บทที่ 829

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น หลินอู๋ยังคงไม่ได้รับการตอบกลับใด ๆ

เฟิงถิงเซินไม่ตอบกลับ เห็นหลินอู๋หยิบกระเป๋าเหมือนจะออกไปข้างนอก ระหว่างทานอาหารเช้า คุณย่าหลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “เสี่ยวอู๋ นี่แกจะไปไหน?”

ทุกคนต่างมองมา

หลินอู๋ “ไปบริษัทค่ะ”

คุณย่าหลิน “...อ้อ ก็ดี”

ในฐานะเจ้านายคนปัจจุบันของซวิ่นตู้ หลินอู๋จะใส่ใจเรื่องของบริษัทให้มากหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

เพียงแต่ เมื่อเทียบกับซวิ่นตู้ พวกเขาย่อมหวังมากกว่าว่าหลินอู๋จะไปหาเฟิงถิงเซิน

ถึงอย่างไร ต่อให้ซวิ่นตู้จะมีค่ามากในตอนนี้ แต่เมื่อเทียบกับเฟิงถิงเซินแล้ว ก็ยังถือว่าไม่เท่าไร

แต่พวกเขาก็รู้ว่า ในเมื่อตอนนี้หลินอู๋ไม่ไปหาเฟิงถิงเซินในทันที ย่อมมีเหตุผลของเธอ พวกเขาจึงไม่ควรกดดันมากเกินไป

เวลานี้ คนรับใช้ในบ้านเห็นเธอที่ทานอาหารเช้าอยู่ ก็พูดว่า “คุณหนู คุณไม่ได้แกะพัสดุสิบกว่าชิ้นมาหลายวันแล้ว ถ้ายังไม่แกะอาจจะเลยเวลาคืนสินค้าได้นะคะ...”

“รู้แล้ว” หลินอู๋พูดเสียงเรียบ “เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะแกะ”

คนรับใช้ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว หลินอู๋ก็แกะพัสดุด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เธอซื้อของเยอะมาก แต่ตอนนี้เธอจำความรู้สึกตอนที่ซื้อของไม่ได้แล้ว และแทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองซื้ออะไรมาบ้าง

ทว่า หลังจากที่เธอแกะพัสดุไปสองสามชิ้น จู่ ๆ เธอพบว่ามีพัสดุที่เป็นเอกสารอยู่ฉบับหนึ่ง เมื่อเห็นเอกสารฉบับนี้ เธอก็ชะงักงัน หัวใจพลันกระตุกวูบ

หลังจากที่เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแกะเปิดดู คนทั้งคนก็แข็งค้างอยู่กับที่แล้ว

“เสี่ยวอู๋ เป็นอะไรไป?”

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเธอมีความผิดปกติ ซุนเยว่ชิงก็มองมา