บทที่ 772

ดร.ลู่และคนอื่น ๆ ในกลุ่มไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรขึ้นมา เมื่อเห็นว่าอวี้มั่วซวินและหรงฉือไม่อยู่ เขาจึงให้คนไปเชิญพวกเขามา

ดร.ลู่มองอวี้มั่วซวินและหรงฉือ “กำลังยุ่งอะไรอยู่หรือเปล่า? มีเวลาคุยกับพวกเราไหม?”

อวี้มั่วซวินยิ้มและพูดอย่างสุภาพว่า “ย่อมมีเวลาอยู่แล้วครับ”

พูดจบ เขามองเฟิงถิงเซินและหลินอู๋แวบหนึ่ง ก่อนจะเบะปากอย่างแนบเนียน

แน่นอนว่าหรงฉือก็เห็นเฟิงถิงเซินและหลินอู๋แล้วเช่นกัน แต่ใบหน้ากลับเรียบเฉย

ตอนที่อวี้มั่วซวินมองมา เฟิงถิงเซินกลับพยักหน้าให้ทั้งสองเบา ๆ ถือเป็นการทักทาย

รอยยิ้มของอวี้มั่วซวินแข็งค้าง และตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเต็มที

ดร.ลู่รู้ว่าเฟิงถิงเซินเคยแต่งงานแล้ว แต่เฟิงถิงเซินแต่งกับใครนั้นเขาไม่รู้เลยจริง ๆ เพราะส่วนใหญ่เขาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ มาที่เมืองตูเฉิงน้อยมาก

เมื่อเห็นพวกเขาทักทายกัน มองแวบเดียวดร.ลู่ก็ดูออกถึงความห่างเหินระหว่างอวี้มั่วซวินกับเฟิงถิงเซินแล้ว เขาไม่คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจเท่านั้น จึงถามว่า “ได้ยินว่าฉางโม่กับเฟิงซื่อร่วมงานกันมาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ทำไมคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณสองคนกลับดูเหมือนจะไม่สนิทกันเลยล่ะ?”

ในความคิดของเขา อวี้มั่วซวินและเฟิงถิงเซินต่างก็เป็นอัจฉริยะอยู่ในแวดวงเอไอ แถมอายุยังใกล้เคียงกันอีก ตามหลักแล้วต่อให้พวกเขาจะเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรมีท่าทีที่ห่างเหินกันเหมือนอย่างตอนนี้

คนอื่นไม่ได้ให้ความสนใจเลยสักนิด ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฟิงถิงเซินและอวี้มั่วซวินจะเป็นอย่างไร

แต่พอได้ยินดร.ลู่พูดแบบนี้ คนอื่น ๆ ก็เริ่มตระหนักขึ้นมาว่า ปกติแล้วเฟิงถิงเซินและอวี้มั่วซวินดูเหมือนจะมีปฏิสัมพันธ์กันน้อยมากจริง ๆ

อวี้มั่วซวินมองเฟิงถิงเซินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จากนั้นก็ฝืนยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “ฉางโม่กับเฟิงซื่อทำงานร่วมกันมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วก็จริง แต่ส่วนใหญ่พวกเราทำงานกับวิศวกรของเฟิงซื่อ ไม่ค่อยได้พบกับประธานเฟิง ดังนั้น...

ได้ยินอวี้มั่วซวินพูดแบบนี้ บนใบหน้าของเฟิงถิงเซินประดับด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับอวี้มั่วซวิน

ดร.ลู่เข้าใจขึ้นมาในทันที

หรงฉือและหลินอู๋ไม่ได้พูดอะไร

หรงฉือไม่มองเฟิงถิงเซิน แล้วก็ไม่มองหลินอู๋ด้วยเช่นกัน