"ขอบคุณริณมากนะครับ ที่ให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้ได้ดูและเรากับลูก พี่ตื่นตันใจ จนพี่พูดไม่ออกเลยที่รัก" อรัณเอ่ยพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้กับมิริณและลูกชาย
"ฉันยอมรับพี่มาเป็นสามี แต่มีข้อแม้นนะคะ พี่ต้องยอมฉันทุกเรื่อง เพราะพี่ผ่านมาพี่เอาแต่บังคับและออกคำสั่งกับฉัน" มิริณเอ่ยมาอรัณถึงกับหุบยิ้มลง
"ทำไมที่รักถึงเจ้าคิดเจ้าแค้นกับพี่นักละครับ เรื่องสาวๆ ตัดทิ้งไปได้เยพี่ไม่ยุ่ง เพราะไม่มีแก้มสาวๆ ที่ไหนหอมเท่าริณกับน้องภีมอีกแล้วที่รัก" อรัณแกล้งทำเสียงออดอ้อนกับมิริณ ร่างบางเห็นถึงกับอดหมั่นใส้ไม่ได้
"ฉันเรียกว่ามันว่ามันคือเอาคืนคะ"
"ได้ครับ แค่มิริณยอมให้อภัยพี่ๆ ก็ยอมน้องหมดแหละ ตามใจเมียกับลูกครับ อยากไปเที่ยวไหน ห้างสรรพสินค้าค้า หรือที่ไหนบอกมาได้เลยนะครับ วันนี้ขอตามใจเมียกับลูก" หลังจากอรัณพามิริณไปจดทะเบียนสมรสเสร็จร่างสูงก็ทำหน้าที่สามีที่ดีพามิริณและน้องภีมนั้นมาทานข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยมีอรัณนั้นอุ้มน้องภีมและมิริณเดินตาม เป็นภาพที่น่ารักที่มิริณเห็นแล้วถึงกับยิ้มแก้มปริ เธอชอบอรัณในมุมที่เขาเลี้ยงน้องภีมมาก
"ริณพี่จองโต๊ะแปดไว้ พี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" อรัณที่เดินเข้ามาเจอห้องน้ำอยู่ชั้นหนึ่ง จึงเอ่ยกับมิริณมา
"คะ พี่รัณเอาน้องภีมมาให้ริณเถอะ เดี่ยวริณพาลูกไปทีี่โต๊ะเองคะ" มิริณที่กลัวว่าน้องภีมนั่นจะหิว
"ได้ครับ เดี๋ยวพี่ตามไปนะ" ด้านมิริณขณะที่เดินจูงมือน้องภีมไปยังโต๊ะนั้น
ด้านแพทหลังจากที่ฉันไปเรียนที่ต่างประเทศได้ไม่ถึงปี ก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตที่ไทย เพราะบ้านฉันไม่มีตังส่งเรียนต่อ ชีวิตฉันหลังจากที่เลิกลากับอรัณไป ฉันไม่มีความสุขเลย ฉันเอาแต่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่าฉันไม่มีเขาฉันก็มีความสุข ที่จริงมันไม่เลย เพราะครอบครัวฉันกลายเป็นบุคคลล้มละลาย โดนยืดทรัพย์สินที่บิดาของฉัน นั้นเนื่องจากโดนข้อหาฟอกเงิน ฉันกลายเป็นคนตกอับ ฉันกลับไปอยู่บ้านของคุณแม่ที่แยกทางกับคุณพ่อ ฉันโดนเพื่อนคอยแต่เอาแต่พูดจาดูถูกเพราะโดนอรัณบอกเลิก ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะยัยมิริณที่เขามาแทรกฉันและอรัณ ฉันที่นั่งรอเพื่อนในร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่อยู่ๆ สายตากับเหลือบไปเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันอย่างดี ที่เดินมาพร้อมกับเด็กผู้ชายคนนึง ไม่ผิดแน่ยัยมิริณ ฉันคิดว่าฉันมีอะไรสนุกๆ ให้ทำแล้วแหละ ฉันแอบได้ยินมาว่าอรัณยังไม่แต่งงานและยังไม่มีใคร ฉันจเดินเข้าไปทักอดีตคนเคยรู้จัก
"ไงจ๊ะ มิริณเธอกับฉันไม่เจอกันนานเลยนะ" มิริณเข้ามาในร้านถึงกับชะงักที่เจแพท
"อุ้ย...นี้ ลูกชายเธอเหรอ น่าตาหน้าเกลียดน่าชังจังเลยนะ" แพทไม่พูดเปล่าที่กับยื่นมือแกล้งไปหยิกที่แก้มน้องพีมอย่างเสียมารยาท มิริณถึงกับดึงน้องภีมออก
"แล้วนี่พ่อของลูกเธอไปไหนละจ๊ะ ทำไมถึงได้มากันสองคน" แพทชายตามองมิริณและน้องภีม
"พ่อของลูกไปไหนไม่สำคัญหรอกคะ ฉันอยากจะถามคุณแพทเหมือนกัน ว่าลูกคุณแพทอยู่ไหนคะ ลูกคุณมาด้วยหรือเปล่า" มิริณเอ่ยถาม แพทถึงกับยกยิ้มออกมา
"เรื่องที่ฉันโกหกแกว่าท้องกับอรัณนะเหรอ หึหึ แกมันโง่เชื่อฉันเอง ช่วยไม่ได้" แพทเอ่ยพร้อมกับยิ้มร้ายกาจออกมา
"น่าเห็นใจนะคะ ที่คุณไม่มีปัญญาท้องกับเขา ถึงขั้นต้องกุเรื่องขึ้นมาเพื่อโกหก สุดท้ายคุณก็ไม่ได้เขานะคะ"
"นังมิริณนี้...นี้ แกกล้าว่าฉันเหรอ"
"ทำไมฉันจะไม่กล้าว่าละคะ นังแพท"
"ใจร้าย... ร้าย" จากนั้นน้องภีมที่เห็นแพทเดินเข้ามาหาเรื่องมิริณ ลูกชายที่ยืนอยู่ข้างแม่ เข้าไปกัดที่แขนของแพททันที
"อร้าย...เด็กบ้า" อรัณที่เดินเข้ามาถึงกับตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แพทที่กำลังง้างฝ่ามือจะตบน้องภีมแต่กับโดนมิริณนั้นจับมือแพทเอาไว้ อรัณที่เห็นเช่นนั้นกับวิ่งเข้ามา
"อย่านะ" น้องภีมยอมปล่อยแพท
"เด็กบ้า พ่อแม่ไม่สั่งสอน คอยดูเถอะฉันจะฟ้องแกยัยบ้า" แพทว่ามิริณมาเสียงดังลั่น
"ก็ลองฟ้องดูสิ ผมจะฟ้องคุณให้หนัก เอาให้ไม่เหลืออะไรเลย" อรัณยังตกใจกับเหตุการณ์ เมื่อครู่
"ลูกฉันรู้คะว่าใครพยายามจะทำร้ายแม่ของเขา น้องภีมแค่ป้องกันตัว และปกป้องฉัน" มิริณเอ่ยกับแพทจากนั้นอรัณดึงน้องภีมเข้ามากอดเพื่อปลอบเพราะกลัวว่าลูกนั่นจะตกใจ กับเหตุการณ์เมื่อซักครู่
"แพท นี้มันเรื่องอะไรกัน" แพทที่เห็นอรัณอุ้มน้องภีมถึงกับหน้าซีด นิอย่างบอกนะว่า...
"ลูกของฉันกับพี่อรัณเองคะ ที่รักคะเมื่อกี่น้องภีมกัดหมาบ้า เราต้องพาลูกไปหาหมอแล้วละคะ กลัวว่าน้องภีมจะมีเลือดสุนัขบ้า"