จอมนางข้ามพิภพ นิยาย บท 977

“ฮองเฮาตั้งครรภ์ลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของข้า เรื่องมงคลเช่นนี้ย่อมต้องร่วมยินดีเฉลิมฉลองกันทั่วหล้า เด็กๆ ถ่ายทอดคำสั่งลงไป จัดงานเลี้ยงที่พระราชวังสามวัน!” เป่ยหมิงฉี่ตรัสด้วยความพอพระทัยอย่างยิ่ง

“เพคะ!”

“ต่อไปพวกเจ้าจะต้องปรนนิบัติฮองเฮาให้ดี ระมัดระวังให้มาก ห้ามประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย ปรนนิบัติได้ดีข้าจะให้รางวัลอย่างงามทุกคน ปรนนิบัติไม่ดี ข้าจะตัดหัวของพวกเจ้าซะ!” เป่ยหมิงฉี่เอ่ยปากอย่างแสดงอำนาจและน่าเกรงขาม

“เพคะ!” เหล่าคนรับใช้ตกใจแทบตาย ย่อมไม่กล้าละเลยอยู่แล้ว

“เอาล่ะ ออกไปให้หมด”

“เพคะ!” ทุกคนถอยออกไปกันหมด ตำหนักบรรทมที่กว้างใหญ่เหลือเพียงเป่ยหมิงฉี่กับฮองเฮารั่วเฟิงซีเท่านั้น

“ฮองเฮารีบนั่งลงเร็ว ตอนนี้เจ้าเพิ่งตั้งครรภ์ ต้องพักผ่อนให้มากๆ ต่อไปก็ไม่ต้องคิดมากเรื่องของหกตำหนักแล้ว มีอะไรก็สั่งให้บ่าวรับใช้ไปจัดการก็พอ” เป่ยหมิงฉี่กล่าวด้วยความห่วงใย

ฮองเฮารั่วเฟิงซีตื้นตันใจอย่างยิ่ง “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เป็นห่วง”

ในตอนเย็นเป่ยหมิงฉี่กินข้าวกับรั่วเฟิงซี คีบผักให้นางด้วยความเอาใจใส่อย่างยิ่ง แล้วก็อยู่ค้างที่ตำหนักบรรทม จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นถึงได้จากไป

ฮ่องเต้เพิ่งจากไปได้ไม่นาน กัวกงกงหัวหน้าขันทีก็พากลุ่มคนรับใช้วังยกกล่องใหญ่เข้ามาสิบกว่ากล่อง

“บ่าวคำนับฮองเฮาเหนียงเหนียง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นรางวัลที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เหนียงเหนียง!” กัวกงกงคำนับด้วยความเคารพนบนอบ

“ขอบคุณฝ่าบาทแทนข้าด้วย” รั่วเฟิงซีตอบ

“พ่ะย่ะค่ะ” คนรับใช้วังยกรางวัลทั้งหมดไปที่ตำหนักบรรทมพระราชวัง ถึงได้จากไป

“เหนียงเหนียง ฝ่าบาทดูแลและห่วงใยพระนางจริงๆ ถึงกับให้คนส่งรางวัลมาให้มากมายขนาดนี้?” สาวใช้คนสนิทที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยความประหลาดใจ

รั่วเฟิงซีปลื้มใจอย่างมาก “เก็บรางวัลพวกนี้ให้เอาไว้ให้หมดเถอะ”

“เพคะ!”

หน้าประตู สาวใช้ตัวน้อยเข้ามารายงานทันที “ทูลเหนียงเหนียง ซูเฟยกับหยวนจาวหยีและคนอื่นๆมาขอเข้าเฝ้า บอกว่าจะมาแสดงความยินดีที่เหนียงเหนียงทรงพระครรภ์”

(จาวหยี เป็นชื่อตำแหน่งของพระสนม)

“ให้พวกนางเข้ามาเถอะ”

“เพคะ!”

สนมทุกคนพากันเดินเข้ามา คำนับด้วยความเคารพนบนอบ “คำนับฮองเฮาเหนียงเหนียง ขอแสดงความยินดีกับฮองเฮาเหนียงเหนียง”

“ไม่ต้องมากพิธี ประทานที่นั่ง!” รั่วเฟิงซีที่นั่งอยู่ในตำแหน่งหลักเอ่ยปากขึ้นมาด้วยความน่าเกรงขาม

“ขอบพระทัยเหนียงเหนียง!” สนมทุกคนนั่งลงบนที่นั่ง

“สองสามวันก่อนหม่อมฉันอัญเชิญพระพุทธรูปมาหนึ่งองค์ เดิมทีต้องการจะมอบให้เหนียงเหนียงในวันเกิด ตอนนี้เหนียงเหนียงทรงพระครรภ์แล้ว ควรค่าให้ชื่นชมยินดีและเฉลิมฉลอง หม่อมฉันก็เลยมอบให้ก่อนล่วงหน้า!” ซูเฟยกล่าวด้วยความอ่อนโยน

“ซูเฟยมีใจแล้ว” รั่วเฟิงซีตอบกลับไป

“เหนียงเหนียง ยายของหม่อมฉันเคยมอบสร้อยปะการังมรกตให้หม่อมฉันหนึ่งเส้น ตอนนั้นให้คงอู๋ไต้ซือเบิกเนตร มีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบและนอนหลับสบาย หม่อมฉันส่งมาให้เหนียงเหนียงโดยเฉพาะ หวังว่าเหนียงเหนียงจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่” หยวนจาวหยีกล่าวราวกับมอบของขวัญล้ำค่า

