ตอนที่ 3165
บทที่ 1141.2 เรื่องราวคือดาบสองคม
21 ตุลาคม 2569
บทที่ 1141.2 เรื่องราวคือดาบสองคม มองสภาพอเนจอนาถของเจ้าขุนเขาเฉิน มโนธรรมในใจของอวี๋สืออู้ก็รู้สึกไม่เป็นสุขบุรุษเดาความคิดของอวี๋สืออู้ออกจึงหลุดหัวเราะพรืด “สิ่งที่ข้ามอบให้ คือสิ่งที่เจ้าไม่อยากรับก็ไม่รับได้หรือ? หากไม่เชื่อ เจ้าหนูเจ้าก็ลองดูสิ รอให้ผ่านไปอีกแค่ไม่กี่วัน เลื่อนขั้นเป็นห้าขอบเขตบนได้อย่างง่ายดาย แล้วคอยดูเถอะว่าจะดึงเอาโชค วาสนาส่วนนี้ออกไปได้อย่างไรหากทำได้สำเร็จก็ถือว่าเป็นความสามารถของเจ้า”บุรุษเหล่ตามองเฉินผิงอัน “หากเจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธเต็มตัวอย่างเดียว ผลประโยชน์ที่ได้รับก็มีแต่จะมากกว่าอวี๋สืออู้เป็นเท่าตัว ต่อให้ควบเป็นนักพรตด้วย ข้าก็จะถ่ายทอดมรรคกถาให้เจ้าสองสามบทก็สิ้นเรื่อง แต่ในเมื่อเจ้าคือ “บัณฑิต” แบบนี้ก็พูดยากแล้ว คนดีที่ทำดีแล้วได้ดีตอบแทน ใครบ้างจะไม่ยินดีเป็น? ในเมื่อรับเรื่องนี้มาจัดการเอง ก็ต้องมีการตื่นรู้ที่ลึกซึ้ง คิดว่าตัวเองคือบัณฑิต ชอบใช้หลักการเหตุผลกับฟ้าดิน ไม่จ่ายราคาอะไรบ้างเลยจะได้ได้อย่างไร”
เฉินผิงอันเงียบไม่ตอบ เพียงพรูลมหายใจยาวเหยียด ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ กลายเป็นสีทอง การชักคะเย่อของจิตแห่งมรรคาไม่ได้เป็นสถานการณ์ที่สูสีอย่างที่ต่างฝ่ายต่างประคองตัวเองไว้ได้อย่างยากลำบากอีกต่อไป แต่คล้ายจะมีลางว่าสร้างภูเขาขาดดินแค่กระบุงเดียว (เปรียบเปรยว่าสิ่งที่กำลังจะทำสำเร็จแต่ไม่สำเร็จ) ทุกสิ่งที่ทำมาล้วนเสียเปล่า
ทั่วทั้งฟ้าดินมีสีทองที่บริสุทธิ์แผ่ออกมา เตรียมจะทำการจำแลงมรรคา เห็นภาพเหตุการณ์ประหลาดนี้ ใบหน้าของบุรุษก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เมื่อหมื่นปีก่อน มีขบวนยิ่งใหญ่อะไรบ้างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน? แล้วนับประสาอะไรกับที่ในยุคบรรพกาล มีขบวนรบใหญ่อย่างแท้จริงอยู่หลายครั้ง บางครั้งเขาก็เป็นผู้เข้าร่วม บางครั้งก็เป็นผู้ริเริ่มบุรุษสะบัดข้อมือ ในมือก็มีอาวุธชิ้นหนึ่งเพิ่มมา พอของชิ้นนี้ปรากฏออกมา เรือราตรีทั้งลาก็ถึงกับจมดิ่งลงไปใต้ก้นทะเล คล้ายกับก้อนเหล็กก้อนหนึ่งหล่นลงไปในกองปุยนุ่น ศาลโอ่วเสินที่สร้างไว้ใต้น้ำของใต้หล้ามืดสลัว เมื่อหมื่นปีก่อน มรรคาจารย์เต๋าเป็นคนจัดวางค่ายกลด้วยตัวเอง ใช้โชคชะตาน้ำของลำน้ำใหญ่มาสยบโชคชะตาบู๊ ขณะเดียวกันก็กักขังศาสตราวุธเทพที่เป็นหอกยาว “ทะลวงขบวนรบ” เล่มหนึ่งเอาไว้
บุรุษยกเท้าขึ้นเหยียบพื้นเบาๆ ยกแขนขึ้น ใช้ปลายหอกชี้ไปยังเฉินผิงอันที่มีดวงตาเป็นสีทอง ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “จงรีบเผยร่างจริงที่มหามรรคาใกล้จะสมบูรณ์แบบออกมาได้เลยข้ารอเวลานี้อยู่ทีเดียว สังหารขอบเขตสิบสี่ใหม่ก็แค่อุ่นมือ แค่กับแกล้มจานเล็กเรียกน้ำย่อยเท่านั้น คนที่ข้าอยากฆ่าอย่างแท้จริงก็คือเจ้า ครึ่งของหนึ่งแห่งภูเขาลั่วพั่ว!”“ยามที่ข้าเหยียบย่างมายังสถานที่แห่งนี้ แม่น้ำแห่งกาลเวลาก็ไหลย้อนกลับ ตอนนี้มีน้ำวนปรากฏขึ้นในแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่หยุดชะงัก ข้าก็อยากจะเห็นนักว่าใครจะมาช่วยเจ้าใครจะช่วยเจ้าได้?”