บทที่ 244.1

ซ่งเกาเฟิงตามเบาะแสไปจนพบตัวการร้ายที่อยู่เบื้องหลัง คนผู้นั้นก็คือสตรีในยุทธภพที่รักเขาจนกลายเป็นเคียดแค้น กระบี่นั้นซ่งเกาเฟิงส่งออกไปอย่างไม่ลังเล แต่กลับถูกบิดาของหญิงสาวขวางเอาไว้ ต้องรู้ว่าคนผู้นั้นเป็นผู้นำยุทธภพในเวลานั้น คือปรมาจารย์วิชาหมัดที่มีชื่อเสียงก้องไปหลายทวีป อีกทั้งยังมีชาติกำเนิดเป็นแม่ทัพจากชายแดน ความสัมพันธ์ในวงการขุนนางจึงแน่นแฟ้นหยั่งรากลึก ลึกจนฮ่องเต้เชื่อใจและให้ความสำคัญมาก เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งผู้นำกลุ่มพันธมิตรในยุทธภพที่ทุกคนฝากความคาดหวังไว้ก็เป็นแค่วิธีการหนึ่งที่ฮ่องเต้ใช้ควบคุมยุทธภพเท่านั้น

ไม่ว่าซ่งเกาเฟิงจะพยายามสุดชีวิตแค่ไหนก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นั้น หลังกลับมาถึงหมู่บ้านวารีกระบี่ ทั้งสตรีผู้นั้นและบิดาของนางต่างก็มาขอโทษถึงบ้าน ในฐานะผู้นำที่เป็นคนรุ่นเดียวกับซ่งอวี่เซา ผู้เฒ่าที่เป็นผู้นำแห่งยุทธภพคนนั้นถึงขั้นยอมตัดแขนตัวเองขาดข้างหนึ่ง ร่างที่โชกไปด้วยเลือดของเขายืนอยู่นอกหมู่บ้าน บอกว่าใช้สิ่งนี้เพื่อไถ่โทษแทนบุตรสาว ต่อให้เวทกระบี่ของซ่งอวี่เซาจะสูงกว่าคนผู้นั้นหนึ่งระดับ แต่เขาจะยังทำอะไรได้อีก? ตัดแขนของคนผู้นั้นขาดอีกข้างหนึ่ง? จากนั้นก็ใช้กระบี่ตัดหัวหญิงสาวที่เป็นตัวการแห่งหายนะคนนั้นตามไปด้วย?

สุดท้ายจึงได้แต่ยอมเลิกราเพียงเท่านี้

ซ่งเกาเฟิงไม่ได้พูดอะไรสักคำ แม้แต่จะปรากฏตัวก็ยังไม่ทำ เขาเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างเตียงของภรรยาที่ล้มป่วย

หลังจากที่พ่อลูกคู่นั้นจากไป ซ่งอวี่เซาหมุนตัวกลับไปอย่างเงียบงัน ไปบอกกับลูกชายถึงผลลัพธ์ของเรื่องนี้ ซ่งเกาเฟิงปิดประตูไม่ยอมพบหน้า พูดแค่สามคำว่า ข้าทราบแล้ว

สุดท้ายซ่งอวี่เซาถึงได้รู้ว่า บุตรชายซ่งเกาเฟิงเลือกเดินสู่วิถีมาร ฝึกตำราลับเล่มหนึ่งของวิชามาร การเดินทางในยุทธภพเป็นครั้งสุดท้ายของเขาคือการทำลายรูปโฉมตัวเองเพื่อแลกมาด้วยอาวุธชิ้นหนึ่ง นำกระบี่ที่ตัวเองพกเล่มนั้นทิ้งไว้ในบ้าน วันที่ปรมาจารย์วิชาหมัดล้างมือลาจากตำแหน่งผู้นำยุทธภพ ซ่งเกาเฟิงก็แอบเข้าไปในจวนของเขา แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่กลับสังหารศัตรูได้สำเร็จ รอจนซ่งเกาเฟิงย้อนกลับมาที่หมู่บ้านก็เป็นเพียงตะเกียงที่น้ำมันแห้งขอด สุดท้ายนอนหายใจรวยรินเคียงข้างภรรยา หลับตาจากโลกนี้ไปเคียงคู่กัน

ตอนนั้นซ่งอวี่เซายืนอยู่ด้านนอก ซ่งเฟิ่งซานหลานชายที่อายุยังน้อยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงบิดามารดาเงียบๆ ไม่มีน้ำตา และไม่พูดไม่จา

คนในยุทธภพไม่เพียงแต่ร่างกายเท่านั้นที่ไม่มีอิสระ แม้แต่ใจก็ถูกพันธนาการไม่เป็นของตัวเองตามไปด้วย

