บทที่ 3

ขณะเดียวกัน ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ออกมาจากห้องประชุมหลังจากที่ประชุมกับบรรดาผู้ถือหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเห็นพนักงานหญิงของบริษัทกำลังคุยและหัวเราะกับโทรศัพท์ของพวกเธอ

พวกเธอกล้าละจากงานของพวกเธอในเวลางานเหรอ? ลิลี่เดินเข้าไปหาพวกหล่อนและตั้งใจจะตำหนิ แต่ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าพวกหล่อนกำลังดูวิดีโออยู่ และคนที่อยู่ในวิดีโอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแดร์ริล!

“มอเตอร์เพื่อนรัก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะแก้แค้นให้แกแน่นอน…”

ในวีดิโอ แดร์ริลกำลังปลอบใจมอเตอร์ไซค์ของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“ฮ่าๆ ผู้ชายคนนี้ตลกชะมัด เขาเป็นใครนะ?”

“เธอไม่รู้จักเหรอ เขาคือสามีของคุณลินดันไง”

“อะไรนะ? เธอหมายถึงเศษขยะแดร์ริลนั่นน่ะเหรอ? งั้นที่ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์นั่น…”

กลุ่มหญิงสาวกำลังซุบซิบกันสนุกปาก หนึ่งในพวกเธอยืนขึ้นและล้อเลียนแดร์ริล “ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะรู้เรื่องนี้นะ รู้ไหมวันนี้ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ฉันได้ยินแดร์ริลพูดว่าเขาจะซื้อคำสรรเสริญจากคริสตัลให้คุณลินดัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันตลกมากเลย!”

“ใช่ ๆ ดูสิเขาเซ่อซ่าขนาดไหน เขาเศร้าใจเรื่องมอเตอร์ไซค์ของเขาที่พัง แต่คำสรรเสริญจากคริสตัลนั่นราคา 30 ล้าน เขาต้องทำงานกี่ชาติถึงจะได้มันมาล่ะเนี่ย!”

การสนทนาเป็นไปอย่างออกรสชาติจนกระทั่งมีคนหนึ่งในนั้นหันหลังแล้วสังเกตเห็นลิลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ อารมร์บนสีหน้าของพวกหล่อนเปลี่ยนไปทันที

“ขอโทษค่ะคุณลินดัน พวกเราจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้ค่ะ…”

ลิลี่กัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างมากที่จะไม่สนใจความอับอาย ต่อให้เธอเป็นผู้จัดการทั่วไป มันก็ยากที่จะห้ามไม่ให้อายจนหน้าแดงในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่ได้ออกไปทานมื้อกลางวัน เธอเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในออฟฟิศแทน มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะต้องร้องไห้ออกมา

ในขณะเดียวกัน แดร์ริลเดินกลับบ้านพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย เขาต้องไปงานเลี้ยงรุ่นในอีกไม่นาน เพราะฉะนั้นเขาจึงกลับไปที่บ้านเพื่อเปลี่ยนชุดก่อน

แรกเริ่ม แดร์ริลนั้นกำลังอารมณ์ดี แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าบ้าน เขาได้รับการต้อนรับจากซาแมนธาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา และมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก

“แดร์ริล มาได้เวลาพอดี มานี่ซิ”

แดร์ริลอาศัยอยู่กับครอบครัวนี้มาถึงสามปีเต็ม ความกลัวที่เขามีให้ซาแมนธานั้นมีมากเสียเหลือเกิน

“แดร์ริล ไปเก็บข้าวของ แกจะต้องไปทำเรื่องหย่าพรุ่งนี้แล้วออกจากที่นี่” ซาแมนธากล่าวเสียงเย็น

“แต่คุณนายครับ...ผมรักลิลี่ด้วยใจจริงนะ…” แดร์ริลกล่าวพร้อมกับศรีษะที่ก้มต่ำลง ตลอดสามปีที่ดูแลบ้านนี้มา มันเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเขาเริ่มปันใจให้ลิลี่

ซาแมนธาตบลงไปที่โต๊ะเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาแดร์ริล “แกรักลูกสาวฉัน? แกมีสิทธิ์อะไรไปรักเธอ? ฉันทนแกมาสามปี แกทำอะไรได้บ้างนอกจากงานคนใช้ในบ้าน? คนอย่างแกจะเหมาะสมกับลูกสาวฉันได้ยังไง? แกรู้ไหมว่ามีผู้ชายกี่คนที่แย่งกันเพื่อที่จะอยู่กับลูกสาวฉัน? แอชตัน อดาจิโอ้ เพิ่งจะโทรมาและบอกฉันว่า ตราบใดที่ฉันมอบลูกสาวให้เขา เขาจะจ่ายค่าสินสอด 20 ล้านบาทให้ทันที”

สินสอด 20 ล้าน? แดร์ริลยิ้มออกมาจาง ๆ แอชตันเป็นญาติห่างในตระกูลดาร์บี้ เขาเป็นลูกชายของป้า เงินทุนทั้งหมดที่บริษัทของแอชตันมี ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลดาร์บี้ทั้งสิ้น แดร์ริลได้ตระกูลของเขามาอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว ภายใน 24 ชั่วโมง แอชตัน อดาจิโอ้ จะไม่เหลืออะไรเลย แล้วเขาจะเอาเงิน 20 ล้านมาจากไหน?

“คุณนาย ผมจะไม่ไปจากที่นี่ ผมจะยอมรับการหย่า แต่ก็ต่อเมื่อลิลี่บอกผมต่อหน้าเท่านั้น” แดร์ริลกล่าวจบ เขาหันหลัง แล้วเดินออกจากบ้านไป

“แกกล้าดียังไง! กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!” ซาแมนธากระทืบเท้าด้วยความโมโห และพยายามวิ่งตามแดร์ริลด้วยรองเท้าส้นสูง แต่เขาก็เดินออกไปไกลแล้ว

ในคืนนั้นเอง ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานทั้งวัน วิดีโอของแดร์ริลนั้นดังไปทั่วทั้งบริษัท มันทำให้เขากลายเป็นตัวตลก

ลิลี่หายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ออกมาจากออฟฟิศ “เอาล่ะ พวกเธอสามารถกลับได้แล้ว” ลิลี่กล่าวกับพนักงานของเธอ

“คุณลินดันคะ มีพัสดุส่งมาถึงคุณค่ะ” พนักงานฝ่ายต้อนรับนำกล่องมาส่งให้ลิลี่

ทันทีที่เห็นกล่อง กลุ่มคนทั้งหมดก็ส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ มัน...มันไม่ควรจะหรูหราขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่กล่องพัสดุถึงต้องเลี่ยมทองมาด้วย?

“ว้าว นี่มันกล่องพัสดุแบบไหนกันเนี่ย?”

“จริงด้วยค่ะ คุณลิลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นกล่องพัสดุเลี่ยมทองเลย!”

“แน่นอนว่าต้องเป็นของขวัญจากใครบางคน เปิดมันแล้วดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นกันเถอะค่ะ คุณลินดัน”

ถึงแม้ว่าลิลี่จะคอ่นข้างเข้มงวดในที่ทำงาน แต่เธอก็ยังคงความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกพนักงานของเธออยู่ ทุกคนล้วนสงสัยเกี่ยวกับกล่องใบนี้ ดูเหมือนกับว่าทั้งออฟฟิศจะมามุงรอบ ๆ เธอคนเดียว