บทที่ 812

ซุนลี่เหยา คุณย่าหลินและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงเล็กน้อย “หมายศาลอะไร?”

หลินอู๋หลุดจากภวังค์ และเดินมาหาเช่นกัน

ในหมายศาลระบุว่า ผู้ที่ยื่นฟ้องพวกเขาคือเจี๋ยเซี่ยว เหตุผลในการฟ้องคือการละเมิดความลับทางการค้า

เธอขมวดคิ้วขึ้นมา

เท่าที่เธอจำได้ ระหว่างหลินซื่อเทคโนโลยีกับเจี๋ยเซี่ยวไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกัน แล้วเจี๋ยเซี่ยวจู่ ๆ จะมาฟ้องพวกเขาได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลในการฟ้องร้องคือการละเมิดความลับทางการค้า...

แต่เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นหลักคือ...

ซุนเยว่ชิงชี้ไปที่จำนวนเงินค่าชดเชยที่เรียกร้องค่าเสียหายในสำเนาคำร้อง พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ดูตรงนี้สิ”

หลินอู๋พุ่งตัวไปหา ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซุนลี่เหยาก็เห็นตัวเลขก่อนแล้ว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “สองพันห้าร้อยล้าน? พวกเขาถึงขั้นต้องการให้เราชดเชยสองพันห้าร้อยล้านบาท?!”

เวลานี้ หลินอู๋เห็นตัวเลขแล้วเช่นกัน แต่เธอพบว่าไม่ใช่แค่นี้ “พวกเขายังเรียกร้องค่าเสียหายเชิงลงโทษด้วย แถมยังเรียกถึงห้าเท่า”

นั่นก็หมายความว่า เจี๋ยเซี่ยวเรียกร้องให้พวกเขาชดเชยหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยล้านบาท!

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่พ่อแม่เธอถึงมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ขนาดนี้

ได้ยินข้อมูลนี้ สีหน้าของคุณยายซุนและคุณย่าหลินก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ซุนลี่เหยาร้อนรนแล้ว “มีสิทธิ์อะไร? พวกเขาบอกว่าจะฟ้องก็ฟ้องเลยเหรอ? บริษัทของพวกเรากับบริษัทของพวกเขาไม่เคยเกี่ยวข้องกันเสียหน่อย?!”

ตามเหตุผลแล้วมันก็ใช่ แต่...หากเจี๋ยเซี่ยวไม่มีหลักฐาน แล้วจะฟ้องร้องตามใจชอบได้อย่างไร?

ชั่วขณะนั้น ทางฝั่งตระกูลหลินก็วุ่นวายโกลาหลไปหมด

หลินลี่ไห่มองไปทางหลินอู๋ “เสี่ยวอู๋...ไม่งั้น ลูกลองถามถิงเซินดูดีไหม?”

“...ค่ะ”

จริง ๆ แล้ว ต่อให้หลินลี่ไห่ไม่เอ่ยปาก เธอก็นึกถึงเฟิงถิงเซินแล้ว

ข่าวสารที่เขารู้น่าจะรวดเร็วกว่าพวกเขามาก

เพียงแต่...