บทที่ 35 เสือจอมปลวก

เช้าวันต่อมาเจิ้งเจี๋ยก็ออกไปสำรวจป่าที่อยู่อีกฟากของเชิงเขา เขาอยากได้ต้นไม้ที่ใหญ่สักหน่อยเพื่อจะได้เอามาทำคอกม้า เจิ้งเจี๋ยเดินสำรวจเข้าในป่าไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกถึงไอเย็นของน้ำ และเริ่มได้ยินเสียงเหมือนเสียงน้ำตกจากที่ไกลๆ เขาจึงลองเดินต่อไปเรื่อยๆตามเสียงนั้น ไม่นานเขาก็ได้พบกับบ่อน้ำตกขนาดเล็ก เจิ้งเจี๋ยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ บ่อน้ำตกแห่งนี้มีน้ำที่ใสมาก มากจนมองเห็นถึงก้นบ่อ ความสวยของน้ำที่มีสีเขียวมรกต มันเปล่งปลั่งสู้แดดทำให้เกิดการมีความระยิบระยับจนทำให้คนที่มองไปที่บ่อน้ำแห่งนี้หลงใหลเหมือนกับถูกเวทมนตร์สะกดไว้ไม่ให้ละสายตา เจิ้งเจี๋ยไม่เคยเห็นน้ำตกที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน เขายื่นมือไปสัมผัสผิวน้ำ มันให้ความรู้สึกที่เย็นมาก แต่พอเขาเอามือจุ่มลงไปใต้บ่อน้ำกลับเป็นน้ำที่มีความอุ่นเป็นอย่างมาก น้ำในบ่อนี้วิเศษมากจริงๆ คิดแล้วเขาก็อยากให้ฟางเหนียงได้มาเห็นน้ำตกบ่อนี้ยิ่งนัก

เจิ้งเจี๋ยจึงรีบไปตัดต้นไม้ที่ต้องการแล้วกองเอาไว้ เสร็จแล้วเขาก็รีบกลับบ้าน เพื่อไปบอกเรื่องน้ำตกแห่งนี้ให้ฟางเหนียงได้ฟัง "จริงหรือ!!! มีน้ำตกที่สวยงามเช่นนั้นที่หมู่บ้านเราด้วยรึ" ฟางเหนียงได้ยินเช่นนั้นนางก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เพราะชีวิตนี้นางไม่เคยเห็นน้ำตกเลยสักครั้ง ในยุคที่นางจากมานางก็ทำแต่งานอย่างเดียว วันหยุดนางก็อยากจะไปเที่ยวนะ แต่มันไกลจากที่พักนางมาก แค่เดินทางก็เสียเวลาไปครึ่งวันแล้ว นางขี้เกียจนั่งรถนานๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ไป นอนอยู่ห้องเช่นเดิม เป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่นางอยากจะออกไปเที่ยวที่ใดที่หนึ่ง

"เช่นนั้นเราทานข้าวเสร็จแล้ว ก็ขึ้นเขาด้วยกันดีหรือไม่ เจ้าจะได้ไปเล่นน้ำตกด้วย" เจิ้งเจี๋ยเอ่ยขึ้น เพราะเขาก็อยากจะลองลงเล่นน้ำตกดูสักครั้งเช่นกัน "อืม!!! เอาสิ ข้าก็อยากไปเล่นน้ำตกเช่นกัน" ทั้งสองทานข้าวเสร็จก็เตรียมเสื้อผ้าไปเปลี่ยนและอุปกรณ์ที่จะเอาไม้ที่ตัดกองไว้ลงมาด้วย เจิ้งเจี๋ยเข็นรถเข็นที่มีเชือกและห่อผ้า เข็นนำหน้าฟางเหนียงไป ส่วนฟางเหนียงก็มีตะกร้าที่สะพายไว้บนหลังไปด้วย ฟางเหนียงตื่นเต้นเป็นอย่างมากกับการขึ้นเขาครั้งนี้