บทที่ 5

ด้านอรัณหลังจากที่เขาไปเคลียร์กับยัยนั้น เสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ร่างสูงก็ขับรถมาส่งแพทที่บ้านของเธอ จากนั้นอรัณก็ขับรถไปร่วมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่ SKy ผลับทันที

@SKY Pup

เมื่อมาถึงเหล่าเพื่อนๆ และรุ่นน้องในคณะอีกอย่างคนก็นั่งดื่มฉลองกันซักพักแล้ว ริวที่ในมือถือแก้วบรั่นดีอยู่นั้นต่างก็ยื่นมาให้กับอรัณทันทีที่เพื่อนนั่งลง

"พวกมึงดื่มกันนานยัง" อรัณเอ่ยถามเรียวตะ

"ซักพักแล้ววะ แต่พวกไอ้ดีเอ็มมาก่อนมาตั้งแต่ร้านปิดได้สิบนาที แม่งสู้เหล้าชิบหาย เรื่องแดกเหล้าไว้ใจเด็กปั่นไอ้ริกเหอะ" เรียวตะเอ่ยพร้อมกับทำหน้าเอื่อมให้กับรุ่นน้อง

"โฮ่... ไร พี่เรียว พี่นินทาไรผมครับพี่"

"ป่าว กูแค่ว่ามึงมันสู้เหล้าเฉยๆ ไม่มีไร" จากนั้นเรียวตะก็หันใจอรัณที่เอาแต่นั่งหน้านิ่ง ใบหน้าไม่รับแขกเลยซักนิด

"มึงเป็นห่าไร ไอ้อรัณทั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว ไปหาแพทแล้ว สีหน้ามึงนิไม่ดีขึ้นเลยเหรอวะ" เรียวตะเอ่ยยถามอรัณมาด้วยสีหน้าอันสงสัย ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรจากริวและริกที่มองหน้าอรัณมาเช่นกัน

"ทำหน้ายังกะอกหักมา ยังไงแหละ" ริกที่กระดกเหล้าอยู่นั่นเอ่ยขึ้นมาบ้าง

"ไม่ใช่แต่ก็ใกล้เคียง...วะ" อรัณกับเพื่อนอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"คือไร ยังไง แพท เขามีผัวใหม่เหรอ แสดงว่ามึงไม่เด็ดแล้วกะดิ เธอเลยไม่เอามึงแล้ว"

"ไอ้ห่าริกมึงแม่งกวนส้น กูแล้วสัส" อรัณเอ่ยมาอย่างไม่พอใจให้กับเพื่อน เขากับแพทไม่ได้เลยถึงขั้นนั้น แต่วันนี้ก็เกือบจะใกล้เคียง

"เอ้า...ถ้า ไม่ใช่มึงกูเล่าดิวะ"

"กูแค่ขอแพทเธอแต่งงาน แต่เธอตอบว่าจะไปเรียนต่ออีก 2 ปีวะ กูใจร้อนเองแหละ" คำตอบของอรัณทำเอาทัั้งสามหนุ่มถึงกับอึ้งและนิ่งไปตามกัน

"ไอ้เชี่ยรัน นี้มึงอย่าบอกนะว่าอยากแต่งงานตามไอ้เรียว เป็นคนที่สองของกลุ่มเรา" ริวได้แต่ถามเพื่อนมาอย่างไม่เชื่อหู ที่อรัณนั้นเอ่ยปากอยากแต่งงาน ถึงขั้นขอแพท อ่า อเมซิ่ง มาก

"มึงคิดดีนะโว้ยไอ้อรัณ มึงคงไม่อยากมาแต่งงานอย่างกูหรอก ที่แต่งกับคนไม่ได้รักอย่างเชอรีน"

"ไม่เหมือนกับมึง อันนี้กูเลือกเจ้าสาวเอง ป๋ากูบอกไอ้อคิณมันก็จะแต่งแล้ว ถ้ากูมีคนที่รัก เรียนจบ พร้อมก็แต่งได้เลย" อรัณเถียงเรียวตะมาทันควน

"มึงดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเชียว ไอ้อรัณ" ริวยังคงว่าเพื่อนต่อ

"ก็ไม่นานนะ แพทแค่ไปเรียนอีกสองปี กลับมาพวกมึงแต่งงานกันก็ไม่สาย" ริกเอ่ยขึ้นมาบ้าง

"ก็คงต้องเป็นเช่นนั้นแหละ" ในเมื่อแพทอยากจะเรียนต่อก่อน ผมเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรเธอ เอาที่แพทเธอพร้อมจะดีกว่า อรัณได้แต่คุ้นคิด