แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 487
“นายคงไม่ได้รออยู่นี่ทั้งวันหรอกนะ?” อยู่ๆเสี่ยวเชี่ยนก็คิดได้ว่าหวางย่าเฟยไม่มีวิธีติดต่อเธอ เขารู้แค่ว่าเธอเป็นนักศึกษาของที่นี่ หรือแม้แต่เธอเรียนสาขาไหนเขาก็ไม่รู้
อีกอย่างตอนนี้ก็มืดค่ำแล้ว
หวางย่าเฟยหลบตาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วพูดอย่างเกร็งๆ “อันที่จริงก็ไม่นานหรอก”
ก็แค่ตั้งแต่บ่ายสี่โมงจนถึงตอนนี้ เดิมทีเขาคิดจะกลับแล้วแต่ไม่นึกว่าจะเห็นเสี่ยวเชี่ยน
“นายไปหาศาสตราจารย์หลิวเพื่อติดต่อฉันก็ได้นี่”
“อ๊า จริงด้วย ลืมได้ไงเนี่ย ผมคิดแค่ว่าคุณเป็นนักศึกษาของที่นี่ ถ้ามาดักรอที่ประตูก็น่าจะได้เจอ…”
นั่นสิ ถ้าเขาไปหาศาสตราจารย์หลิวก็จบแล้ว ทำไมต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากด้วย
เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่าทางอึ้งๆของหวางย่าเฟยแล้วก็แอบขำในใจ
คนฉลาดก็มีตอนที่คิดไม่ทันเหมือนกัน แต่หวางย่าเฟยเป็นแบบนี้ก็สนุกดีนะ น่ารักแบบทึ่มๆ
ก็เหมือนกับที่เสี่ยวเฉียงบอก คนๆนี้มีความสามารถเป็นนักแม่นปืนมาแต่กำเนิด ยืนรออยู่หน้ามหาวิทยาลัยได้นานขนาดนี้ก็แสดงว่ามีความอดทนสูง ไม่เสียทีที่เสี่ยวเฉียงให้ความสำคัญ ไม่เพียงแต่ทำเพื่อเขาเป็นกรณีพิเศษ เมื่อวานยังใช้โอกาสที่แข่งกันสั่งสอนหวางย่าเฟย
“ว่ามาสิว่ามีเรื่องอะไร”
“ผมอยากบอกคุณว่า ขอบคุณมาก ผมเข้าใจแล้ว อาการของผมเป็นแบบนี้เข้าหน่วยรบพิเศษตอนนี้ไม่ได้หรอก เจอปัญหาแล้วมองข้ามไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ผมจะรับการรักษา พอผมหายแล้วจะไปสอบใหม่”
หลังจากที่ได้แข่งกับอวี๋หมิงหลาง ความอวดดีของหวางย่าเฟยก็เหมือนได้ถูกทำลายลง
หลังกลับไปเขาคิดอยู่นานแล้วก็เข้าใจ
เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า เขาคิดว่าตัวเองเก่ง คิดว่าตัวเองคือที่สุดแล้ว คิดว่าการที่ตัวเองไม่ได้เข้า011เป็นการสูญเสียของพวกเขา แต่พอเห็นอวี๋หมิงหลางเขาถึงได้พบว่า ที่แท้โลกก็ไม่ได้หมุนรอบตัวใครคนใดคนหนึ่ง
ถ้าอวี๋หมิงหลางทำตัวเหมือนเหยียบเขาไว้ บางทีเขาอาจไม่คิดได้แบบนี้ แต่อวี๋หมิงหลางกลับใช้วิธีเก็บซ่อนความสามารถของตัวเอง ไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งนั้น แต่กลับทำให้หวางย่าเฟยคิดได้
ที่แท้คนที่เก่งจริงๆเป็นแบบนี้ คนในหน่วยของเขาปากชอบว่าคนของ011 บอกว่าคนพวกนั้นบ้า ชอบดูถูกคนอื่น เห็นทหารเป็นผักเป็นปลาอยากจะมาเลือกก็มา รู้สึกว่าคนพวกนั้นไม่ให้เกียรติคนอื่น
แต่พอได้ประลองฝีมือจริงๆถึงพบว่า คนพวกนั้นไม่ใช่ไม่ให้เกียรติคนอื่น หากมองในสภาวะปกติ จะเห็นได้ว่าเป็นเพราะพวกเขาอยู่ในจุดตีนเขา มองขึ้นไปยังคนที่อยู่บนเขาเลยคิดว่าคนที่อยู่บนนั้นดูถูกตัวเอง แท้ที่จริงแล้วตัวเองนั่นแหละที่รู้สึกต้อยต่ำ
