บทที่ 816

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงจิ่งซินตื่นขึ้นมา หลังจากได้สติ นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เธอก็หยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาดู

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง เธอก็วางโทรศัพท์ลง เม้มริมฝีปากก่อนจะหดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม

ป้าหลิวผลักประตูเข้ามา เห็นเธอตื่นแล้ว ก็พูดว่า “อยากล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วลงไปทานอาหารเช้าไหมคะ?”

เฟิงจิ่งซินมองเพดาน ไม่พูดอะไร

ป้าหลิวเห็น ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร พูดว่า “เช้านี้คุณนายส่งข้อความมาถามสถานการณ์ของคุณด้วยนะคะ”

เฟิงจิ่งซินเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงทันที รีบถามว่า “คุณแม่พูดว่ายังไงบ้างคะ?”

ป้าหลิวยิ้ม “ถามว่าคุณอารมณ์ดีขึ้นหรือยัง และนอนหลับสนิทดีไหมค่ะ”

พูดจบ ก็ส่งโทรศัพท์ให้เธอ

เฟิงจิ่งซินรับมา

ข้อความที่หรงฉือส่งมา มีเพียงสองบรรทัดสั้น ๆ ถามจริง ๆ ว่าเธออารมณ์ดีขึ้นหรือยัง นอนหลับสนิทไหม

...สั้นมาก

เฟิงจิ่งซินจ้องมองข้อความนั้น มองสักพักหนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไร

ป้าหลิว “ซินซิน?”

เธอคิดว่าหลังเฟิงจิ่งซินอ่านข้อความเสร็จแล้วจะดีใจ แต่ตอนนี้กลับดูไม่มีท่าทีดีใจเลย

เฟิงจิ่งซินส่งโทรศัพท์คืนให้ป้าหลิว “ทำไมคุณแม่ไม่ส่งข้อความมาหาหนูเองล่ะคะ?”

ป้าหลิว “ตอนนั้นคุณกำลังนอนหลับ คุณนายไม่อยากรบกวนคุณพักผ่อน แต่ก็เป็นห่วงคุณ...”

เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เลิกผ้าห่ม ลงจากเตียงและสวมรองเท้า “เขาล่ะคะ?”

ป้าหลิวหยุดเล็กน้อย จึงจะเข้าใจว่า ‘เขา’ ที่เธอพูดหมายถึงเฟิงถิงเซิน

“ได้ยินพ่อบ้านบอกว่า วันนี้คุณผู้ชายออกไปทำงานต่างเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้ว” พูดจบ กลัวว่าเฟิงจิ่งซินจะอารมณ์ไม่ดี ป้าหลิวจึงพูดอีกว่า “ก่อนจะออกไปคุณผู้ชายตั้งใจทิ้งกระดาษโน้ตไว้ให้คุณด้วยค่ะ”

พูดจบ ป้าหลิวก็ชี้ไปยังโต๊ะหนังสือที่อยู่ข้าง ๆ

ตรงนั้นมีโพสต์อิทแผ่นหนึ่งติดอยู่อย่างเด่นชัด

เฟิงจิ่งซินหันหน้าไป ก็เห็นลายมือที่คุ้นเคยปรากฏสู่สายตาแล้ว

[พ่อมีธุระด่วนต้องไปทำงานต่างเมือง ทางนั้นมีล่องแก่งที่หนูอยากเล่นมากมาตลอด อีกเดี๋ยวให้ป้าหลิวไปเที่ยวที่นั่นเป็นเพื่อนหนูดีไหม?]

เฟิงจิ่งซินอ่านเสร็จ ริมฝีปากเล็กก็ยิ่งเม้มแน่นขึ้น

ป้าหลิว “ป้าให้คนไปซื้อตั๋วตอนนี้เลยดีไหมคะ?”

“ไม่ต้องค่ะ”