“ขอบคุณหยวนจาวหยีมาก”

“เหนียงเหนียงเกรงใจแล้ว หากเหนียงเหนียงต้องการสิ่งใดบอกหม่อมฉันมาได้เลย” หยวนจาวหยีรีบตอบทันที

ซูเฟยชำเลืองมองไปทางหยวนจาวหยีอย่างเย็นชา ผู้หญิงคนนี้แทบจะทนรอไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮองเฮาทรงพระครรภ์ ดูแลจัดการตำหนักทั้งหกเหนื่อยกายเหนื่อยใจ จำเป็นต้องมีคนช่วยฮองเฮาเหนียงเหนียงดูแลจัดการตำหนักทั้งหก

“หม่อมฉันไม่มีความสามารถ หากเหนียงเหนียงต้องการสิ่งใด หม่อมฉันไม่มีปฏิเสธอย่างแน่นอน” ซูเฟยคล้อยตาม

“พวกเจ้าทั้งคู่มีใจแล้ว ตอนนี้ข้าเพิ่งจะตั้งครรภ์ ยังสามารถรับมือได้ รอให้อีกหน่อยอายุครรภ์มากแล้ว หากไม่สามารถดูแลวังหลังได้ทั่วถึงจะต้องรบกวนทั้งคู่อย่างแน่นอน” รั่วเฟิงซีตอบอย่างยอมถอยเพื่อก้าวไปข้างหน้า

“เหนียงเหนียงสั่งการมาได้เลย”

หยุนถิงได้ยินก็หัวเราะออกมา “ดูท่าผ่านหลายวันมานี้ เขาถูกทรมานอย่างอนาถจริงๆ”

“ใครใช้ให้เขามีใจคดกัน องครักษ์ลับของจวนซื่อจื่อตรวจสอบชัดเจนแล้ว เขาเป็นคนของตระกูลหรันด่านชายแดน ตระกูลหรันและตระกูลเวินเป็นสองตระกูลใหญ่ด่านชายแดน แบ่งออกมาเป็นสองฝ่าย ข่มกันและกัน เป็นศัตรูกัน แข่งขันกันอย่างลับๆ และแย่งชิงดินแดน คิดว่าเขากลับไปครั้งนี้คงจะมีอะไรดีๆให้ดูแล้ว” จวินหย่วนโยวกล่าวอย่างเย็นชา

“ข่าวของท่านพี่ครอบคลุมรอบด้านจริงๆ เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรต่อดี?” หยุนถิงถาม

“แทนที่จะรออยู่ที่นี่ ไม่สู้ไปดูที่ด่านชายแดนดีกว่า” จวินหย่วนโยวเสนอแนะ

“ตกลง ข้ายังไม่เคยไปที่ด่านชายแดนมาก่อน พอดีจะได้ไปเที่ยวรอบๆด้วย” หยุนถิงเห็นด้วย

โม่เหลิ่งเหยียนกำลังจะพูดอะไร จู่ๆองครักษ์นายหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก “ท่านอ๋องแย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายหมิงแล้ว”

องครักษ์ลับคนนี้ เป็นคนของหอดวงจันทร์

โม่เหลิ่งเหยียนขมวดคิ้วขึ้นมา รีบรับจดหมายมาทันที ทันทีที่เปิดดูสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเช่นกัน

“เกิดอะไรขึ้น?” หยุนถิงมองมา

“ก่อนหน้านี้ข้าส่งหมิงจิ่วซางไปตรวจสอบที่ด่านชายแดน คิดไม่ถึงว่าเขาจะถูกกักขังอยู่ในตระกูลเวิน และถูกคุณหนูรองของตระกูลเวินบีบบังคับให้แต่งงาน ให้เขาเป็นเขยที่แต่งงานเข้าตระกูลภรรยา” โม่เหลิ่งเหยียนตอบ

หยุนถิงรู้สึกประหลายใจเล็กน้อย “ฝีมือของหมิงจิ่วซางยอดเยี่ยมขนาดนั้น ยังมีคนสามารถกักขังเขาเอาไว้ได้ด้วยหรือ?”

“ฝีมือของเขาไม่เลว แต่ไม่ค่อยจะฉลาดเท่าไหร่ แล้วก็ยังอวดดีด้วย คงจะถูกหลอกแน่นอน ดูท่าข้าก็ต้องไปด่านชายแดนสักครั้งแล้ว” โม่เหลิ่งเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ดูแลกันได้พอดี” หยุนถิงให้คนไปเก็บสัมภาระทันที

โม่เหลิ่งเหยียนก็ออกคำสั่งให้คนส่วนหนึ่งคอยคุ้มกัน จากนั้นก็พาทหารครึ่งหนึ่งจากไป ทุกคนแยกย้ายกันไป ปลอมตัวมุ่งหน้าไปยังด่านชายแดน

และหรันจู๋ซีที่จากไปไม่ได้พักที่โรงเตี๊ยม และไปยังเรือนแห่งหนึ่งที่อยู่ในเมืองเมืองชิ่งหรวน ยังไม่ทันที่เขาจะได้นั่งดื่มชา เวินฉิงที่อยู่ในที่ลับก็ฟันกระบี่เข้ามา