บทที่ 42

"เจ้าหมายความว่ายังไง?" ได้ยินเสียง ซูเหม่ยเคร่งเครียด ฉู่เฟิงจึงเข้าใจว่าคนพวกนั้นไม่หมูอย่างที่คิด

"ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าอ้วนนั้นนามว่าหลิวหมาง แม้ว่ามันจะมีพลังทิพย์ยุทธ์เพียงห้วงที่สาม ทว่ามันก็เป็นประมุขของ กลุ่มพันธมิตรสกุลหลิว พันธมิตรกลุ่มนี้ใช่ว่าจะโค่นได้ง่าย ๆ มันมีสมาชิกอย่างน้อยราวหนึ่งร้อยคน และในหมู่พวกมัน มี สองคนที่เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ ซึ่งมีพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เจ็ด ในบรรดากลุ่มพันธมิตรมากมายในสำนักฝ่ายใน พันธมิตรสกุลหลิวติดอันดับหนึ่งในสิบเลยทีเดียว"

ซูเหม่ยเล่าต่อไปอีกว่า “เหตุผลที่เศษสวะอย่างพันธมิตรสกุลหลิวสามารถเกณฑ์คนเข้ากลุ่มได้มากมาย เจ้ารู้ไหมว่าเพราะอะไร?"

"เพราะอะไรล่ะ?"

"หลิวเฉิงเอิน ปู่ของมันเป็นหนึ่งในผู้คุมกฎกองลงทัณฑ์ของฝ่ายในสำนักมังกรคราม อีกอย่างหลิวหมางยังเป็นหลานชายคนเดียวที่เหลือของสกุลหลิว ดังนั้น ปู่ของมันจึงตามใจ อย่างยิ่ง" ซูเหม่ยยังคงเล่าต่อว่า

“เหตุผลที่หลิวหมางมีอำนาจในการรวมพล ก็เป็นเพราะความสัมพันธ์กับปู่ของมัน ในสำนักฝ่ายใน ตราบเท่า ที่ คนพวกนั้นไม่ถูกสังหารไม่มีใครสืบสาวราวเรื่องอาชญากรรม ใด ๆ ที่สมาชิกของพันธมิตรสกุลหลิวก่อหรอก เหตุนี้แหละ พวก มันถึงกระทำการอันบ้าบิ่นเช่นนั้น"

"เจ้าเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังทำไม?" ฉู่เฟิงเพ่งมองอย่างจริงจัง

“พันธมิตรสกุลหลิวไม่ใช่คนจำพวกที่เจ้าควรไปมีเรื่อง ด้วย แต่ข้าช่วยได้ ขอแค่เจ้าเข้าร่วมกันพันธมิตรแห่งปีกเท่า นั้น" นางพูดพร้อมอมยิ้ม

"เราต่างก็เป็นมนุษย์ทั้งคู่ ข้าจะมีปัญหากับใครก็ได้ อีก อย่าง เจ้าพูดผิดละ ใช่ว่าข้าจะมีปัญหากับมัน มันต่างหากที่หาเรื่องข้า ข้าซาบซึ้งในความหวังดีของเจ้านะ แต่นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลข้า ในฐานะบุรุษ ข้าอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง" พอพูดจบฉู่เฟิงก็ตะโกนไปทางฉู่เกา "ฉู่เกา นำทางข้าไป"

“ขอรับ"

ทันทีที่สิ้นเสียงตอบพวกมันก็วิ่งไปทางคฤหาสน์ ของหลิวหมาง

"เจ้าพวกโง่ ข้าเตือนด้วยความหวังดี แต่เจ้ากลับคิดไม่ได้" เมื่อมองตามหลังฉู่เฟิงและฉู่เกา ซูเหม่ยบุ้ยปาก ทว่าหลังลังเลอยู่ครู่เดียว นางก็วิ่งตามสองคนนั้นไป

มีคฤหาสน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของสำนักฝ่ายใน นั่นคือเรือนพักของหลิวหมางและยังเป็นศูนย์บัญชาการของ กลุ่มพันธมิตรสกุลหลิวอีกด้วย

ขณะนั้นเอง ด้านนอกศูนย์บัญชาการพันธมิตรสกุลหลิว ศิษย์ฝ่ายในหลายร้อยคนรวมตัวกันอยู่บริเวณนั้น และ จำนวนผู้สังเกตการณ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากว่าด้านหน้าประตูทางเข้าศูนย์บัญชาการพันธมิตรสกุลหลิว มีศิษย์ฝ่ายในถูกแขวนห้อยลงมานั้นนับสิบคน

พวกมันมีบาดแผลที่โดนกรีดเฉือนตามเนื้อตัว โลหิตไหลอาบร่าง บางคนถึงกับสิ้นสติ พวกมันคือคนสกุลฉู่ ซึ่งรวมทั้ง ฉู่เวย ฉู่เฉิง และฉู่เจิน

"ดูนั่นเร็ว พันธมิตรสกุลหลิวทำร้ายศิษย์ฝ่ายในคน อื่นๆ ด้วย พวกมันเชือดไก่ให้ลิงดูอีกแล้ว ไม่มีใครจัดการ อะไรเลยรึ?"

"จัดการงั้นรึ?ใครจะไปจัดการพวกมันได้ ผู้คุมกฎกองลงทัณฑ์ของฝ่ายในมีศักดิ์เป็นปู่มัน ในสำนักฝ่ายในยังจะมี ใครกล้าหือกับมัน? มันแทบไม่ต่างจากเจ้าเหนือหัวเลย!"

"ชู่ว เงียบหน่อย ถ้าพวกมันเกิดได้ยินเข้า พวกเจ้าจะมีจุดจบแบบคนพวกนั้นนะ"

"โอ ช่างน่าเศร้า สาวน้อยทั้งสองงดงามเหลือเกิน แต่ข้าเกรงว่าพวกนางจะถูกหลิวหมางย่ำยีเป็นแน่"

แม้ศิษย์ฝ่ายในที่ทำตัวเป็นผู้สังเกตการณ์จะพากันโกรธแค้นต่อภาพที่อยู่ตรงหน้า ทว่าพวกมันกลับปิดปากเงียบ แม้ว่าพันธมิตรสกุลหลิวไม่ได้เป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดใน สำนักฝ่ายใน แต่ความเป็นมาของพวกมันนั้นซับซ้อนยิ่ง

"สารเลว ไอ้หลิวหมางมันรนหาที่ตายแล้ว"

ในตอนนั้นเอง ฉู่เฟิงและคนสกุลฉู่ที่เหลือเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นคนสกุลฉู่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง ฉู่เฟิงไม่อาจควบคุมโทสะของมันได้ มันพุ่งเข้าใส่สมาชิก ของพันธมิตรสกุลหลิวในทันที

"ช้าก่อน นี่คือศูนย์บัญชาการของพันธมิตรสกุลหลิว ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า" เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังใกล้เข้ามา ยามที่เฝ้าอยู่ตรงประตูก็ตะโกนเสียงดัง

"ไอ้สวะ" ฉู่เฟิงกระโจนขึ้นสะบัดลูกเตะใส่เจ้าของเสียงจนมันร่วงลงพื้น จากนั้นก็กระชากปกเสื้อมันขึ้นมา และซัดหมัดเข้าใส่หน้าสามครั้ง ส่งผลให้เลือดอาบทั่วใบหน้าของมัน ส่วนจมูกก็หักจนบิดเบี้ยว พอฉู่เฟิงสะบัดมือ ยามเฝ้าประตูผู้นั้นก็ปลิวไปในอากาศไม่ต่างจากกระสอบทราย ร่างของมัน

กระเด็นโค้งขึ้นไปแล้วร่วงลงบนสวนของคฤหาสน์พันธมิตรสกุลหลิว