บทที่ 740

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋มาถึงงานได้ไม่นาน ก็เตรียมตัวจะกลับเมืองตูเฉิงแล้ว

เหลียนหนิงฉี่รู้ว่าการเดินทางของเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ครั้งนี้จริง ๆ แล้วมีกำหนดการไว้สองวัน

พอรู้ว่าพวกเขาจะกลับก่อนกำหนด เหลียนหนิงฉี่ก็ไม่ได้รั้งไว้ เพียงแค่เหลือบมองไปทางหรงฉือที่ยังคงได้รับความนิยมสุด ๆ แล้วเบะปากพูดว่า “จุดประสงค์ที่เธอกับถิงเซินมาเข้าร่วมงานประชุมในครั้งนี้ก็ถือว่าบรรลุแล้ว กลับก่อนก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเห็นใครบางคนแล้วรำคาญใจ”

หลินอู๋ส่งเสียง “อืม”

เหรินจี่เฟิงกับเย่ชิวอวี่ก็ได้ยินเรื่องที่เมื่อคืนหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินเพราะไม่อยากเจอพวกหรงฉือ เลยย้ายไปโรงแรมอื่นกลางดึก

ตอนนี้พอรู้ว่าหลินอู๋จะกลับก่อนกำหนด เย่ชิวอวี่จึงตั้งใจมาบอกลาหลินอู๋โดยเฉพาะ

เขาก็เดาได้เหมือนกันว่า น่าจะเป็นเพราะหลินอู๋รู้สึกจิตใจไม่สงบจากการที่หรงฉือโดดเด่นเป็นที่สนใจ ไม่อย่างนั้น โอกาสดี ๆ ที่จะแลกเปลี่ยนกับนักวิชาการคนอื่น ๆ แบบงานครั้งนี้ ในเมื่อก่อนหน้านี้พวกหลินอู๋ได้กำหนดตารางเดินทางไว้เรียบร้อยแล้ว ทำไมจู่ ๆ ก็ตัดสินใจกลับไปก่อนล่ะ?

สำหรับเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้รั้งให้หลินอู๋อยู่ต่อ

ถึงอย่างไร เมื่อเห็นหรงฉือทั้ง ๆ ที่ทำเรื่องสกปรกไว้มากมายขนาดนั้น กลับได้รับคำชื่นชมและความเคารพนับถือ เขาเป็นแค่ผู้ยืนดูยังโกรธมากขนาดนี้ ความเสียใจและความรู้สึกโดดเดี่ยวของหลินอู๋ในฐานะคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เขาจึงพูดแค่ว่า “หลังกลับไปเมืองตูเฉิงแล้ว ถ้ามีเวลาพวกเราค่อยนัดเจอกันอีกได้ไหม?”

หลินอู๋ยิ้ม และพยักหน้า “ได้สิ”

เย่ชิวอวี่ไม่ควรรบกวนเธอมากเกินไป จึงหันหลังแล้วเดินจากไป

เหลียนหนิงฉี่ก็เพิ่งรู้เมื่อวานว่าเย่ชิวอวี่คือคนที่แนะนำหลินอู๋เข้าไปในฉางโม่เมื่อตอนนั้น

เมื่อวานเย่ชิวอวี่มาทักทายหลินอู๋ เธอยังไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้พอมองแผ่นหลังที่จากไปของเย่ชิวอวี่ เธอก็ยิ้มแล้วใช้ข้อศอกสะกิดเอวเธอเบา ๆ “รุ่นพี่คนนี้ของเธอ ดูเหมือนว่าจะชอบเธอนะ”

หลินอู๋ขมวดคิ้ว “อย่าพูดจาเหลวไหล”

เหลียนหนิงฉี่เห็นเธอไม่ยอมรับ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นกู้เหยียนแล้ว