ตอนที่ 1714
บทที่ 1714
17 กันยายน 2569
การประลองที่ภูเขาฉงหัว ตงฟางซื่อพร้อมคณะรวมสามคน ต้องต่อสู้กับสามจอมโฉดนั่น
ตามกฎของยุทธภพ ไม่คำนึงถึงเรื่องเป็นหรือตาย
ทั้งสามคนชั่วเห็นซูฮ่วน ก็เยาะเย้ยเสียงดังลั่น
“ตัวผอมบางเท่านี้ คนพวกนั้นของหอเฟิ่งหวง ตายด้วยน้ำมือของเจ้าหนุ่มน้อยนี่จริงหรือ?”
“อู๋เซียง เจ้าหนุ่มน้อยนั่นยกให้เจ้า ไม่มีปัญหากระมัง!”
อู๋เซียงยิ้มเยาะ: “ข้าจะสู้กับคนที่เก่งที่สุดผู้นั้น”
พูดจบ นิ้วมือก็ชี้ไปที่ตงฟางซื่อ
ตงฟางซื่อยิ้มตาหยี “ยินดีร่วมสู้จนถึงที่สุด”
ทั้งสามแยกย้ายกันต่อสู้ ตงฟางซื่อหันไปบอกคนทางซ้ายและขวา
“เหล่าฝาน ซูฮ่วน พวกเจ้าระวังตัวด้วย”
ฝานจิ้นยิ้มเยาะ: “วางใจเถอะ แค่พวกเศษสวะนี่ ข้าจัดการด้วยหมัดละคน!”
สายตาภายใต้หน้ากากของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้นเฉียบคม และระแวดระวัง
“เหล่าฝาน อย่าประมาทศัตรู สามคนนี้ไม่ใช่คนชั่วธรรมดาทั่วไป”
การต่อสู้พร้อมจะเริ่มขึ้นทุกเมื่อ
คนอื่น ๆ ของพันธมิตรอู่หลินต่างอยู่ที่เชิงเขา ไม่อาจแทรกแซงการประลองครั้งนี้ได้
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียง “ตูม” ดังสนั่น
จากนั้นก็เห็นเศษหินกับฝุ่นฟุ้งกระจายบนยอดเขา
กลุ่มคนของพันธมิตรอู่หลินอุทานด้วยความตกใจ: “นี่เกิดอะไรขึ้น!”
บนภูเขา
ตงฟางซื่อกับฝานจิ้นงงงันชั่วขณะ
“ซูฮ่วน! เจ้าไม่เป็นไรกระมัง!”
ท่ามกลางเศษหินกระจัดกระจาย เด็กหนุ่มชุดขาวคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น มือข้างหนึ่งปิดใบหน้าครึ่งซีกที่ไม่มีหน้ากากปิดบัง เลือดสดไหลมาตามร่องนิ้ว
ที่บริเวณแขน ก็ถูกก้อนหินแหลมคมที่กระเด็นขึ้นมาจากการระเบิดกรีดเป็นแผล...
“ซูฮ่วน! ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!” ฝานจิ้นสลัดคู่ต่อสู้ของเขา แล้วรีบไปช่วยทางด้านซูฮ่วน
ความเจ็บปวด สำหรับเฟิ่งจิ่วเหยียนแล้วไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่
แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดของนางตอนนี้คือ ดวงตามองเห็นไม่ชัดแล้ว
สิ่งที่ระเบิดออกมา ไม่เพียงมีเศษหิน ยังมีผงยา ที่ปลิวเข้าตาของนาง ทำให้ดวงตาของนางแสบร้อน และเจ็บปวด จนแทบจะลืมไม่ขึ้น
“ซูฮ่วน! เจ้าไม่เป็นไรกระมัง! หลบไปก่อน! มอบให้ข้ากับผู้นำพันธมิตรจัดการเอง!”
เสียงของเหล่าฝานดังขึ้น นางจึงเอ่ยเตือน: “ระวัง! พวกเขาฝังระเบิดไว้อยู่ก่อนแล้ว!”
ทันทีที่เอ่ยจบ ก็มีเสียง “ตูม” ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เกิดระเบิดขึ้นตรงหน้าฝานจิ้นพอดี
“เหล่าฝาน!” ตงฟางซื่อหันกลับไป ก็เห็นฝานจิ้นถูกแรงระเบิดเหวี่ยงกระเด็น จนล้มลงตรงริมหน้าผา
ขาดอีกก้าวเดียว เหล่าฝานก็จะตกลงไปในเหวลึก
เมื่อเห็นมีคนกำลังจะพุ่งไปโจมตีเขา ตงฟางซื่อก็ตะโกนลั่น: “เหล่าฝาน! รีบลุกขึ้นมาเร็ว!”
ฝานจิ้นรู้สึกเวียนหัว และหูอื้อ
เขาได้ยินบางอย่างพอราง ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เห็นหนึ่งในสามจอมโฉดนั่น กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
พอหันหลัง ด้านหลังก็คือหน้าผา
ในเสี้ยววินาทีนั้น เลือดทั่วกายของฝานจิ้นราวกับไหลย้อนกลับ ร่างกายแข็งทื่อและเย็นเฉียบ
“เหล่าฝาน!!!”