บทที่ 826

เฟิงจิ่งซินโกรธยิ่งกว่าเดิม ดิ้นหนีทันที “คุณพ่อปล่อยหนูนะ หนูไม่อยากให้คุณพ่ออุ้ม!”

เฟิงถิงเซินมองเธอ “โอเค แต่หนูต้องลงไปทานข้าวที่ชั้นล่าง”

เฟิงจิ่งซินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หันหน้าหนีไม่มองเขา

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เฟิงถิงเซินกลับไม่ได้ปล่อยเธอ และอุ้มเธอตรงลงไปที่ชั้นล่างแทน

ที่ชั้นล่าง พ่อบ้านให้คนอุ่นอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว ล้วนเป็นของที่เฟิงจิ่งซินชอบทั้งนั้น

อาหารถูกจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว เฟิงถิงเซินวางเธอลง และส่งตะเกียบให้เธอ

เฟิงจิ่งซินลังเลเล็กน้อยก่อนจะรับมา หลังจากนั้นก็เริ่มคีบอาหารทานอย่างช้า ๆ โดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

เฟิงถิงเซินนั่งลงข้างเธอ พ่อบ้านเห็น “ถิงเซิน กินอะไรสักหน่อยไหม?”

เฟิงถิงเซินส่ายหน้า “ผมทานมาแล้วครับ”

พ่อบ้านก็ไม่โน้มน้าวอีก และเปิดโอกาสให้พวกเขาสองพ่อลูกได้อยู่ด้วยกัน

เฟิงจิ่งซินทานอาหารโดยไม่ส่งเสียงใด ๆ เฟิงถิงเซินมองเธอ “อีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว ก่อนเปิดเทอมหนูอยากไปเที่ยวที่ไหนไหม? พ่อไปเป็นเพื่อนหนูได้นะ?”

เฟิงจิ่งซินไม่มองเขาด้วยซ้ำ “ไม่มีค่ะ”

เฟิงถิงเซินได้ยินแบบนั้น กลับไม่ได้พูดอะไรต่อ เฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้สนใจเขาอีก

เฟิงถิงเซินมองเธอ

ตอนแรกเฟิงจิ่งซินยังแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่เขาเอาแต่มองเธอ เธอทนไม่ไหว “มองอะไรคะ?”

เฟิงถิงเซินจู่ ๆ ก็หัวเราะเล็กน้อย พลางลูบศีรษะของเธอเบา ๆ “พอคิดว่าหนูเป็นลูกสาวพ่อ ก็เลยรู้สึกมีความสุขน่ะ”

เฟิงจิ่งซิน “?”

เฟิงถิงเซินเงียบไปแล้ว ก่อนจะหยิบตะเกียบกลางคีบอาหารให้เธอ

หลังทานอาหารเสร็จแล้ว เฟิงจิ่งซินก็หันหลังขึ้นไปชั้นบนโดยไม่หันกลับมามอง เฟิงถิงเซินตามอยู่หลังเธอ “รีบอาบน้ำ รีบเข้านอน”

เฟิงจิ่งซินไม่ตอบกลับ แต่ตอนที่กลับมาถึงห้อง เธอก็ไม่ได้ปิดประตูอีก

เฟิงถิงเซินเห็น ก็ยืนอยู่หน้าประตูสักพักหนึ่ง ก่อนจะหันหลังจากไป และเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว