บทที่ 244.2

ตระกูลจากตรอกเถาเย่ที่แต่งด้วยนั้น แม้ว่าตระกูลจะตกต่ำ แต่เมื่อเทียบกับตรอกซิ่งฮวาแล้ว ฐานะทางบ้านก็ถือว่ามั่นคงกว่ามาก ดังนั้นจึงค่อนข้างจะวาดมาดหยิ่งยโสอยู่บ้าง แต่เพื่อนบ้านในตรอกซิ่งฮวาและตรอกหนีผิงกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ ต่อให้ตระกูลที่ตั้งอยู่บนฝูลวี่และตรอกเถาเย่จะไม่รุ่งโรจน์เหมือนดังแต่ก่อน ตระกูลธรรมดาก็อย่าหวังว่าจะปีนป่ายได้ถึง หากไม่เป็นเพราะบุตรชายของผู้เฒ่าหานได้ดิบได้ดี ตอนนี้ทำงานอยู่ในที่ว่าการเขตการปกครองหลงเฉวียน ไหนเลยจะมีโชควาสนาได้แต่งงานกับคุณหนูจาตรอกเถาเย่แบบนี้?

เหล่าเฉาไปนั่งกินดื่มกับคนโต๊ะอื่น เฉาจวิ้นดื่มเหล้าร้อนแรงหนึ่งอึกแล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก รีบคีบขาหมูหนึ่งชิ้น ก่อนหันหน้าไปมองปู่หลานคู่นั้น ถามยิ้มๆ ด้วยภาษาทางการของต้าหลี “ทำไม อาหารไม่คุ้นปาก? ไม่อย่างนั้นพวกเราเปลี่ยนไปกินกันที่ภัตตาคารกันดีหรือไม่?”

ผู้เฒ่าที่สวมชุดสะอาดสะอ้านส่ายหน้ายิ้ม “ไม่ต้องมากเรื่องขนาดนั้น ข้าก็แค่กินอาหารเจในเมืองหลวงมาจนชิน ไม่คุ้นเคยกับอาหารคาวที่มีแต่เนื้อในงานเลี้ยงฉลองเท่านั้น หาใช่ดูแคลนขนบธรรมเนียมของสถานที่แห่งนี้ไม่ แล้วนับประสาอะไรกับที่เดิมทีอำเภอไหวหวงเขตการปกครองหลงเฉวียนก็เป็นมาตุภูมิของสกุลเฉาเรา พวกเราที่เป็นลูกหลานจะลืมกำพืดของตัวเองได้อย่างไร”

เฉาจวิ้นผู้มีหน้าตาหล่อเหลาพยักหน้ารับ ยิ้มตาหยีพูดว่า “มาเจอกับบรรพบุรุษที่พึ่งพาไม่ได้แบบนี้ ถือเป็นความโชคร้ายของพวกเราอย่างแท้จริง”

ผู้เฒ่าไม่กล้าต่อคำเขาเด็ดขาด

ปากมากวิจารณ์บรรพบุรุษในตระกูลที่เป็นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสิบเอ็ดคนหนึ่ง ต่อให้ผู้เฒ่าจะมีฐานะสูงส่งเป็นถึงขุนนางสำคัญผู้เป็นเสาหลักของราชสำนักต้าหลี ก็ยังไม่มีความกล้าหาญนี้

คนหนุ่มท่าทางเจ้าสำราญ บุคลิกแตกต่างกับเฉาจวิ้นอย่างสิ้นเชิงผู้นั้นมีนามว่าเฉาเม่า เขาก็คือผู้ตรวจการงานเตาเผาคนใหม่ของเขตการปกครองหลงเฉวียน เป็นขุนนางที่ขึ้นตรงกับกรมพิธีการ สง่างามผึ่งผาย ได้รับสมญานามอันงดงามจากวงการขุนนางว่าเป็นต้นไม้หยกแห่งตระกูลเฉา ตอนนั้นที่ไปต้อนรับราชครูต้าหลีที่จุดพักม้าไหวจ่ายก็เป็นเฉาเม่าที่ขี่ม้ามาเพียงลำพัง ทั่วกายอบอวลไปด้วยกลิ่นสุรา ลงจากม้าเดินโซเซเข้าไปในจุดพักม้า มากพอจะแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างเขากับคุณชายสูงศักดิ์ในเมืองหลวงคนอื่นๆ

เฉาซีกลับมานั่งที่โต๊ะ ต่อให้เป็นเฉาเม่าก็ยังยืดตัวขึ้นตรงโดยไม่รู้ตัว ผู้เฒ่าชุดเขียวก็ยิ่งนั่งตัวตรงอย่างสำรวม วางตะเกียบลง หยิบกาเหล้าขึ้นมารินเหล้าให้กับเฉาซีผู้เป็นบรรพบุรุษซึ่งอายุห่างจากเขาหลายรุ่นจนนับไม่ถ้วนด้วยตัวเอง

