"ใครงั้นหรือ?" หยุนชางยิ้มเย็นและหันไปตอบฉินยี "พวกเจ้าไปถามเหล่าคนที่แฝงตัวอยู่ว่าก่อนหน้านี้หลังจากที่ไฉ่ยีและฉีรุ่ยไห่ออกจากตำหนักเฉาเซี่ยแล้วไปที่ใดมาบ้าง"
"พระชายาสงสัยไฉ่ยีกับ..." ฉินยีได้ยินเช่นนั้นก็รีบรับคำและหันออกไปสั่งการ
หยุนชางถือกระดาษไว้ด้วยสีหน้าเฉยชาครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากของนางก็ค่อยๆ ยกขึ้น ดูเหมือนว่าทุกอย่างไม่ได้ไปได้ด้วยดีนัก แต่อย่างน้อยนางก็รู้แล้วว่าลั่วชิงเหยียนกำลังจะทำอะไรต่อจึงรู้สึกโล่งใจ
ในขณะที่กำลังคิดอยู่ เฉี่ยนจั๋วก็เดินเข้ามาจากข้างนอกพร้อมถาดในมือ บนนั้นกลับมีผ้าเช็ดหน้าวางอยู่
หยุนชางมองเฉี่ยนจั๋วอย่างไม่เข้าใจนัก สีหน้าของเฉี่ยนจั๋วกังวลเล็กน้อย นางรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า "พระชายา ฮองเฮาสั่งให้คนนำมันมาส่งเพคะ"
ฮองเฮา? หยุนชางขมวดคิ้ว ทำไมนางจึงส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้? เมื่อหยุนชางเอื้อมมือไปหยิบผ้านั้นมาเปิดออกสีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไป
ผ้าเช็ดหน้านั้นมีสีเรียบๆ มุมล่างขวาปักด้วยลายกล้วยไม้เล็กๆ ดูเรียบง่ายสวยงาม ใต้ภาพกล้วยไม้มีอักษรสองตัวปักไว้ว่าซูจิ่น
หยุนชางขยำผ้าเช็ดหน้านั้นเป็นก้อนกลมทันทีแล้วเก็บเข้าไปในแขนเสื้อพลางยืนขึ้นและพูดกับเฉี่ยนจั๋ว "ฉินยีมีธุระต้องออกไปทำ เจ้าไปตำหนักเว่ยยางกับข้าเถอะ"
เพราะสองวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย หยุนชางจึงได้ลืมเรื่องที่ฮองเฮาประทานปิ่นให้นางในวันนั้นไปเสียสนิท เกรงว่าฮองเฮาจะรอไม่ไหวแล้วจึงได้ถึงกับมาส่งผ้าเช็ดหน้าที่ปักชื่อเสด็จแม่ของนางมา
เฉี่ยนจั๋วไม่รู้ต้นสายปลายเหตุแต่ก็รีบร้อนตามหยุนชางไปที่ตำหนักเว่ยยาง
เมื่อพวกนางมาถึงตำหนักเว่ยยางก็ได้รับแจ้งว่าฮองเฮากำลังชมดอกไม้อยู่ที่อุทยานหลวง หยุนชางมุ่งหน้าไปยังอุทยานหลวงแทน
ในช่วงปลายฤดูหนาวนั้นในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยความหดหู่ มีดอกไม้ให้ชมเสียที่ไหนกัน
หยุนชางเดินเข้าไปในอุทยานก็เห็นฮองเฮานั่งอยู่ในศาลาบนภูเขาจำลอง นางจึงรีบเดินขึ้นไป ฮองเฮากำลังนั่งอยู่ในศาลา ด้านนอกศาลามีนางกำนัลยืนอยู่อีกแปดคน ด้านหน้าของนางที่พิณตั้งอยู่ มือของนางดีดเบาๆ พิณนั้นเปล่งเสียงติ๊งๆ ออกมาโดยไม่เป็นเพลง
เมื่อเห็นหยุนชางเดินเข้ามา นางก็ยิ้มบางๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองหยุนชางและชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามกับตนเอง "พระชายารุ่ยอ๋องมาแล้วหรือ นั่งลงเถอะ"
หยุนชางเหลือบมองเฉี่ยนจั๋ว เฉี่ยนจั๋วจึงรับพยักหน้ารับแล้วยืนรออยู่นอกศาลา หยุนชางเดินเข้าไปในศาลาและนั่งลงตรงข้ามกับฮองเฮา