เสี่ยวเชี่ยนได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็เหมือนกับได้รับคำปลอบใจ เธอพยักหน้า
“นายคิดได้แล้วดีจัง คนบางคนทั้งชีวิตยังคิดไม่ได้เลยนะ นายใช้เวลาแค่วันเดียว”
น้อยครั้งที่เธอจะประเมินใครสูงแบบนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ใช้ได้เลยทีเดียว คนที่ยกตัวเองขึ้นสูงมีไม่น้อย แต่คนที่ยอมรับได้ว่าตัวเองยังดีไม่พอมีไม่มาก รู้จักปรับตัวยอมรับความจริง ตอนหนุ่มยังคิดได้ขนาดนี้ อนาคตจะต้องไปได้ไกลอย่างแน่นอน ไม่เสียทีที่อวี๋หมิงหลางเล็งคนๆนี้ไว้…ถึงแม้อวี๋หมิงหลางจะไม่ยอมรับก็ตาม
แต่เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าผู้ชายของเธอถูกใจทหารคนนี้เข้าแล้ว อวี๋หมิงหลางถูกใจใครคนนั้นก็จะซวย เพราะเขาจะทรมานให้หนักที่สุด
“ผมอยากจะขอโทษคุณด้วยใจจริง แล้วก็อยากจะขอร้องคุณให้เป็นจิตแพทย์ของผมต่อ ช่วยผมกำจัดปีศาจร้ายในใจของผม”
“ศาสตราจารย์หลิวเก่งกว่าฉันไปให้เขารักษาก็เหมือนกัน”
“ไม่ ผมอยากให้คุณรักษา” หวางย่าเฟยพูดอย่างแน่วแน่
เพราะเขาพูดไปว่าเสี่ยวเชี่ยนไม่สมควรเป็นหมอ ในใจจึงรู้สึกผิดมาตลอด เขาไม่อยากเปลี่ยนหมอ อยากให้เสี่ยวเชี่ยนรักษาเขาต่อ
ศาสตราจารย์หลิวทำกับข้าวไว้แล้ว ล้วนเป็นอาหารง่ายๆที่กินกันปกติ ดูก็รู้ว่าไม่ได้เห็นเสี่ยวเชี่ยนเป็นคนนอก
“ทำไมเธอยังซื้อกับข้าวมาอีกล่ะ เป็นนักเรียนอย่าเที่ยวใช้เงินส่งๆ” ศาสตราจารย์หลิวเห็นเสี่ยวเชี่ยนถือกับข้าวเข้ามาก็อดไม่ได้ที่จะพูด
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ขัดสนเรื่องเงิน”
เสี่ยวเชี่ยนยิ้มพลางพูด ตอนนี้เธอไม่เดือดร้อนเรื่องเงินจริงๆ ทุกเดือนมีรายได้จากการเก็บค่าเช่า บ้านที่แม่ยกให้เธอตอนงานหมั้นมีคนมาเช่าแล้ว คอนโดที่แม่สามีตกแต่งให้อย่างดีก็มีคนเช่าแล้ว ทุกเดือนเธอจะมีรายได้ มั่นคงกว่ามนุษย์เงินเดือนเสียอีก
พูดถึงเรื่องเงินเสี่ยวเชี่ยนก็นึกขึ้นมาได้ เธอจึงหยิบซองจดหมายที่เมื่อวานหวางย่าเฟยให้เธอมา เอามาวางบนโต๊ะแล้วเลื่อนให้ศาสตราจารย์หลิว
“นี่มันอะไรกัน ติดสินบน? เธอรู้ใช่ไหมว่าที่ฉันเรียกเธอมาเพราะมีข่าวดี?”
ศาสตราจารย์หลิวคิดว่าเสี่ยวเชี่ยนจะเหมือนครั้งก่อน พอเปิดออกมากลับเป็นวิทยานิพนธ์ จึงพูดแซว
“ข่าวดีเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนเอามือกดซองจดหมายไว้
“ใช่ เรื่องยื่นคำร้องขอเรียนจบก่อนของเธอ ฉันกับอาจารย์ที่ปรึกษาเธอไปจัดการมาให้แล้ว ทางฝ่ายกองกิจการนักศึกษาอนุญาตแล้ว แต่เธอต้องคว้าโอกาสไว้ให้ดี อย่าหลงระเริง เดินแต่ละก้าวด้วยความระมัดระวัง ครั้งนี้ถ้าเธอทำพลาด เธอก็จะไม่ได้ใบปริญญา”
“วางใจได้ค่ะ หนูผ่านแน่” เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่างมั่นใจ ค่อยๆชักมือเลื่อนซองจดหมายกลับมา
“ทำไม ให้แล้วจะเอาคืนเหรอ?” ศาสตราจารย์หลิวถามด้วยความไม่เข้าใจ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย