บทที่ 200

เมื่อเริ่มลงไม้พลองทหาร เสียงร้องอย่างน่าอนาถก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกันกุนซือของแม่ทัพซุนก็เดินไปทั่วทุกสารทิศเพื่อกล่อมให้แม่ทัพท่านอื่นยอมช่วยพูดต่อหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง แกะดำในฝูงถูกกำจัดไปแล้ว ท่านก็อย่าต่อว่าแม่ทัพซุนอีกเลย”

“กองทัพใต้ทำศึกสงครามอย่างกล้าหาญ หากไม่ให้พวกเขาร่วมขบวนทัพด้วย ออกจะน่าเสียดายไปหน่อย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสมาธิอยู่กับการดื่มชา ท่าทางดูเย็นชาและห่างเหิน

หลังจากการโบยหนึ่งร้อยครั้งด้วยไม้พลองทหารจบลง นางก็วางถ้วยชาลง

“การบุกโจมตีเมืองหลวงรัฐเหลียงให้กองทัพใต้เป็นแนวหน้า สร้างผลงานชดใช้ความผิด”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหล่าแม่ทัพท่านอื่นต่างเผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

......

จากสี่สิบกว่าคน คนที่ยังรอดชีวิตมีเพียงเฉินเซิ่งคนเดียวเท่านั้น

เมื่อได้ยินว่าเมิ่งสิงโจวยอมให้กองทัพใต้อยู่ต่อ ทั้งยังให้พวกเขาได้เป็นแนวหน้า แม่ทัพซุนก็รู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทั้งยังรู้สึกดีใจราวกับเก็บสมบัติล้ำค่าได้ในเวลาเดียวกัน

เขากำมัดคารวะไปทางกระโจมหลัก

“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!”

จากนั้นก็ยกมือเรียกให้คนยกหลานชายเดินจากไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินออกมาจากกระโจม เหลือบมองเฉินเซิ่งที่ถูกยกออกไปคราหนึ่ง

อู๋ไป๋ที่ยืนอยู่ด้านหลังนางกล่าว

“ท่านแม่ทัพน้อย เห็นได้ชัดว่าคนสกุลซุนต้องการปกป้องหลานชายของเขา ไม้พลองทหารหนึ่งร้อยไม้นั้นไม่ได้ตีโดนเขาจริง ๆ ด้วยซ้ำ ไม่เช่นนั้นคนผู้นี้จะยังมีชีวิตรอดได้อย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปยังชาวบ้านรัฐเหลียงหลายคนที่มาส่งพืชผักให้กองทัพใหญ่ที่ประตูทางเข้าค่ายทหารอย่างนิ่งเฉย

อู๋ไป๋ที่มองตามสายตาของนางไปด้วย พลันตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“ท่านแม่ทัพน้อย พวกเขาเหมือนจะเป็นพ่อและพี่ชายของเด็กสาวที่เมื่อวานถูกทำร้ายจนเสียชีวิตขอรับ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาอย่างเย็นชา

“เหตุใดข้าจึงไม่เห็น?”

อู๋ไป๋นึกว่านางลืมไปแล้วจริง ๆ จึงคิดอยากจะช่วยนางรื้อฟื้นความทรงจำ ทว่าอยู่ ๆ ก็พลันนึกขึ้นได้

ท่านแม่ทัพน้อยคงจะตั้งใจทำเป็นลืมกระมัง!

เขารีบตอบพลางกลั้วหัวเราะ “ข้าน้อยก็ไม่เคยพบเช่นกันขอรับ!”

ในเวลานี้เอง แม่ทัพหลายคนนั่งประจำที่อยู่ในกระโจม สีหน้าไม่น่าดู

พวกเขาคิดไม่ออกจริง ๆ ในน้ำเต้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้นขายยาอะไร

หลังจากเงียบกันอยู่นาน แม่ทัพร่างอ้วนคนนึงก็ทนไม่ไหวจึงพูดออกมาเป็นคนแรก

“แย่งกันไปแย่งกันมา สุดท้ายกลับทำให้กองทัพใต้ได้ผลประโยชน์ก้อนใหญ่ไปเสียแล้ว! ข้าบอกแต่แรกแล้วว่าให้สนใจแต่เรื่องของตัวเอง อย่าไปยุ่งเรื่องคนอื่น เมิ่งสิงโจวเกือบจะให้กองทัพใต้ออกจากเมืองชวนอยู่แล้วเชียว พวกเจ้ายังจะไปยุ่งทำไมอีก!”

คนอื่นเองก็โมโหเป็นอย่างมากเช่นกัน

“สร้างผลงานชดใช้ความผิดบ้าอะไรกัน! ยามนั้นแม้แต่คำพูดคัดค้านข้ายังนึกไม่ออก จนตอนนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใดจึงกลายเป็นให้สร้างผลงานชดใช้ความผิดได้เล่า!”

“กองทัพใต้กำเริบเสิบสานยากที่จะควบคุม เห็นได้ชัดว่าเมิ่งสิงโจวอยากกำจัดพวกเขาออกไปตั้งแต่แรก สุดท้ายเพราะซุนเต๋อฟางนั่นใช้แผนเจ็บตัว คนสกุลเมิ่งไม่เพียงให้กองทัพใต้อยู่ต่อได้ ทั้งยังให้พวกเขาเป็นแนวหน้า? พวกเจ้าไม่คิดหรือว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน?”

แม่ทัพร่างอ้วนที่เอ่ยปากคนแรกพูดแดกดัน “ลับลมคมในอะไรล่ะ? ไม่ใช่เพราะพวกเจ้าตั้งหลายคนไปช่วยชื่นชมกองทัพใต้หรอกหรือ! ชมซะพวกเขาเป็นผู้กล้าเชียว!”

“แกมันวัวหายล้อมคอก หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

เมื่อเห็นว่าตรงหน้าทำท่าจะทะเลาะกันอีกแล้ว แม่ทัพชราที่มีอาวุโสที่สุดจึงออกหน้าห้าม

“พอแล้ว ให้เรื่องมันจบตรงนี้ ไม่ต้องโทษนี่บ่นนู่นแล้ว ให้สร้างผลงานชดใช้ความผิดก็เป็นเรื่องดี พอเป็นแบบนี้แม้กองทัพใต้จะได้เป็นแนวหน้าก็เท่ากับความผิดและผลงานหักล้างกันไป”

ทุกคนจึงสงบนิ่งขึ้น

พอคิดให้ดีแล้วก็ดูจะเป็นเช่นนั้นจริง

กองทัพใต้ได้เป็นแนวหน้าแล้วอย่างไรเล่า? ทั้งไร้ผลงานทั้งไร้ความผิด เช่นนี้ยังสู้พวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ!

......

อีกทางด้านหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าถึงกระโจมของท่านอาจารย์และอาจารย์หญิง

“ท่านอาจารย์ อาจารย์หญิง อย่างช้าสุดพรุ่งนี้เช้าตรู่ก็ต้องถอนกระโจมเคลื่อนทัพแล้ว ร่างกายของท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”