บทที่ 807

ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงคน ซุนเยว่ชิง หลินลี่ไห่และคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไร เหรินจี่เฟิง เหลียนหนิงฉี่ เย่ชิวอวี่ก็เช่นกัน

พวกเขายังคงอยู่ในอาการตกใจ

ทว่า มีคนเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็พูดว่า “ผมจำได้เมื่อนานมากแล้วเหมือนจะเคยได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่า ฉางโม่ก่อตั้งขึ้นโดยลูกศิษย์สองคนของอาจารย์หนาน ในเมื่อประธานหรงคือหนึ่งในผู้ก่อตั้ง ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า หรงฉือก็คือ...”

คำพูดนี้ ซุนเยว่ชิง หลินลี่ไห่ เย่ชิวอวี่ เหลียนหนิงฉี่ เหรินจี่เฟิง ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ต่างก็ได้ยินทั้งหมด

พวกเขาเริ่มได้สติกลับมาจากอาการตกใจ มองไปทางอวี้มั่วซวินและหรงฉือทันที

ดร.ลู่สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจเช่นกัน

มีคนรีบถามขึ้นว่า “ประธานอวี้ นี่มัน...เรื่องจริงเหรอ? ประธานหรงคือลูกศิษย์ของอาจารย์หนานจริง ๆ เหรอ?”

ท่ามกลางสายตาของผู้คน อวี้มั่วซวินยกมุมปากขึ้น “ใช่แล้ว ประธานซูจำไม่ผิดหรอก นอกจากจะเป็นหุ้นส่วนแล้ว เสี่ยวฉือยังเป็นรุ่นน้องของผมด้วย”

ทันทีที่เสียงของเขาหยุดลง ทั้งงานก็มีเสียงอุทานดังขึ้นระลอกหนึ่งอีกครั้ง

มีคนอดพูดไม่ได้ว่า “มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่มีงานรวมตัวกับพวกของอาจารย์หนาน ประธานหรงล้วนไปร่วมงานกับประธานอวี้ ครั้งก่อนนี้ในพิธีมอบรางวัลของประธานหรง อาจารย์หนานยังอุตส่าห์เปลี่ยนแผนการมาร่วมงานเพื่อมอบรางวัลให้เธอโดยเฉพาะเลย ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าอาจารย์หนานแค่ชื่นชมภรรยาของลูกศิษย์คนนี้เสียอีก ที่แท้...”

หลังจากหายจากอาการตกใจ เหรินจี่เฟิงและเหยาซินปั๋วก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้

เหยาซินปั๋วกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ราวกับคิดอะไรขึ้นมา มองเหรินจี่เฟิงแล้วพูดว่า “ดัง...ดังนั้นคุณลุงคงรู้เรื่องวงในนี้มาตั้งนานแล้ว?”

เหรินจี่เฟิงพูดอะไรไม่ออก

แต่เขารู้ว่าคำตอบคือใช่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นพ่อแม่เขาจะชื่นชมและชื่นชอบหรงฉือขนาดนี้ได้อย่างไร?

ตอนที่ซุนเยว่ชิงได้ยินข่าวนี้ กลับกำหมัดแน่น และหลับตาลงอย่างช้า ๆ