บทที่ 201

ภายในกระโจมหลัก เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ข้างถาดทราย มองดูแผนที่ภูมิศาสตร์จำลองของรัฐเหลียง อย่างมิได้ตั้งใจนัก ทว่าไม่ลดสายตาเหยียดหยามต่อโลกที่เฉียบคม

อู๋ไป๋เร่งรีบเดินเข้ามา

“แม่ทัพน้อย เฉินเซิ่งตายแล้วขอรับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้แปลกใจแม้แต่น้อย ถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“แล้วพ่อกับพี่ชายของสตรีนางนั้นอยู่ไหน?”

“ข้าน้อยได้ส่งพวกเขาออกจากค่ายทหารอย่างปลอดภัยแล้ว ไม่มีผู้ใดเห็นว่าพวกเขาก่อเหตุขอรับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดคางลงเล็กน้อย

“อืม ถ้าเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร”

อู๋ไป๋พูดอย่างกังวล

“แม่ทัพน้อย หลานชายของแม่ทัพซุนเสียชีวิต เขายังสามารถทำศึกด้วยจิตใจที่สงบได้หรือขอรับ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนน้ำเสียงเมินเฉย

“มิใช่ว่าหลานชายของคนทั้งกองทัพชายแดนใต้เสียชีวิต

“หากแม่ทัพไร้ความคิดจะสู้รบ เพียงแค่ถอนตัว ขอเพียงกองทัพชายแดนใต้ยังสามารถต่อสู้ได้ มันก็มิใช่ปัญหาใหญ่”

“ขอรับ!”

อู๋ไป๋เพิ่งจะเดินออกไป ก็พบกับแม่ทัพซุนที่เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบจนน่าสงสัย

เขาหยุดอีกฝ่ายไว้ “ท่านมาหาแม่ทัพน้อยหรือ?”

แม่ทัพซุนโกรธเป็นฟืนไฟ ผลักอู๋ไป๋ให้พ้นทาง แล้วตะโกนไปที่กระโจมหลัก

“เมิ่งสิงโจว! เฉินเซิ่งตายแล้ว! เขาถูกคนสังหาร! ท่านเป็นหัวหน้าแม่ทัพ ต้องจับฆาตกรตัวจริงให้ได้! มิเช่นนั้นเรื่องนี้จะไม่มีวันจบ!!”

อู๋ไป๋ยังคงยิ้มเยาะ

เฉินเซิ่งได้กระทำความชั่วทุกรูปแบบ ไม่แปลกที่วันนี้จะมาถึง

หนี้กรรมที่ก่อไว้ ต้องชดใช้คืนเสมอ นับประสาอะไรกับหนี้ชีวิต

แม่ทัพซุนยังกล้ามาโวยวายที่นี่โดยไม่อายเชียวหรือ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้สนใจ เพียงแค่สั่งให้ทหารใต้บัญชาถ่ายทอดคำสั่งลงไป

“ใกล้ถึงเวลาที่กองทัพใหญ่จะถอนค่ายบุกโจมตีเมืองหลวงรัฐเหลียง จึงไม่มีเวลาตามหาฆาตกร

“ให้เขาจัดการตัวเอง หากไม่ทราบถึงความหนักเบาจนส่งผลกระทบต่องานสำคัญ ข้าก็ไม่ลังเลใจที่จะแต่งตั้งผู้อื่นเป็นผู้นำกองทัพชายแดนใต้!”

ทหารถ่ายทอดคำสั่งแก่แม่ทัพซุนอย่างไม่ตกหล่นสักคำ

แม่ทัพซุนบันดาลโทสะทันที

“เมิ่งสิงโจว! ท่านไร้ความเมตตาขนาดนี้ได้อย่างไร! นั่นคือชีวิตคน ๆ หนึ่ง! ตอนนี้เขาเสียชีวิตในค่ายทหารภายใต้อำนาจของท่าน ท่านไม่ควรรับผิดชอบหรือ!”

เสียงเอะอะโวยวายมากเกินไป จนทำให้แม่ทัพนายกองคนอื่นออกมาดู

พวกเขาต่างกล่าวโทษแม่ทัพซุน

“กองทัพใหญ่ใกล้จะถอนค่าย การศึกมิอาจล่าช้าได้ เจ้าเลอะเลือนอะไรเช่นนี้?”

“แม่ทัพซุน เรื่องหลานชายของเจ้า ข้าก็รู้สึกเสียใจด้วย ทว่าเจ้าไม่ควรชวนทะเลาะแบบไร้เหตุผลเช่นนี้ แม่ทัพน้อยเมิ่งต้องดูแลภาพรวม จะปล่อยให้เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ทำให้งานสำคัญล่าช้าได้อย่างไร?”

แม่ทัพร่างอ้วนแค่นเสียงเย็นชา “หากเจ้าต้องการหาผู้สังหาร ก็สามารถอยู่ที่นี่และค่อย ๆ สืบหาด้วยตัวเองได้ ทว่าพวกเราจะอยู่ช่วยเจ้าไม่ได้!”

เมื่อต้องเผชิญกับคำตำหนิมากมาย แม่ทัพซุนจึงอับอายจนกลายเป็นโทสะ

การทิ้งเขาไว้ตามลำพังย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ไม่ง่ายเลยที่ได้มาเป็นกองหน้าในกองทัพชายแดนใต้ มิควรล้มเหลวเนื่องจากขาดความยับยั้งชั่งใจ

ทว่า นี่เป็นหลานชายแท้ ๆ ของเขาเสียชีวิตลงเช่นนี้ เขาจะให้คำอธิบายแก่น้องสาวอย่างไร!

ท้ายที่สุด หลังจากไตร่ตรองอีกครั้ง แม่ทัพซุนต้องตัดสินใจเสียสละเรื่องเล็กเพื่อปกป้องเรื่องใหญ่ และเดินทัพก่อน

ซึ่งหมายความว่า รัฐเหลียงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

พระราชวังรัฐเหลียง

ฮ่องเต้เหลียงประทับในตำหนักชั้นใน มีสาวงามรายล้อมอยู่รอบกาย คอยนวดขา นวดบ่าไหล่ พัดวีและป้อนสุราแบบปากต่อปากแก่เขา

เมื่อขันทีเดินนำอัครเสนาบดีเข้ามา จึงเห็นภาพที่ปรากฏสู่สายตาช่างเป็นการกระทำที่เหลวไหลสิ้นดี