ป๋ายจิ่งไม่ได้อธิบายให้เซียนกระบี่หนุ่มที่ชื่อหลิวเสี้ยนหยางฟังคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ได้เจตนาว่า ทำไมเมื่อหมื่นปีก่อนนักพรตขอบเขตสิบสี่ในโลกมนุษย์มีวิชาอภินิหารยิ่งใหญ่ถึงขนาดนั้น ทว่าความลี้ลับกลับอยู่แค่ที่คำว่า “ควันธูปผลแห่งมรรคา” เท่านั้น ทุกวันนี้จิตใจคนบนโลกซับซ้อน ธูปที่ใช้กราบคารวะในวัดใหญ่ศาลใหญ่ทั้งหลายแทบจะเพื่อตัวเองทั้งหมด แล้วจะเอาคำว่าบริสุทธิ์มาจากที่ใด แล้วจะพูดถึงควันธูปนับพันหมื่นมารวมตัวกันเป็นกลุ่มเดียว ก่อกำเนิดผลแห่งมรรคาไร้ที่สิ้นสุดได้อย่างไร?
ปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหารอย่างเจียงเซ่อ ทุกวันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างศาลบู๊กับศาลบรรพจารย์ ค่อนข้างจะลุ่มลึก ในบางความหมายแล้วเจียงเซ่อถูกตั้งรูปปั้นสมมติไว้เฉยๆ เท่านั้น โชคชะตาบู๊ในใต้หล้าถือว่ามอบให้แต่ในนาม ทว่าอันที่จริงไม่ได้มอบให้ นี่ก็คือเขื่อนใหญ่ที่ป้องกันไม่ให้น้ำท่วมทำนบ ป้องกันไม่ให้เมื่อระยะเวลาการลงทัณฑ์หมื่นปีสิ้นสุดลง พอเจียงเซ่อเผยกายบนโลกอีกครั้งก็เท่ากับว่าสามารถควบคุม…โลกมนุษย์เกือบครึ่งได้ทันที
เจียงเซ่อไม่ได้ใจแคบจนถึงขั้นไม่พอใจในเรื่องนี้ หากเปลี่ยนเขาไปเป็นบรรพจารย์ของสามลัทธิ ลองเอาตัวไปอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกัน ปีนั้นก็ต้องตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก ยังจะมีความดีความเลวไม่อาจหักล้างกัน จับขังนานหมื่นปีอีกได้อย่างไร? ต้องสังหารให้ตายอย่างสิ้นซาก ไม่ปล่อยภัยร้ายไว้เบื้องหลังถึงจะถูก
โชคชะตาบู๊สองส่วนที่อยู่ในใต้หล้ามืดสลัว ป๋ายอวี้จิงหรือจะพูดให้ถูกคือเจ้าลัทธิรองอวี๋โต้ว ไม่ได้ขัดขวางเรื่องนี้ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามาถึงถิ่นของบ้านเขาแล้ว ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบอวี๋โต้วกลับไม่ได้ปรากฏตัว เพียงแค่นำพา “เต้ากวาน” ที่เป็นแม่ทัพมีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์กลุ่มนั้นทำธุระของตัวเองต่อไป กลับกันอวี๋โต้วยังแจ้งให้ศาลโอ่วเสินทราบก่อนล่วงหน้า ถือว่าเป็นการประกาศโองการจากป๋ายอวี้จิง ความหมายไม่คลุมเครือเลยแม้แต่น้อย ตามหลักแล้วของก็ควรกลับคืนสู่เจ้าของเดิม หากไม่ยินดีมอบให้ จำไว้ว่าต้องแบกรับผลลัพธ์ที่ตามมาเอาเอง
หากอวี๋โต้วปรากฏตัวเร็วกว่านี้สักสามพันปี สิบผู้กล้าและสี่ตัวสำรองของใต้หล้าบรรพกาล คาดว่าอย่างน้อยก็น่าจะมีตัวสำรองเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ปีนั้นคำว่าตัวสำรอง พวกจอมปราชญ์น้อยและอาจารย์ซานซานจิ่วโหว ใช่ว่าพลังตบะของพวกเขาไม่ได้เรื่อง แต่เป็นเพราะเรื่องบางอย่างถือว่าใครมาก่อนก็ได้ก่อน ของที่ว่านี้ก็คือคุณูปการบุญกุศลในโลกมนุษย์
