บทที่ 815

เฟิงถิงเซิน “ผมรู้ดีอยู่แก่ใจครับ”

ตอนที่รู้เรื่องของเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ เฟิงหลินซงก็เคยเกลี้ยกล่อมเฟิงถิงเซินเหมือนกับคนอื่น ๆ แล้ว

ตอนนั้น เฟิงถิงเซินก็ตอบเขาแบบนี้

เฟิงหลินซงรู้ว่าเฟิงถิงเซินไม่อยากให้เขาเข้ามายุ่งจนเกินไป

ปกติแล้วเฟิงถิงเซินดูเหมือนจะค่อนข้างเคารพเขาที่เป็นพ่อ แต่ถ้าเฟิงถิงเซินไม่ยินยอม เขาไม่เคยฟังเลย

ในเมื่อเฟิงถิงเซินไม่ฟัง เขาเองก็...

จนปัญญาจริง ๆ

สำหรับเรื่องงาน เขารู้ว่าเฟิงถิงเซินสามารถจัดการเองได้

แต่สำหรับเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก หลังจากพูดทักทายกับเฟิงถิงเซินไม่กี่ประโยค ก็วางสายแล้ว

เฟิงถิงเซินคืนโทรศัพท์ให้พ่อบ้าน หลังจากนั้นก็เคาะประตูต่อ “ซินซิน เรามาคุยกันหน่อยไหม?”

ยังคงไม่มีการตอบรับ

เฟิงถิงเซินเคาะประตูไปอีกสักพัก เห็นเฟิงจิ่งซินยังคงไม่ตอบรับ ก็ถามป้าหลิว “ระหว่างทางกลับบ้าน เธอร้องไห้ไหมครับ?”

ป้าหลิวพยักหน้า “ร้องค่ะ”

แถมยังร้องไห้หนักมากด้วย

อย่างไรเสีย ปกติเฟิงจิ่งซินร้องไห้น้อยมากจริง ๆ

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง เวลาประชุมมาถึงแล้ว เห็นเฟิงจิ่งซินยังคงไม่ตอบรับ เฟิงถิงเซินก็ยืนที่หน้าประตูพูดว่า “ซินซิน พ่อไปประชุมก่อนนะ ถ้ามีอะไร ก็มาหาพ่อที่ห้องหนังสือดีไหม?”

ด้านในยังคงเงียบสนิท

เฟิงถิงเซินหยุดเล็กน้อย กลับไม่ได้บังคับอีก และหันไปพูดกับป้าหลิวว่า “อีกเดี๋ยวป้าเข้าไปดูเธอหน่อยแล้วกัน”

ป้าหลิว “ฉันรู้ค่ะ แต่ว่า...”

“เธอแค่ไม่อยากสนใจผมก็เท่านั้น ป้าเรียกเธอหลาย ๆ ครั้ง เธอก็จะตอบป้าเอง”

ป้าหลิว “ได้ค่ะ”

เฟิงถิงเซินพูดกับเฟิงจิ่งซินอีกไม่กี่ประโยค ก็หันหลังจากไปแล้ว