บทที่ 838

หลังหลินอู๋ตั้งสติได้ ก็ส่งเสียง “อืม” คำหนึ่ง

หลินเช่อเพิ่งกลับถึงบ้าน กำลังตื่นเต้นดีใจอยู่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของคนอื่น ๆ ได้ยินแบบนั้นก็พูดว่า “ก็ได้ครับ”

หลังมื้ออาหาร หลังจากที่หลินอู๋คุยกับหลินเช่อและคนอื่น ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จึงจะหันหลังขึ้นไปชั้นบน

กลับถึงห้อง เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากจ้องเบอร์โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินที่อยู่บนหน้าจอสักพักหนึ่ง จึงจะกดโทรออก

สายติดแล้ว กลับยังคงไม่มีคนรับ

หลังจากสายถูกตัดอัตโนมัติ เธอก็โทรไปอีกครั้ง

ยังคงไม่มีคนรับ

หลังจากที่โทรไปหลายสาย เธอก็ไม่ได้โทรไปอีก และค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง

จนกระทั่งตกดึก หลินเช่อขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน ตอนที่หลินอู๋ลงมาชั้นล่าง หลินลี่ไห่และคนอื่น ๆ ก็กวาดสายตามองมาทางเธอพร้อมกัน

หลินอู๋ส่ายหน้าช้า ๆ

หลินลี่ไห่และคนอื่น ๆ ก็เข้าใจแล้วว่า ยังติดต่อทางเฟิงถิงเซินไม่ได้

หลินลี่ไห่เริ่มขมวดคิ้วแน่น ยิ่งไม่เข้าใจว่าเฟิงถิงเซินคิดอะไรอยู่กันแน่

ซุนเยว่ชิงก็เช่นกัน

เวลานี้เฟิงถิงเซินไม่สะดวกยื่นมือช่วยพวกเขา เธอก็เข้าใจ แต่ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ทางเฟิงถิงเซินยังคงไม่มีข่าวคราวใด ๆ แต่เขาก็ไม่ได้บอกเลิกหลินอู๋...

เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะให้เวลาเฟิงถิงเซินอีกสักหน่อย แต่ตอนนี้หลินซื่อเทคโนโลยีกับซวิ่นตู้เกิดปัญหาขึ้นต่อเนื่อง พวกเขาจึงไม่มีเวลามากพอที่จะรออีกแล้ว...

เหตุผลนี้ หลินอู๋ก็เข้าใจดี

แม้ว่าเธอจะดูออกว่าตอนนี้เฟิงถิงเซินยังคงไม่มีความรู้สึกต่อหรงฉือ แต่ท่าทีของเฟิงถิงเซินที่เอาแต่ไม่รับโทรศัพท์และไม่ตอบข้อความแบบนี้...เธอจะวางใจได้อย่างไร?

คิดถึงเรื่องนี้ เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “หนูค่อยติดต่อหาเขาอีกทีพรุ่งนี้ค่ะ”

ซุนลี่เหยาพูดต่อทันที “ถ้าพี่เขยยังไม่รับโทรศัพท์ล่ะ?”

หลินอู๋ชะงักเล็กน้อย “ค่อยว่ากัน”