวางระเบิดสั่นกลัวขึ้นมา รีบเตรียมตัวออกจากโรงแรมอย่างตื่นตระหนก
ทว่าเมื่อหันไปนั้น
“อ๊า!”
ได้มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างใกล้ชิด
ใกล้เสียจนหน้าของทั้งสองเกือบจะชนกัน
พอได้เห็นซูเย่
สีหน้าของมือวางระเบิดก็เปลี่ยนไปในทันที พร้อมหยิบมีดขึ้นมา
ซูเย่ตบลงไปบนมีด และจับขึ้นมาโดยตรง
มองไปยังระเบิดที่อีกฝ่ายเพิ่งติดตั้ง และเขาก็หน้าเสียเพราะมาช้าเกินไป
“ใครเป็นคนสั่งให้แกมา?”
ที่เขาลงมา เดิมทีนั้นเพราะต้องการจะไล่ตามปราณของผู้ฝึกยุทธ์ที่เขาสัมผัสได้ แต่เมื่อลงมาถึงพื้น ร่องรอยของผู้ฝึกยุทธ์ก็อันตรธานหายไปโดยสมบูรณ์ ได้ยินเพียงเสียงในโถงทางเดิ น ก็เลยไล่ตามมา
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]