ความรู้สึกผิดที่ซ่งอวี่เซามีต่อซ่งเกาเฟิงถูกถ่ายทอดมายังซ่งเฟิ่งซานผู้เป็นหลานชาย โดยเฉพาะเมื่อซ่งเฟิ่งซานยืนกรานว่าจะแต่งภูตตนหนึ่งเป็นภรรยา หลังการเปลี่ยนแปลงคราวนั้น ซ่งอวี่เซาก็หมดอาลัยตายอยากอย่างสิ้นเชิง และยิ่งเจ็บแค้นรังเกียจตัวเอง ดังนั้นต่อให้ซ่งเฟิ่งซานจะสมคบคิดกับสามพิฆาตของแคว้นซูสุ่ย ซ่งอวี่เซาก็ยังไม่คิดจะลงมือสังหารเขา ไม่ใช้กฎเกณฑ์ในยุทธภพของตัวเองไปบังคับกะเกณฑ์ซ่งเฟิ่งซานอีก

ซ่งเฟิ่งซานคิดจะทำอะไร ซ่งอวี่เซารู้ดีอยู่แก่ใจ

คืนนั้นซ่งเกาเฟิงสังหารอดีตผู้นำยุทธภพที่มีคนรู้จักอยู่ในราชสำนัก แต่ตัวการร้ายที่แท้จริงกลับลอยนวลไปได้ ด้วยฮ่องเต้ไม่ต้องการผิดใจกับหมู่บ้านวารีกระบี่ แล้วก็คงเป็นเพราะรู้สึกละอายใจ จึงทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อ ให้หญิงสาวน่าสงสารที่หนีพ้นเคราะห์ร้ายมาได้ผู้นั้นแต่งงานเป็นภรรยาของแม่ทัพใหญ่ผู้มีคุณูปการต่อแคว้นซูสุ่ย กลายเป็นฮูหยินตราตั้งที่มีระดับขั้นสูงสุด

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าซ่งอวี่เซารักษากฎเกณฑ์ในยุทธภพเป็นอย่างดี ดังนั้นฮ่องเต้แคว้นซูสุ่ยจึงไม่จำเป็นต้องกังวลใจกับอริยะกระบี่อันดับหนึ่งของแคว้นผู้นี้ ส่วนหลานชายของซ่งอวี่เซา ตอนนั้นเขายังเด็กอยู่มาก ทุกคนจึงรู้สึกว่าความทรงจำของเขาย่อมต้องพร่าเลือนเต็มที ยากที่จะกลายมาเป็นภัยร้ายในวันหน้าได้

ด้วยเหตุนี้ยุทธภพของแคว้นซูสุ่ยหลังจากนั้นจึงสงบสุขมานานถึงยี่สิบกว่าปี และก็เป็นยี่สิบกว่าปีที่ตำแหน่งผู้นำแห่งยุทธภพว่างเปล่าไร้คนนั่งครอง

จนกระทั่งซ่งเฟิ่งซานเปิดประตูหมู่บ้านวารีกระบี่ จัดงานเลี้ยงใหญ่รับรองยอดฝีมือจากทั่วสารทิศ และพรุ่งนี้ก็จะจัดพิธีแต่งตั้งผู้นำแห่งยุทธภพอย่างเป็นทางการ

ซ่งอวี่เซาไม่เหลือความสนใจในยุทธภพมานานมากแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจกับเรื่องใดเลย ทำไมหลายปีมานี้เขาถึงชอบท่องไปในยุทธจักรเพียงลำพัง? หรือแค่ต้องการผ่อนคลายจิตใจจริงๆ? ไม่เห็นหลานชายแล้วไม่หงุดหงิดใจ?

ย่อมไม่ใช่อย่างแน่นอน

แต่ทั้งๆ ที่ซ่งอวี่เซารู้ดีว่าสักวันหนึ่งเมฆดำจะเคลื่อนมาสู่หมู่บ้านวารีกระบี่ที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตและจิตใจสร้างมันขึ้นมา ภายใต้สถานการณ์อันดีงามที่เหมือนกลุ่มดอกไม้สีสันสดใสรวมตัวกัน ซ่งเฟิ่งซานหลานชายของเขาจะต้องล้ำเส้นจนกลายเป็นเป้าหมายที่คนทั่วทั้งราชสำนักหมายหัว ทั้งหมดนี้ก็คือปมในใจนอกเหนือปมในใจอีกชั้นหนึ่ง ปมในใจแรกคือความละอายใจที่มีต่อซ่งเกาเฟิงบุตรชาย ปมในใจที่สองก็คือกฎเกณฑ์ในยุทธภพที่ตนศรัทธาและเฝ้ารักษามาแตกต่างกับการกระทำของหลานชายราวฟ้ากับเหว

อริยะกระบี่แคว้นซูสุ่ยท่านนี้เกิดความลังเลขึ้นในใจ ไม่รู้ว่าควรจะออกกระบี่ใส่ราชสำนักดีหรือไม่ หากออกกระบี่แล้วจะเป็นการท้าทายอำนาจของฮ่องเต้หรือไม่ อันที่จริงซ่งอวี่เซาไม่สนใจแม้แต่น้อย แต่ที่เขาสนคือมันละเมิดต่อเจตจำนงเดิมของตัวเขาเอง