บทที่ 778

เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ด้วยนิสัยและอาชีพการงาน จี้ชิงเยว่จึงไม่ค่อยสนใจพวกงานเลี้ยงเชิงธุรกิจแบบนี้นัก มีเพียงบางครั้งที่ไม่อยากขัดความตั้งใจของพวกเขา ถึงได้เข้าร่วมงานกับพวกเขาสักครั้ง

เพราะจี้ชิงเยว่แค่มาเป็นเพื่อนพวกเขาเท่านั้น ดังนั้นเมื่อก่อนตอนที่เขากับเหยาซินปั๋วอยากออกจากงานเลี้ยงก่อน จี้ชิงเยว่ก็ไม่เคยรั้งอยู่ต่อเลย

จริง ๆ แล้วจี้ชิงเยว่ไม่ชอบงานเลี้ยงแบบนี้ แต่วันนี้เขากลับผิดวิสัย นอกเสียจากว่าในงานเลี้ยงนี้มีคนที่เขาชอบอยู่ด้วย

เหรินจี่เฟิงคิดถึงความเป็นไปได้นี้ทันที

คนที่จี้ชิงเยว่ชอบก็อยู่ที่นี่ด้วย

เมื่อคิดได้แบบนี้ เหรินจี่เฟิงก็ยกมุมปากขึ้น ยิ้มและมองไปทางจี้ชิงเยว่ กำลังจะเอ่ยปาก กลับเห็นว่าจี้ชิงเยว่กำลังมองอย่างจดจ่อไปทางอวี้มั่วซวิน...และหรงฉือ

เหรินจี่เฟิงตกตะลึง

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาจางหายไปในทันที มือที่ถือแก้วออกแรงบีบโดยไม่รู้ตัวอยู่หลายส่วน

ทว่า...

ขณะที่เขากำลังคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ทางฝั่งหรงฉือจู่ ๆ ก็มีเสียงแก้วแตกดังสนั่นขึ้น หรงฉือร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่คนทั้งคนจะล้มลงไปที่พื้น

เหรินจี่เฟิงเห็นอยู่ในสายตา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จี้ชิงเยว่ก็ยัดแก้วไวน์ใส่ในอ้อมแขนของเหยาซินปั๋ว จากนั้นก็สาวเท้าไปหาหรงฉืออย่างรวดเร็วแล้ว

เหรินจี่เฟิงเห็นแบบนั้น ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่อยู่นาน

เหยาซินปั๋วมองดูแก้วไวน์ที่ถูกยัดใส่ในอ้อมแขน จากนั้นมองจี้ชิงเยว่ที่พริบตาเดียวก็ไม่เห็นเงาแล้ว รู้สึกอึ้งเล็กน้อย “นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”