บทที่ 4

‘บัดซบ ฉันเพิ่งจะซักชุดนี้ไปเมื่อวานเอง เธอจะบอกว่ามันสกปรกได้ยังไง?’ แดร์ริลคิดในใจ แต่ในขณะที่เขากำลังเอ่ยความคิดเห็นอะไรออกไป เขากลับถูกลากออกไปโดย อเล็กซ์ อาร์มสตรอง

ทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันสมัยมัธยมปลาย พวกเขาเคยต่อยตีด้วยกันและแม้กระทั่งโดดเรียนด้วยกันอีกด้วย อเล็กซ์อาจเป็นเพียงคนเดียวในคืนนี้ที่ไม่แสดงท่าทางรังเกียจแดร์ริล

หลังจากลากแดร์ริลไปที่มุมห้อง อเล็กซ์ส่ายหัวไปมาแล้วกล่าวว่า “พวกฉันจะบอกนายให้ ผู้หญิงแบบจีเซลล์ไม่ใช่คนประเภทที่เราจะไปยุ่งได้หรอกนะ นายหาเรื่องโดนเยาะเย้ยรึไงถึงไปนั่งข้างๆเธอ?”

แดร์ริลไม่ได้กล่าวอะไร เขาทำเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะ พวกเขาดื่มและกินตลอดทั้งคืน แล้วราตรีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จีเซลล์มึนนิดหน่อย และเมื่อรวมกับที่ถูกกลุ่มคนกดดัน เธอจึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วร้องเพลงพร้อมกับโยกตัวไปมาอย่างนุ่มนวล รูปร่างหน้าตาของเธอช่างเร้าอารมณ์และยั่วยวน ผู้ชายรอบๆถึงกับอึ้งกันหมด จีเซลล์ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามจริง ๆ!

และในคืนนั้นเองที่พวกเขาตัดสินใจกันว่าจะนัดพบปะกันอีกวัน ครูประจำชั้นนั้นติดธุระกะทันหัน เธอไม่สามารถมาที่งานได้จนกระทั่งจบงาน ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงตกลงกันว่าจะรวมตัวกันอีกครั้งในวันจันทร์หน้า

เมื่อพวกเขากำลังจะกลับ เหล่าชายหนุ่มทั้งหลายพลันแย่งชิงกันเสนอตัวไปส่งจีเซลล์ ทว่า เมื่อพวกเขาไปถึงทางเข้า เธอก็ขึ้นรถปอร์เช่ของเธอแล้วขับออกไป ทิ้งให้เหล่าชายฉกรรจ์นิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้น

“ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ” อเล็กซ์พึมพำอยู่ข้าง ๆ “แดร์ริล ไม่แปลกเลยที่นายอยากนั่งข้างๆเธอ ฉันจะไม่ลังเลเลยถ้าชีวิตต้องสั้นลงสักสิบปีเพื่อแลกกับการได้อยู่กับเธอแค่หนึ่งคืน”

แดร์ริลหัวเราะเสียงเย็นเฉียบ ‘จีเซลล์ตั้งใจจะไปที่บริษัทแพลทินัมเพื่อเซ็นสัญญาในวันพรุ่งนี้สินะ? เยี่ยมยอด’ แดร์ริลคิด เขาเองก็ต้องไปที่นั่นเพื่อรับตำแหน่งประธานบริษัทเช่นกัน ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะจากเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

กลุ่มคนรอบๆถึงกับหัวเราะกับเสียงริงโทนของเขา นี่มันยุคไหนแล้ว ทำไมยังมีคนใช้โทรศัพท์โนเกียเก่า ๆ อยู่อีก?

แดร์ริลรีบรับโทรศัพท์ทันทีที่เห็นเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงของแม่ยายของเขา ซาแมนธา ก็ดังขึ้นที่ปลายสาย “แดร์ริล แกรู้ใช่ไหมว่าคืนนี้เรามีงานรวมญาติ? นี่แกจะให้ทั้งครอบครัวต้องรอแกหรือไง? ย้ายก้นกลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

แดร์ริลคร่ำครวญ เขาลืมเรื่องงานรวมญาติไปเสียสนิทเลย!

