หยุนชางต้องยอมรับว่านางพูดถูก แม้ว่านางจะรู้ว่าอย่างมากฮองเฮาก็เพียงแค่สั่งให้คนไปนำของข้ากายของเสด็จแม่ของนางมาเพื่อขู่นาง แต่นางก็ไม่กล้าเดิมพัน
"ฮองเฮามีคำสั่งใดก็บอกหม่อมฉันมาเถิด เหตุใดจึงต้อง..." ใบหน้าของหยุนชางขมขื่นลงเล็กน้อย
"ทำไมงั้นหรือ? พระชายารุ่ยอ๋องเป็นผู้มีความคิด หากข้าผิดพลาดไปแม้เพียงเล็กน้อยก็เกรงว่าคงไม่อาจฟื้นกลับมาได้อีก พระชายารุ่ยอ๋อง วันนี้ข้าขอถามเจ้าว่าเจ้าเต็มใจร่วมมือกับข้าหรือไม่? ตอนนี้รุ่ยอ๋องหายตัวไป เจ้าไม่มีที่พึ่งอีกแล้ว" ฮองเฮามองตรงมายังหยุนชาง น้ำเสียงของนางแม้เพียงเบาๆ แต่กลับกดดันจนหยุนชางจนนางแทบหายใจไม่ออก
หยุนชางเงียบไปอยู่นานพลางมองดูดอกบ๊วยที่ร่วงหล่น กลีบดอกบ๊วยหล่นลงบนพื้นและถูกเหยียบลงไปในดินโดยผู้คนที่ผ่านไปมา
"ไม่สู้ท่านลองพูดมาก่อน?" หยุนชางกล่าวอย่างเงียบๆ
ฮองเฮาหัวเราะ "ข้าได้ข่าวว่าอ๋องเจ็ด เสิ่นซู่เฟย เสียนฮูหยินและองค์หญิงใหญ่ได้ร่วมมือกัน เรื่องที่จวนรุ่ยอ๋องและเรื่องของหลิวเกิงยีเป็นไปได้มากว่าจะเป็นฝีมือของพวกเขา หากพวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเราย่อมไม่มีใครพบจุดจบที่ดีแน่ ข้าต้องการรักษาตำแหน่งฮองเฮาไว้ เจ้าต้องการสืบหาเบาะแสของรุ่ยอ๋อง นอกจากนั้นรุ่ยอ๋องยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเขา พวกเรามิสู้ร่วมมือกันกวาดล้างพวกเขาเสียก่อนไม่ดีหรือ"
ดวงตาของฮองเฮานั้นสงบนิ่งแต่แน่วแน่ "สิ่งที่ข้าต้องการก็คือสติปัญญาของเจ้าและสิ่งที่ข้ามีคืออำนาจพร้อมการสนับสนุนจากตระกูลซู"
หยุนชางคิดใคร่ครวญอยู่นานแล้วจึงค่อยๆ หัวเราะออกมา "ดูเหมือนหม่อมฉันจะไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ?"
เมื่อฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น "เช่นนั้นก็ขอให้พวกเราทำการสำเร็จราบรื่น เพียงแต่สิ่งที่ข้าต้องการจะเตือนเจ้าก็คือในพระราชวังแห่งนี้อย่าได้คิดจะเล่นตุกติกกับข้าเด็ดขาด หากข้าพบว่าเจ้ามีพิรุธเพียงเล็กน้อย ข้าย่อมไม่ผ่อนปรนให้อย่างแน่นอน"
หยุนชางหลุบตาลงและรีบรับคำ ฮองเฮาจึงยิ้มขึ้นอีกครั้งพลางลุกขึ้นยืน "หากเจ้าเชื่อฟังเช่นนี้ไปตลอด จิ่นกุ้ยเฟยย่อมปลอดภัย"
หลังจากพูดจบแล้วฮองเฮาก็ก้าวเท้าออกจากศาลาและนำนางกำนัลทั้งแปดลงจากภูเขาจำลองนี้ไป
เฉี่ยนจั๋วเดินเข้ามายืนข้างหยุนชางอย่างเงียบๆ และไม่พูดอะไร วิทยายุทธ์ของนางไม่ต่ำเลยจึงสามารถได้ยินคำพูดทั้งหมดของทั้งสองคนเมื่อครู่นี้
มุมปากของหยุนชางกระตุกขึ้นเล็กน้อย มือของนางเล่นพิณอยู่อีกครู่ใหญ่ รอยยิ้มที่มุมปากของนางเย็นชาลงเรื่อยๆ "วันหนึ่งนางจะเสียใจกับทุกคำที่นางพูดมาในวันนี้" เมื่อหยุนชางพูดจบก็หัวเราะกับตนเอง
เฉี่ยนจั๋วมองไปที่พิณแล้วจึงอุทานว่า "พระชายา นิ้วของท่านมีเลือดออก"
หยุนชางพยักหน้าแล้วจึงค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าสีแดงก่ำออกมาจากแขนเสื้อแล้วเช็ดเลือดบนมือของนาง จากนั้นจึงยืนขึ้นและ กล่าวว่า "ไปกันเถอะ กลับตำหนักเฉาเซี่ยกันเถอะ"