ตอนที่ 1715
บทที่ 1715
17 กันยายน 2569
หลังจากอู๋เซียงหลบหนีไป พันธมิตรอู่หลินยังไม่สามารถจับตัวเขาได้
วันนี้ ขณะเฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังพักรักษาตัวอยู่ในห้อง เหล่าฝานก็วิ่งเข้ามา
“ซูฮ่วน! พี่สะใภ้ถูกจับตัวไป!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนสายตาเย็นเยียบ “รู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนทำ”
“ต้องเป็นอู๋เซียงแน่ ๆ! เขาต้องการล้างแค้นพวกเรา!”
เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงรีบตรงไปยังหอประชุม
หร่วนฝูอวี้เพิ่งจะปรุงหนอนพิษเสร็จออกมาหนึ่งตัว เตรียมจะให้ซูฮ่วนใช้บำรุงร่างกาย พอเห็นเขาเดินออกไป ก็รีบตามไปทันที
“มีอะไร? จะออกไปอีกแล้วหรือ?”
พอรู้ว่าฮูหยินตงฟางถูกจับตัวไป หร่วนฝูอวี้กลับมีท่าทีเมินเฉย
“ในพันธมิตรอู่หลินมีคนตั้งมากมาย เหตุใดต้องเป็นเจ้าที่ออกหน้าด้วยเล่า? แขนของเจ้ายังไม่หายดีเลยนะ!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวเดินไม่หยุด ทิ้งหร่วนฝูอวี้ไว้ข้างหลัง
ที่หอประชุม
ตงฟางซื่อนั่งอยู่ที่นั่น สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เฟิ่งจิ่วเหยียนเพิ่งจะเดินเข้ามา กำลังจะถามว่ามีร่องรอยเบาะแสของอู๋เซียงหรือไม่ ก็มีคนวิ่งเข้ามา
“ท่านผู้นำพันธมิตร! ท่านผู้นำพันธมิตร! พบสิ่งนี้ที่ทางเข้าหมู่บ้าน! ด้านบนมีกระดาษข้อความ บอกให้ท่านเปิดดูด้วยตัวเอง!”
ตงฟางซื่อเปิดถุงผ้านั้นออก ทันใดนั้นก็เผยให้เห็นแขนข้างหนึ่งที่มีเลือดสด ๆ ไหลนอง!
ม่านตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนขยายกว้าง
นางมองเห็น กำไลหยกที่คุ้นเคยบนแขนนั้น
นี่คือแขนของฮูหยินตงฟาง!
ปัง!
ฝานจิ้นทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ
“ไอ้สารเลว! ยังหาเขาไม่เจออีกหรือ!! คนชั่วช้านั่นซ่อนตัวอยู่ที่ใดกันแน่!”
ตงฟางซื่อสีหน้าดูเหม่อลอย ไม่ได้ยินเสียงของผู้ใด
เขาจ้องมองแขนนั้นไม่วางตา ใบหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทา
มีคนปลอบใจเขา
“ท่านผู้นำพันธมิตร ไม่มีทางเป็นของพี่สะใภ้! นี่จะต้องเป็นแผนชั่วของเจ้าสุนัขอู๋เซียงเป็นแน่!”
หร่วนฝูอวี้ยืนชิดกับเฟิ่งจิ่วเหยียน
นางกังวลอย่างมาก และเอ่ยเบา ๆ “ซูฮ่วน เจ้าต้องปกป้องข้า กลัวว่าเป้าหมายต่อไปของอู๋เซียงก็คือจะมาจับตัวข้า”
เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สนใจ พุ่งออกจากประตูไป
ตงฟางซื่อจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น: “เหล่าฝาน! เฝ้ารองผู้นำพันธมิตรซูไว้ให้ดี!”
ทันทีที่เขาสั่งการ เหล่าพี่น้องก็ขวางซูฮ่วนไว้
เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกลับไปมองตงฟางซื่อ โดยไม่เข้าใจสาเหตุ
ตงฟางซื่อสีหน้าดูเคร่งขรึม
“ซูฮ่วน ข้าจะมอบพันธมิตรอู่หลินนี้ให้เจ้า...”
เขาจะไปตามหาภรรยา
เฟิ่งจิ่วเหยียนสีหน้าดูเยือกเย็น
“ท่านจะล้มไม่ได้”
พูดเพียงประโยคนี้ นางก็ผลักคนที่ขวางอยู่ตรงหน้าออก และเดินออกไป