เขารีบขึ้นสกู๊ตเตอร์ต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องของเขาแล้วพุ่งออกไป แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างออกไปแล้วก็ตาม แต่เขายังคงได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องหญิงกำลังหัวเราะเขาอยู่

รถแลนด์โรเวอร์จอดอยู่ที่หน้าประตูของศูนย์ประชาคมระดับ ไฮ-เอนด์ ของเมืองเป่ยไห่ หญิงสาวผู้งดงามกำลังยืนอยู่ที่หน้ารถ มองโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด

“ผมกลับมาแล้ว” แดร์ริลกล่าวและหอบหายใจ เขาจอดสกู๊ตเตอร์แล้ววิ่งมาหาลิลี่ เขาเห็นเธอกำลังสวม คำสรรเสริญจากคริสตัล อยู่บนเท้าที่สวยงามของเธอ ดูเหมือนเธอจะชอบของขวัญน่าดู ถึงได้ใส่มันเร็วขนาดนี้

ยังไงก็ตาม ลิลี่กลับมองแดร์ริลด้วยสายตาเย็นชา “ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน วันนี้คือเป็นวันรวมญาติของตระกูลลินดัน นายควรหุบปากไว้ ไม่ต้องพูดอะไร และอย่าทำให้ฉันขายหน้า”

“โอ้” แดร์ริลรับคำ

แดร์ริลเดินขึ้นรถไปแล้วเขาก็ได้ยินคำบ่นต่อมาทันที

“แดร์ริล นี่แกไม่มีสูทใส่หรือไง? แกรู้ไหมว่าชุดขอทานของแกมันน่าอายขนาดไหน?” ซาแมนธากล่าวเย็นชา

ซาแมนธาสวมเดรสสั้นที่ขับเน้นความงดงามของเธอ กลิ่นอายของผู้ใหญ่ผสมเข้ากับความยั่วยวนอย่างลงตัว ใคร ๆ ก็ต้องจ้องมองความสวยสง่าของเธอแน่นอน

แดร์ริลยักไหล่โดยไม่ได้พูดอะไร

ความโกรธของซาแมนธาปะทุขึ้นทันทีเมื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของแดร์ริล “นี่แกโง่หรือหูหนวกกันแน่? ดูความไร้ค่าของแกสิ การปล่อยให้แกแต่งงานกับลูกสาวฉันคงเป็นเรื่องอัปยศต่อครอบครัวเราไปอีกแปดชั่วโคตร”

“แม่ อย่าโมโหสิ” ลิลี่กล่าวอย่างนุ่มนวลขณะที่กำลังขับรถไปด้วย

“จะให้แม่ไม่โมโหได้ยังไง?!” ซาแมนธากล่าวพร้อมชี้ไปที่แดร์ริล “ฉันขอสั่งแก หลังจากจบงานรวมญาติคืนนี้ไป ให้ไปที่สำนักงานทะเบียนแล้วเซ็นใบหย่าให้เร็วที่สุด อย่ามาเพ่นพ่านในบ้านฉัน แกเข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

แดร์ริลนั่งนิ่ง พูดไม่ออก

ในตอนนั้นเอง ภาพของรถยนต์นับร้อยคันก็ปรากฏตรงหน้าพวกเขา พวกมันจอดอยู่ที่ด้านนอกของคฤหาสน์ของตระกูลลินดัน และแน่นอน พวกมันทั้งหมดล้วนเป็นรถหรูราคาแพงทั้งสิ้น

เมื่อลิลี่และครอบครัวมาถึง ห้องโถงก็คราคร่ำไปด้วยผู้คนแล้ว มีหลายคนที่เขามาทักทายลิลี่เมื่อเธอมาถึง

ในวาระโอกาสเช่นนี้ แดร์ริลกลับถูกทำเหมือนเป็นอากาศธาตุ ไม่มีใครสนใจจะยอมรับเขา แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาแค่มาร่วมงานนี้เล่น ๆ เท่านั้น เมื่ออาหารถูกนำมาจัดวาง เขาก็พร้อมที่จะตักอาหารไปให้ได้มากที่สุด

ยังไงก็ตาม บางคนก็ชอบที่จะหาเรื่องใส่ตัวแม้ว่าจะไม่มีเหตุใด ๆ เช่นคนอย่าง วิลเลียม ลินดัน เขามักจะปรากฏตัวขึ้นเพื่อหาเรื่องแดร์ริลเสมอ ทุก ๆ ครั้งที่พวกเขาพบกัน ชายคนนี้มักจะโยนคำดูดูหมิ่นสักคำสองคำใส่แดร์ริลเสมอ

“ยู้ฮู นายใช่ลูกเขยที่น่าเอ็นดูของตระกูลลินดันของเรารึเปล่า แดร์ริลน่ะ?” เสียงของวิลเลียมลอยมาตั้งแต่ไกล เขาพูดออกมาเสียงดังอย่างตั้งใจ “แดร์ริล ฉันว่าฉันเคยเห็นเสื้อผ้าแบบที่นายใส่ในถังขยะของพวกขอทาน ราคามันเท่าไหร่นะ ชุดละสิบบาทรึเปล่า?”