"ที่รัณใจร้อนไม่ผิดหรอก รัณเห็นพี่คินจะแต่งงานรัณก็เลยอยากจะแต่งบ้างใช่ไหมละ" แพทเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับอรัณ ที่แพทเอ่ยมาแบบนี้นั้นเนื่องจากอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพี่ชายของเขา อคิณกำลังจะเข้าประตูวิวาห์กับแฟนสาวซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของอรัณและแพทนั่นเอง
ซึ่งอีกไม่กี่เดือนนีน่าก็จะเรียนจบและกลับมาแต่งงานกับอคิณที่ทางบิดาของอคิณกำลังหาฤกษ์ให้กับพี่ชายนั้นเอง เลยทำให้อรัณนั่นอยากจะแต่งงานบ้าง เพราะในชีวิตนี้เขาเองก็ไม่ได้คิดจริงใจกับใครนอกเสียจากกับแพท ที่เขาอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเธอมากที่สุด เพราะแพทเธอนั้นสวยทั้งหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล และเธอก็เป็นผู้หญิงที่ทั้งเก่ง ฉลาด สวยทั้งหน้าตาและจิตใจ เธอเหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกเขามากที่สุด สเปคเขาร่วมอยู่ในตัวแพทหมดแล้ว กับสาวๆ คนอื่นก็เป็นได้แค่คู่นอนไปวันๆ เท่านั้น
"เราไปเรียนต่อแค่สองปีเองนะรัณ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั่นสิ แพทกังวลนะ" แพทเอ่ยจบพร้อมกับซบใบหน้าลงที่ไหลของอรัณ ร่างสูงถึงกับผุดรอยยิ้มออกแต่นั้นก็ยิ้มได้ไม่นานนัก มือหนาลูบที่ผมดกดำของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
จากนั้นแพทก็ค่อยๆ ผละหัวขึ้นมองและสบตาเข้ากับเจ้าของใบหน้าอันหล่อเหล่า พร้อมกับระบายยิ้มให้กับอรัณ
"เลิกทำหน้าเศร้าไปแล้วน๊า" แพทเอ่ยเสียงหวานปนอ้อน อย่างที่เธอมักจะทำกับอรัณเป็นประจำ เมื่อเห็นว่าอรัณยังคงตีหน้าเศร้าใส่เธอเช่นเดิม
แพทก็เป็นฝ่ายเข้าจูบอรัณก่อน จูบที่แสนหวานของคนตรงหน้าใช่ว่าอรัณจะปฏิเสธ ทั้งสองจูบกันอยู่เช่นนั้น โดยที่ไม่รู้ว่าในห้องพยาบาลนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาเพียงสองคน รสจูบที่แสนหวานยากที่อรัณจะยอมถอนจูบออกจากแพท บวกกับเตียงนุ่มๆ ความเงียบสงบในห้องนี้ จนทั้งสองเลยเทิด อรัณเลือดในกายสูบฉีดร่างสูงเผลอผลักแพทลงบนเตียงนอน มือหนาปลดกระดุมเสื้อของฝ่ายหญิงถึงกระดุมเม็ดที่สาม ด้านหญิงสาวก็ไม่ได้ปฎิเสธมืออรัณหลุดเข้าไปยังเสื้อด้านในของแพท ทั้งสองร่างยังคงแลกลิ้นกันไปมาจนมันเกิดเสียงดัง ทำเอาคนข้างเตียงที่พักสายตาอยู่นั้นถึงกับรู้สึกรำคาญ
Rrrrrrrrrr เสียงสมาร์ตโฟน
ดังขึ้นภายในห้องพยาบาล ทำให้แพทและอรัณนั้นได้สติ ทั้งสองร่างผละออกจากกัน แพทและอรัณคว้าหาสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู แต่เสียงเรียกเข้ากับไม่ใช่ของพวกเธอ และยังคงดังไม่หยุด
มิริณที่นอนคุมผ้าบนเตียงนอนติดกับเตียงข้างกับแพท ร่างบางเห็นซ็อตเด็ดเข้าเต็มๆ จนต้องแกล้งหลับเพื่อไม่ให้พวกเขารู้สึกอาย แต่กับเป็นมิริณที่รู้สึกอายเสียงเอง ทั้งได้ยิน ทั้งเห็นแต่นั้น แต่นั้นสวรรค์ก็ไม่เป็นใจ เมื่อยัยบีนา นั้นดันโทรเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี
มิริณลุกขึ้นนั่งสบัดผ้าห่มบนเตียง ทำเอาแพท และอรัณนั้นถึงกับตกใจไปตามๆ กัน อ่า เธอคงไม่ได้เห็นอะไรไปมากกว่านี่หรอกใช่ไหม แพทตกใจจนใบหน้าสวยนั้นซีดเผือกทันที มีบุคคลที่สามอยู่ภายในห้องนี้ด้วย
แต่นั่งมิริณก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อ ร่างบางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา
"ว่าไง แก ฉันกำลังจะไปพอดี" มิริณตอบกับปลายสาย มิริณเหลือบมองและสบตาทั้งคู่เล็กน้อยที่เห็นรุ่นพี่สาวคนสวยดีกรีดาวของคณะนิเทศ ที่ใครๆ ต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี เสื้อนักศึกษาของทั้งคู่หลุดลุ่ยออกมา ก็แง่ละพวกเขาไม่ใช่แค่จูบกันนิ อต่นั้นก็ไม่ได้ตะสนใจ มิริณเบนสายตาเข้ากับสายตาคมเข้มกับอรัณจากนั้นร่างบางก็ลุกออกจากเตียงและเดินออกไปทันที
ด้านอรัณ หลังจากที่ยัยนั่นเดินออกไปแล้วนั้น
"รัณคะ เธอคงไม่เอาเรื่องของเรา...ไปพูดต่อที่ไหนใช่ไหมคะ" แพทเอ่ยมาด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะกลัวว่าเรื่องนี้จะหลุดไปถึงหูคนนอก ภาพลักษณ์ดาวคณะอย่างเธอคงไม่ต้องมาเสียเพราะเรื่องแบบนี้
"แพท อย่าได้กังวลเลย รัณ ขอโทษ รอรัณตรงนี้ก่อนนะ" จากนั้นอรัณก็รีบสาวเท้าตามมิริณออกห้จากห้องไปทันที
มิริณเดินออกมาจากห้องพยาบาลถึงกับขนลุก กับสิ่งที่เห็น
!! หยี่ !! ฉันอุสาห์จะมาหาที่พักผ่อน ไม่คิดว่าจะมาเห็นซ๊อตเด็ดของคนดังที่เอาทำอะไรกัน ร่างบางเดินสพายกระเป๋าผ้าและกำลังจะก้าวเดินลงบันไดไปนั้น