ดาบพิทักษ์แผ่นดิน นิยาย บท 148

ทว่าเมื่อเห็นว่าคุณหญิงฉินฟื้นขึ้นแล้ว ในที่สุดหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวลของฉินเค่อสิงและฉินหว่านชิวก็คลายกังวลได้เสียที

เมื่อคุณหญิงฉินหายจากอาการมึนงงในตอนแรก ก็ค่อยๆ ได้สติขึ้นมา

“ฮู่ว!”

คุณหญิงฉินผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ

“ฉันคิดว่าคราวนี้ตัวเองจะได้เดินเข้าประตูนรกไปจริงๆ แล้วซะอีก”

“ไม่คิดว่าจะยังได้เจอพวกเธออีก”

น้ำเสียงของคุณหญิงฉินเต็มไปด้วยความหดหู่

“ย่า ย่าพูดเหลวไหลอะไรครับเนี่ย?”

“มีพวกเราอยู่ด้วย เราจะปล่อยให้ย่าเป็นอะไรไปได้เหรอ?”

“ถ้าเมืองเจียงไม่โอเค เราก็ส่งย่าไปโรงพยาบาลใหญ่ๆ ที่อื่น แม้แต่ไปเมืองนอกยังได้เลย”

“รับรองว่าย่าไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอนครับ!”

ฉินซิงอวี่ตบหน้าอกตัวเองและเอ่ยอย่างจริงจัง

“ดี! ดีจริงๆ! ซิงอวี่กตัญญูดีจริงๆ”

คุณหญิงฉินส่ายหน้ายิ้มๆ และรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจมาก

ในลูกหลานทั้งสามรุ่นของตระกูลฉิน เธอถือหางฉินซิงอวี่มากที่สุด

ถึงแม้ว่าฉินหว่านชิวจะมีความสามารถที่เหนือกว่าฉินซิงอวี่

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นผู้หญิง ยังภายภาคหน้าก็ต้องแต่งออกไป

“ย่าคะ ตอนนี้ย่ารู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนไหมคะ?”

ฉินหว่านชิวก้าวมาข้างหน้าและเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

คุณหญิงฉินได้ยินดังนั้นก็มองฉินหว่านชิวแวบหนึ่ง

“ฉันไม่ได้ไม่สบายตรงไหน”

“ถ้าจะให้บอกว่าไม่สบาย ก็คงไม่สบายเป็นเพราะเรื่องของแก”

“แกจัดการเรื่องของแกให้เรียบร้อยได้เมื่อไหร่ ฉันก็รู้สึกดีขึ้นเมื่อนั้นแหละ”

คุณหญิงฉินเอ่ยเป็นนัย ฉินหว่านชิวเองก็พอจะฟังออก จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ตอนนี้คุณพักผ่อนให้เยอะๆ ดีกว่า”

ในตอนนั้นเอง หลินเซียวก็เลื่อนวีลแชร์มาข้างหน้า เขามองคุณหญิงฉินและเอ่ยขึ้น

เมื่อคุณหญิงฉินได้ยินเสียงนั้น สายตาของเธอก็เต็มไปด้วยไฟโทสะทันที

“ใครให้มันเข้ามา?”

“ไอ้ตัวซวยนี่ ต้องให้ฉันโมโหตายเพราะมันก่อนใช่ไหมพวกเธอถึงจะพอใจ?”

ทันใดนั้นคุณหญิงก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทำให้ทุกคนในตระกูลฉินพากันงุนงงเล็กน้อย

“ตั้งแต่มันเข้ามาในบ้านตระกูลฉิน สองปีมานี้สถานการณ์ในบ้านตระกูลฉินก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ”

“หลินเซียว แกมันตัวซวยของแท้เลย”

คุณหญิงฉินยิ่งมองหลินเซียวก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์

“ย่าคะ ย่าว่าหลินเซียวแบบนี้ได้ยังไงกันคะ?”

“ยังไงหลินเซียวก็ไม่ได้เป็นคนทำให้ย่าป่วยสักหน่อย แถมครั้งนี้ก็ยังเป็นเพราะหลิน…”

ฉินหว่านชิวยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค ก็ถูกคุณหญิงฉินขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“ยังจะบอกอีกเหรอว่าไม่ใช่เพราะมัน?”

แล้วก็ไม่มีทางมีชีวิตอยู่ในสายตาของคนอื่นด้วย

“โอเค ย่าคะ งั้นเราไปก่อนนะคะ...”

ฉินหว่านชิวส่ายหน้าเล็กน้อย และยังหันไปเอ่ยกับคุณหญิงฉิน

“หึ!”

คุณหญิงฉินส่งเสียงครางในลำคอครั้งหนึ่งและเบนหน้าออกไปทางอื่น

ฉินหว่านชิวและหลินเซียวออกไปจากห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว

ส่วนหวางเฟิ่งและสามีก็ยืนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขอตัวกลับไป

พวกเขาอยู่ที่นี่ ไม่เพียงแต่ไม่มีใครสนใจพวกเขา มิหนำซ้ำถูกปฏิบัติอย่างเย็นชาอีกด้วย

ดังนั้นจึงอยู่ต่อไปไม่ได้อีก

“ตอนที่ฉันเพิ่งสลบไป เหมือนจะได้ยินใครพูดอะไรสักอย่าง บอกให้ฉันทำกับหว่านชิวดีๆ หน่อย?”

“เมื่อกี้ใครอยู่ข้างๆ ฉันเหรอ?”

หลังจากที่คุณหญิงฉินได้สติกลับมาแล้ว ก็ค่อยๆ นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

“คือ…”

ฉินซิงอวี่กลอกตาไปมา จากนั้นก็เอ่ยขึ้น “ย่าครับ นั่นเป็นคนที่ตรวจอาการให้ย่า แต่ย่าน่าจะฟังผิดนะครับ ฝันไปหรือเปล่าครับ?”

คุณหญิงฉินไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยขึ้น “ไม่เหมือนฝันนะ”

“แต่เลิกพูดเรื่องนี้ไปก่อนแล้วกัน หมอที่ช่วยชีวิตย่าคือใครเหรอ? ย่าต้องขอบคุณเขาต่อหน้าอย่างงามเลย!”

“ยังไง นั่นก็เป็นบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตย่าไว้”

น้ำเสียงของคุณหญิงฉินจริงจังมาก