มาร์คถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ก็แค่นั้นแหละ ออกไปได้แล้ว! นายทำให้ฉันหงุดหงิด!”
เดวี่เหงื่อออกด้วยความวิตกเมื่อเขากลับไปที่โต๊ะทำงานของเขาอย่างหม่นหมองและเชื่อฟังเพื่อ “เฝ้าประตู” ต่อ เขาอาจจะเป็นเลขาส่วนตัวของมาร์คแต่หนึ่งวันทำงานของเขามักจะเรียบง่ายมากกว่ายุ่งยาก มาร์คมอบงานให้เขาทำไม่กี่อย่าง เพราะฉะนั้นสิ่งเดียวที่เขาต้องทำก็คือการจัดตารางงานให้มาร์คหรือเรียบเรียงเอกสารตามที่มาร์คต้องการ ส่วนเวลาที่เหลือในการทำงานของเขาก็มักจะผ่านไปกับการจ้องไปในอากาศ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดีมากแต่ก็เหมือนจะทำให้เขาเป็นหมาเฝ้าประตูจริง ๆ
ในขณะเดียวกัน เจนิซไม่เคยทิ้งกระดุมเสื้อของมาร์คไปเลย ในทางกลับกัน เธอกลับเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยโดยรู้ซึ่งความหมายเบื้องหลังการกระทำของตนเองดี แต่มันเป็นสิ่งที่เธอจะไม่มีวันเสียใจเพราะเธออดไม่ได้ที่จะปลาบปลื้มมาร์คอย่างร้อนแรงจริง ๆ ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาเธอจะรู้สึกราวกับว่า เธอกำลังล่องลอยท่ามกลางหมู่ดาว และยังเป็นหมู่ดาวที่สวยที่สุดในอวกาศอีกด้วย ดวงดาวมากมายส่องแสงสว่างอย่างมาก แต่ไม่มีดวงไหนสามารถดึงดูดเธอได้มากเท่ามาร์ค
แอเรียนที่เบื่อหน่ายระหว่างที่พักช่วงเช้าส่งข้อความหามาร์คพร้อมกับกาแฟที่เธอเพิ่งจะสั่งมา ‘ยังเช้าอยู่เลยแต่ฉันกลับว่างซะอย่างนั้น ฉันคงจะเลือกที่ทำงานไม่ผิดจริง ๆ ที่นี่ไม่วุ่นวายเลย’
มาร์คได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าข้อความเข้าแต่เขาเมินมันและตั้งใจอ่านเอกสารในมือต่อ เขาไม่คิดว่านั้นจะเป็นข้อความจากแอเรียนเนื่องจากเธอไม่เคยส่งข้อความหาเขาก่อนอยู่แล้ว
10 นาทีผ่านไปกว่าเขาจะอ่านเอกสารเสร็จ เขาจึงตัดสินใจที่จะดูข้อความอย่างชิว ๆ ก่อนที่นิ้วมือของเขาจะเร่งสปีดเมื่อเขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับ “โทษที เมื่อกี้ฉันยุ่งอยู่เลยไม่เห็นข้อความเธอ อย่าดื่มกาแฟเยอะนะ ขอร้องล่ะ สมอร์ยังต้องดื่มนมเธออยู่”
แอเรียนอ่านข้อความของเขาแต่ไม่คิดที่จะตอบกลับ ก่อนที่เธอจะส่งข้อความหาเขาเธอไปอ่านเจอบนอินเทอร์เน็ตว่าคนเรามักจะตอบกลับข้อความของคนที่เรารักทันที ซึ่งทำให้เธอสงสัยมากพอที่จะลองมัน แต่น่าเสียดายที่เขาทั้งตอบช้าและยังมัวแต่สอนเธอเรื่องกาแฟอีก มันทำให้เธอเสียอารมณ์ที่จะคุยกับเขา
สิ่งที่แอเรียนไม่รู้ก็คือ การที่มาร์คเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ตั้งแต่ที่เขาตอบกลับเธอและกำลังรอคำตอบเธออย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเขาไม่เห็นว่าเธอจะตอบกลับ เขาก็อดไม่ได้ที่จะโทรหาเธอทันที “เธอกำลังทำอะไรอยู่?”