บทที่ 36 ตกหลุมพราง

ทั้งสองคนเดินมาถึงรถเข็นก็รู้สึกว่ามีอะไรตามพวกเขามาด้วย ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วจึงหันหลังไปดู แล้วก็ต้องเจอกับสัตว์ตัวน้อยสองตัวที่กำลังยืนสองขา ทำสายตาอ้อนวอน มันมีขนที่ดูหนาหนุ่ม มีสีน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีลายเป็นจุดกลมสีเข้มตามลำตัว บางจุดมีการเชื่อมต่อกันเป็นสายสั้น ๆ หรือเป็นวง หัวโตและกว้างเมื่อเทียบสัดส่วนกับลำตัว ตาโต สีเหลืองอำพันหรือสีน้ำตาลอมเทา คาง หน้าอก ท้อง และขาด้านในมีสีขาว มีเส้นสีเข้มที่แก้มข้างละสองเส้น หูใหญ่มน หลังหูสีน้ำตาลอ่อน ขามีเส้นสีดำพาดตามแนวนอน มีแถบเข้มที่แก้มก้น อุ้งตีนดำและมีขนยาวสีดำปกคลุม

"นี่พวกเจ้าสองตัวตามพวกข้ามาอย่างนั้นรึ" ฟางเหนียงเอ่ยขึ้น เหมียว เหมียว เจ้าแมวสองตัวร้องออกมาพร้อมกัน "ทำไมล่ะ เจ้าอยากได้ดอกไม้ของเจ้าคืนเช่นนั้นรึ" นางเอ่ยแล้วก็เอาดอกไม้ต่อชีวิต คืนให้เจ้าแมวสองตัวนี้ แต่มันไม่สนใจกลับกระโดดไปที่ขาของนางและเจิ้งเจี๋ย "แล้วพวกเจ้าต้องการอะไรจากพวกข้ากัน" ฟางเหนียงไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่ อยากได้ดอกไม้คืน หรือว่าอยากจะมาส่งพวกนาง แต่ไม่นานนางก็ได้คำตอบ เพราะเจ้าแมวสองตัวนี้กระโดดขึ้นรถเข็นของพวกนาง แล้วมันก็นอนลงหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ไม่ได้สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองการกระทำของมันเลยสักนิด

"นี่พวกเจ้า อย่าบอกนะว่า" ฟางเหนียงเอามือตบไปที่หน้าผากของตัวเอง โอ๊ย!!! หัวจะปวด อยู่ๆก็ได้ผู้อาศัยเพิ่มเข้ามาในบ้าน โดยไม่ต้องขออนุญาตจากเจ้าของบ้าน เฮ้อ" เจิ้งเจี๋ยได้ยินเช่นนั้นก็รีบถามนางด้วยความเป็นห่วง "เจ้าปวดหัวอย่างนั้นรึ แล้วตอนนี้ปวดมากหรือไม่" เขาปล่อยมือจากรถเข็นแล้วรีบใช้มือมาทาบหน้าผากและลำคอของนางทันที ว่ามันมีอาการร้อนกว่าปกติหรือไม่ "อ่ะๆ ข้าไม่เป็นไร แค่พูดไปเช่นนั้นแหละ" นางรีบอธิบายให้เขาฟัง ไม่เช่นนั้นเขาไม่ปล่อยนางไปง่ายๆเป็นแน่