บทที่ 10

ส่วนคนที่ทำให้อรัณคาดโทษเธออยู่นั่น ช่วงบ่ายวันนี้เอาจริงฉันรู้สึกเรียนไม่รู้เรื่องเลยซักนิด ในหัวฉันเอาแต่คิดเรื่องคลิปบ้าบ่อของคนประสาท ที่ไม่มีหลักฐานแต่กล่าวหาคนอื่นได้มั่วมาก แล้วยังนิสัยเสียมาลวนลามฉันอีก ใบหน้าหวาดนึกอย่างโกรธจัด กระดาษแผ่นเปล่าที่ถูกวางบนเกาอี้เลคเชอร์ถูกปากกาวาดรูปนักศึกษาชายและขีดเขียนระบายความโกรธแค้นจนหน้าตาเละเทะ

ในหัวของมิริณไม่ได้สนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังสอนเลยซักนิดเดียว ขวัญข้าวที่เหลือมองสมุดของคนที่นั่งข้างๆ ถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย มิริณไม่ได้จดสิ่งที่อาจารย์กำลังสอน แต่กับขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปแทน ขวัญขวัญถึงกับเอาข้อศอกขึ้นมาสะกิดเพื่อน

"ยัยมิริณแกทำไมของแก เออนี้เป็นไร ทำหน้าอย่างกะโกรธใครมาอย่างนั้นอะ" ขวัญข้าวที่ไม่รู้เรื่องได้แต่เอ่ยถามมิริณมาด้วยความสงสัย

"ก็ใช่นะสิ ฉันกำลังโกรธและโมโหมากด้วย" มิริณเอ่นมาเสียงเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน

"ใครเหรอ ใครทำอะไรแก" ทั้งสองสามกระชิบกันมาเสียงเบา ที่แอบคุยกันขณะที่อาจารย์กำลังสอน จากนั้นมิริณก็เริ่มเล่าเรื่องที่เธอบังเอิญไปเจอซ็อตเด็ดในห้องพยาบาลและอรัณตามมาเอาเรื่องเธอ

ขวัญข้าวที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมด ถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าอรัณจะนิเสียมากขนาดนั้น ซึ่งดูเป็นคนละคนอย่างที่พวกเธอมักจะเห็นเขาในรั้วมหาลัย ที่ดูเป็นผู้ชายรูปหล่อ น่ารัก อบอุ่น อย่างที่เคยเข้าใจมาตลอด

"อ่า มิน่าละตอนที่แกเห็นคลิปนั้น แกถึงได้ดูตกใจมาก"

"ก็ใช่นะสิเขาคิดว่่าฉันเป็นคนทำ" มิริณเอ่ยกับเพื่อนไป ร่างบางเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมืออีกยี่สิบนาทีก็เลิกคลาส

"ยัยข้าว วันนี้ฉันไม่ได้กลับเป็นเพื่อนแกนะ ฉันมีนัดกับมิวานะ"

"ได้สิ" เมื่ออาจารย์ปล่อยก่อนเวลา มิริณก็แยกจากเพื่อน แต่ก่อนที่จะไปรอมิวาที่หน้าตึกคณะบริหารนั้น

เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลา ร่างบางก็ไม่ลืมที่จะเป็นเช็คและสำรวจตัวเอง มือเรียวหยิบเครื่องสำอางออกจากกระเป๋าจากนั้นก็เติมแป้งและลงบัดออนอ่อนๆ เนื่องจากวันนี้เธอจะไปซ้อปเป็นเพื่อนมิวานั้นเอง ก็ต้องเติมหน้าให้ดูดีหน่อย จากนั้นมิริณก็มานั่งรอมิวาที่หน้าคณะบริหารที่มันอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้าของมหาลัย ร่างบางมานั่งรอมิวาได้ไม่นานจากนั้นพี่สาวของเธอก็โทรเข้ามาพอดี

Rrrrrrr My Sis