บทที่ 739

เฟิงถิงเซินมองไปทางหลินอู๋ คงดูออกแล้วว่าหลินอู๋อารมณ์ไม่ดี เขาจึงพูดปฏิเสธ “ผมมีธุระอย่างอื่นอีก ไว้ครั้งหน้าแล้วกันครับ”

หลินอู๋ดูออกว่าเฟิงถิงเซินกำลังใส่ใจความรู้สึกของเธอ ชั่วขณะนั้นอารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาทันที และบนใบหน้าก็ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มออกมา

เหรินจี่เฟิงกับเย่ชิวอวี่ดูออกแล้วว่าหลินอู๋จริง ๆ ก็ไม่อยากไปทานอาหารร่วมกับพวกหรงฉือสักเท่าไร

เมื่อเห็นเฟิงถิงเซินใส่ใจความรู้สึกของเธอขนาดนี้ พวกเขาก็วางใจแล้ว

ในเมื่อเฟิงถิงเซินไม่ไป คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้บังคับ

ส่วนหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋จะไปหรือไม่ไป ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับพวกเขา แน่นอนว่าหากทั้งสองไม่ไป พวกเขาก็จะยิ่งดีใจ อย่างไรก็ตาม เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋สองคนนั้นขัดหูขัดตามากจริง ๆ

วันนั้น ถึงแม้หรงฉือ เฟิงถิงเซินและหลินอู๋ต่างอยู่ในงาน แต่ระหว่างพวกเขาก็ยังคงไม่มีการพูดคุยกัน

จนถึงตอนเย็น หรงฉือกับอวี้มั่วซวินจัดการธุระเสร็จ ตอนที่กลับไปพักผ่อนที่โรงแรม กลับบังเอิญเจอเหลียนหนิงอวี่อยู่ในชั้นที่พวกเขาเข้าพัก

เหลียนหนิงอวี่เห็นพวกเขาก็แปลกใจเล็กน้อย จากนั้นยิ้มและทักทายพวกเขา “ประธานอวี่ ประธานหรง บังเอิญจังเลยนะครับ”

หรงฉือกับอวี้มั่วซวินพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

บังเอิญไปหน่อยจริง ๆ

แต่แขกที่มาเข้าร่วมงานประชุมเทคโนโลยีครั้งนี้ ต่างก็พักอยู่ที่โรงแรมไม่กี่แห่งใกล้ ๆ นี้ จะบังเอิญเจอกันก็เป็นเรื่องปกติ

เหลียนหนิงอวี่ยังอยากจะพูดต่อ แต่อวี้มั่วซวินกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน “พวกเราขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ ประธานเหลียนตามสบาย”

พูดจบ ไม่รอให้เหลียนหนิงอวี่พูด ก็หันหน้าไปพูดกับหรงฉือว่า “พักผ่อนให้เต็มที่นะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

หรงฉือ “อืม”

พูดจบ พวกเขาต่างก็เข้าไปในห้องของตัวเองแล้ว