บทที่ 827

เฟิงจิ่งซิน “โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้น...ไว้เจอกันนะคะคุณแม่”

หรงฉือคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะบอกลากันเร็วขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร “จ้ะ หนูก็รีบพักผ่อนนะ”

“ค่ะ ฝันดีนะคะคุณแม่”

หลังจากวางสาย เฟิงจิ่งซินก็หันหลังลงไปชั้นล่าง และตรงไปถามพ่อบ้านทันที “คุณปู่พ่อบ้าน เมื่อครู่นี้คุณโทรหาคุณแม่ใช่ไหม?”

พ่อบ้าน “ใช่ คุณไม่ยอมทานข้าว ผมเลยเป็นห่วง จึงโทรไปเล่าให้คุณแม่คุณฟัง”

เฟิงจิ่งซินได้ยินแบบนั้น ก็ก้มหน้าลง ไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังขึ้นไปชั้นบนแล้ว

วันรุ่งขึ้น เฟิงจิ่งซินตื่นนอนในตอนเช้า จงใจไม่ลงไปทานอาหารเช้า เฟิงถิงเซินทานอาหารเช้าเสร็จก็ขึ้นไปเคาะประตูที่ห้องเธอ “พ่อออกไปข้างนอกหน่อยนะ เดี๋ยวจะกลับมาตอนบ่าย”

เฟิงจิ่งซินยังคงงอนอยู่ พอได้ยินแบบนั้น ก็หันหน้าหนีไม่สนใจเขา แต่เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็มองไปทางเขา แต่กลับอ้ำอึ้ง อยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

เฟิงถิงเซินสังเกตเห็น ลูบศีรษะของเธอเบา ๆ “อยากจะพูดอะไร?”

เฟิงจิ่งซินขยับปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา “ไม่มีอะไรค่ะ”

เฟิงถิงเซินกลับไม่ถาม “ถ้ามีอะไรก็โทรหาพ่อนะ”

พูดจบ ก็หันหลังจากไปแล้ว

หลังจากที่เฟิงถิงเซินออกไปได้สักพัก เธอจึงลงไปทานอาหารเช้าที่ชั้นล่างอย่างเชื่องช้า ป้าหลิวเห็นเธอ พบว่าอารมณ์ของเธอดูเหมือนจะแย่กว่าตอนตื่นนอนเสียอีก จึงถามด้วยความห่วงใยว่า “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินส่ายหน้าไม่ยอมพูด ก้มหน้าทานอาหารเช้าเงียบ ๆ

ป้าหลิวคิดว่าอาจเป็นเพราะก่อนออกไปเฟิงถิงเซินพูดอะไรกับเธอ

วันนั้น หลังจากทานอาหารกลางวัน เฟิงจิ่งซินก็ขึ้นไปนอนกลางวันที่ชั้นบน เพียงแต่ว่า ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา กลับพบว่าตอนนี้ตัวเองมาโผล่อยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งหนึ่งเสียแล้ว

เธอตกตะลึงเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เฟิงถิงเซินก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว

เธอจ้องเขา “หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”

เฟิงถิงเซิน “พ่อพาหนูออกมาเที่ยว”

เฟิงจิ่งซินลุกขึ้นจากเตียงและประจันหน้ากับเขาทันที “หนูบอกแล้วไงคะว่าหนูไม่อยาก...”