เฉาซีดื่มรวดเดียวหมด วางจอกเหล้าลง มองแขกเหรื่อที่เดินเข้าประตูมาร่วมงานอย่างไม่ขาดสายแล้วลุกขึ้นยืน “อย่ามัวนั่งแช่ในส้วมแล้วไม่ขี้ ยกที่นั่งให้คนที่เพิ่งมาทีหลังบ้าง ไปเถอะ”

คนทั้งสี่เดินออกจากลานบ้านจึงเห็นว่าลานบ้านของบ้านหลังอื่นที่อยู่ติดกันต่างก็มีโต๊ะจัดเลี้ยงวางไว้เต็มลาน เฉาซีพาคนทั้งสามเดินเข้าไปในตรอกหนีผิง เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “ฮ่องเต้ของพวกเจ้ากลับเมืองหลวงไปแล้วรึ?”

ผู้เฒ่าตอบอย่างนอบน้อม “ตอบท่านบรรพบุรุษ พระพลานามัยของฝ่าบาทไม่ใคร่จะดีนัก จึงใช้ทางเดินม้าของเขตการปกครองหลงเฉวียนเสด็จกลับเมืองหลวงทางเหนือไปแล้ว”

ตอนที่เดินผ่านบ้านบรรพบุรุษตระกูลกู้ เฉาซีหันไปมองบ้านที่ไร้ผู้คนอยู่อาศัยซึ่งภาพเทพทวารบาลฉีกขาด กลอนคู่ปีใหม่เก่าซีดแล้วหยุดเดิน “ได้ยินมาว่าสองแม่ลูกบ้านนี้ถูกสกัดคงคาเจินจวินพาตัวไปอยู่ที่เกาะชิงเสียทะเลสาบเจี่ยนซูแล้ว ก่อนจะออกจากเมืองเล็ก เจ้าเด็กน้อยที่ชื่อกู้ช่านผู้นั้นได้รับโชควาสนาใหญ่เทียมฟ้า สามารถควบคุมเจียวน้ำที่มีตบะทัดเทียมกับผู้ฝึกลมปราณขอบเขตสิบได้? อีกทั้งเจียวน้ำตัวนั้นยังเลื่อนขอบเขตได้อย่างรวดเร็ว มีความเป็นไปได้มากว่าในเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่สิบปีจะสามารถฝ่าคอขวดของขอบเขตสิบไปได้?”

ผู้เฒ่าพยักหน้ารับ “ภายใต้การจัดการของท่านราชครูแห่งราชสำนักต้าหลี ได้สร้างองค์กรสืบข่าวแห่งใหม่ขึ้นมาเพื่อรับผิดชอบหน้าที่บันทึกประวัติการเจริญเติบโตของเด็กๆ ในถ้ำสวรรค์หลีจูแห่งนี้โดยเฉพาะ นอกจากกู้ช่าน ยังมีหม่าขู่เสวียนแห่งตรอกซิ่งฮวา จ้าวเหยาแห่งถนนฝูลวี่ เซี่ยหลิงชี่เด็กหนุ่มคิ้วยาวของตระกูลเซี่ย รวมทั้งหมดสิบหกคน ซึ่งส่วนใหญ่มีชาติกำเนิดอยู่ในเมืองเล็กแห่งนี้ แต่ก็มีผู้ฝึกลมปราณจากต่างถิ่นที่ได้รับโชควาสนาไปจากที่นี่ ยกตัวอย่างเช่นเกาเซวียนองค์ชายแห่งต้าสุย”

เฉาซีเดินไปข้างหน้าเนิบช้า แต่แล้วก็หยุดเดินอีกครั้ง “แล้วคนจากสองตระกูลนี้ล่ะ?”

เจ้าของบ้านสองหลังที่อยู่ติดกัน คนหนึ่งกลายเป็นซ่งมู่ที่ได้รับการบันทึกชื่อลงในลำดับวงศ์ตระกูลของสกุลซ่งต้าหลี เพิ่งจะติดตามฮ่องเต้กลับเมืองหลวงไป อีกคนหนึ่งชื่อเฉินผิงอัน ได้ออกเดินทางลงใต้ไปแล้ว แต่ยังมีร้านค้าอยู่ในเมืองสองร้าน และมีภูเขาอีกห้าลูกทางทิศตะวันตก

ผู้เฒ่ากล่าวด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “ในสิบหกคนนี้น่าจะไม่รวมองค์ชายกับเฉินผิงอัน”

เฉาซีร้องอ้อรับหนึ่งที “แล้วหลี่ซีเซิ่งล่ะ?”

ผู้เฒ่าชุดเขียวที่เป็นพลเอกเสาหลักแคว้นต้าหลีส่ายหน้า “ไม่มีเหมือนกัน”