ส่วนนักพรตสิบคนที่ติดอันดับผู้กล้า ระหว่างพวกเขาก็ไม่มีการแบ่งอันดับสูงต่ำ ตอนนั้นไม่มีใครถือสาเรื่องนี้จริงๆ ผู้ที่บรรลุมรรคาได้ก่อน ตายแล้วก็ตายไป จะยังถือสาในเรื่องนี้อีกหรือ? คิดมาถึงตรงนี้ เจียงเซ่อก็เอ่ยอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นว่า“ไปมีเรื่องกับใครไม่มี ดันไปมีเรื่องกับอวี๋โต้ว คิดอย่างไรของเจ้า? อาศัยว่ามีสถานะ ก็เลยทำอะไรโดยใช้อารมณ์ ใช้ไข่ไปกระทบหิน สนุกนักหรือ?”เฉินผิงอันกล่าวเสียงเรียบ “คนนอกไม่พูดถึงสถานการณ์บนกระดานหมาก ดูคนเล่นหมากล้อมไม่พูดคุยคือวิญญูชนที่แท้จริง”เจียงเซ่อหัวเราะ “การถามกระบี่ครั้งนี้ รอคอยที่จะได้เห็นอย่างยิ่ง จะตั้งตารอดู”เฉินผิงอันถาม “แล้วจะไม่สนที่นี่แล้วหรือ?”เจียงเซ่อย้อนถาม “เจ้าบ้านรับรองแขกก็สมเหตุสมผลตามหลักฟ้าดินแล้ว หรือยังต้องให้แขกช่วยเก็บจานชามบนโต๊ะ ช่วยทำความสะอาดเศษซากน้ำแกงที่เหลืออยู่ด้วย?”เฉินผิงอันพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฟังแล้วมีเหตุผลอย่างมาก”เจียงเซ่อกล่าว “พูดจาไร้สาระให้น้อยหน่อย เปลี่ยนสถานที่คุยกันเถอะ นอกจากการค้าครั้งนี้ยังมีเรื่องใหญ่อย่างอื่นจะปรึกษาอีก”ดูท่าปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหารจะตัดสินใจแล้วว่าจะใช้คำว่าทำลายก่อนแล้วจึงสร้างขึ้นใหม่ที่เบาหวิวล่องลอยมาไล่เจ้าบ้านที่ต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรและความคิดจิตใจนับไม่ถ้วน เจียงเซ่อโบกชายแขนเสื้อหนึ่งครั้ง เซียวสิงก็กลับคืนมามีรูปโฉมเดิม ฝ่ายหลังหวาดผวาไม่หาย เฉินผิงอันผงกศีรษะให้นาง เซียวสิงยิ้มกว้าง สามารถนอนกับอวี๋ซิ่งได้แล้วหรือ?
ไม่ได้สนใจนาง เก็บดวงจิตเมล็ดงาและร่างจริงไปแล้ว เฉินผิงอันก็ถอนฟ้าดินภาพสะท้อนในใจออก หวนกลับมายังห้องที่สะอาดเอี่ยมในนครหลิงซีบนเรือราตรีอีกครั้ง เจียงเซ่อกับเฉินผิงอันบอกคนรักของตัวเองและเพื่อนรักของตัวเองแทบจะพร้อมกันว่าไม่มีอะไรแล้ว
สตรียิ้มหวาน ใช้สองนิ้วเคาะไปบนปลายกระบี่เบาๆ “เซียนกระบี่หลิว?”ถอนกระบี่ยาวกลับไป หลิวเสี้ยนหยางกุมหมัด ยิ้มหน้าทะเล้นพูดว่า “ผู้อาวุโส ล่วงเกินแล้ว”สตรีถาม “เวทกระบี่ของเจ้าสามารถโขกคาถาแมลงลอกคราบได้จริงหรือ?”หลิวเสี้ยนหยางหัวเราะฮ่าๆ “คุยโวโดยไม่ต้องร่างคำพูด หากไม่คิดเป็นจริงเป็นจังได้ก็อย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจัง”เซี่ยโก่วเอ่ย “ย้อนทวนไปถึงต้นกำเนิด ไหลทวนกระแสน้ำขึ้นไป เฝ้าตอรอกระต่ายหลบซ่อนตัวให้ดีก่อน หนึ่งกระบี่ฟันไป ฟันมาแสกหน้า ป้องกันอย่างไรก็ป้องกันไม่ได้ หนึ่งชีวิตดับสูญ”หลิวเสี้ยนหยางเอ่ยอย่างตกตะลึง “โก่วจื่อ นี่เจ้ากำลังโอ้อวดความสามารถด้านสุภาษิตอยู่หรือ?”สตรีครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างสงสัย “โก่วจื่อ?”ในเมื่อไม่ได้ตีกันจริงๆ เซี่ยโก่วก็โล่งใจเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ยกสองมือเท้าเอวอย่างลำพองใจ หัวเราะร่าเอ่ยว่า“เป็นชื่อเล่นในยุทธภพที่เจ้าประมุขครอบบ้านข้าตั้งให้ข้าตอนนั้นหมี่ลี่น้อยกับสหายจิ่งชิงต่างก็ตกตะลึงกันสุดๆ แต่ละคนเหมือนโดนฟ้าผ่า แค่คิดก็รู้ได้ว่าต้องเป็นชื่อที่ให้ความรู้สึกสนิทสนม อีกทั้งยังเผด็จการมากเพียงใด”เสี่ยวโม่ยิ้มบางๆ “พวกเราไปนั่งที่ห้องคุณชายกันไหม?”เซี่ยโก่วคิดจะหาเหตุผลมาอ้าง โชคดีที่หลิวเสี้ยนหยางเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า