แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 944

เจียงหลินจึงเอ่ยอธิบายก่อน: “สำหรับเส้นทางการค้าลับนั้น ตระกูลเจียงเองก็เคยใช้งานเช่นเดียวกัน ทว่า เรื่องมนุษย์โอสถนั้น หาได้เกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลเจียงไม่”

เรียวนิ้วของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเขี่ยไปที่รอบปากจอกสุรา สายตาของนางหาได้สนใจสิ่งใดไม่

“เล่าต่อเถิด ว่าเรื่องเป็นมาเช่นไร”

เจียงหลินพลันกัดฟันเอ่ยออกมา

“ข้ากลัวว่าท่านจักเป็นกังวล จึงมิกล้าเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาให้ท่านฟัง”

“เส้นทางการค้าลับนั้นมีมานานนับหลายสิบปีแล้ว การค้าของตระกูลเจียงนั้นมีบางครั้งก็จำเป็นต้องใช้งานพวกเขาบ้าง

“สิ่งที่ข้าสืบพบก็คือ ไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้นการค้าของพวกมนุษย์โอสถรุ่งเรืองยิ่งนัก ทว่า มิรู้เพราะเหตุใดช่วงนี้ราวกับพวกเขาได้ยินข่าวลืออะไรบางอย่าง จึงไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ มานานแล้ว

“ข้าเองก็ได้ส่งคนไปซุ่มรอตรวจสอบอยู่ หากพบว่ามีการค้าขายเกี่ยวกับมนุษย์โอสถเมื่อใดนั้น ย่อมต้องแจ้งให้ท่านทราบอย่างแน่นอน

“ทว่า ในยามนี้หาได้พบสิ่งใดไม่”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนได้ฟังจนจบแล้วนั้น อย่างน้อยนางก็มั่นใจได้เรื่องหนึ่งว่า มนุษย์โอสถไปมาระหว่างแคว้นตงซานกับหนานฉีจริง ๆ

……

ช่วงนี้ นับตั้งแต่ฮ่องเต้จนไปถึงขุนนางและเหล่าข้าราชการท้องถิ่นนั้น ต่างก็พากันยุ่งหัวหมุนไปหมด

หลังจากสงครามจบลงนั้น มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายนัก

จากเรื่องเล็ก ๆ ตั้งแต่การสร้างบ้านเรือนหลังใหม่ให้กับเหล่าราษฎร จนไปถึงเรื่องใหญ่ ๆ ตั้งแต่การตั้งเขตแบ่งแยกดินแดนที่แคว้นพันธมิตรชดเชยมา แผนที่ดินแดนของหนานฉีนั้นจำเป็นต้องวาดขึ้นมาใหม่

ทว่า การวาดแผนที่นั้น หาใช่การวาดภาพธรรมดา ๆ ไม่ ทั้งยังต้องมีเจ้าหน้าที่ลงไปทำการสำรวจสถานที่จริงอีกด้วย

แคว้นพันธมิตรที่ยอมรับชะตากรรมของตนเองนั้น จึงจ่ายค่าชดเชยเพื่อแลกกับสันติภาพอีกสิบปี เพื่อที่แคว้นของตนเองจักได้ฟื้นฟูคืนกลับมา

หลังจากที่ราชทูตทั้งหลายได้ลงนามข้อตกลงสงบศึกนั้น เซียวอวี้จึงปล่อยทหารของพวกเขาออกมา

เมื่อราชทูตต้าเซี่ยเห็นซ่านชุน ร่างกายของเขาก็ผ่ายผอมเสียจนเหมือนหนังหุ้มกระดูก

การอดอาหารนั้น ต้องใช้ความเด็ดเดี่ยวเสียยิ่งกว่าการผูกคอตาย การกระโดดน้ำตายหรือการปลิดชีพตนเองเสียอีก...

เพราะนี่ หาใช่สิ่งที่สามารถทำเสร็จได้ภายในหนึ่งหรือสองวันไม่

ในคราแรกนั้น ซ่านชุนยังพอสามารถอดใจได้ ทว่า หลังจากที่ทนกับความหิวโหยมานานนั้น สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดทำให้เขาแทบจะหมดสติไป

เขากินอาหารที่กองทัพหนานฉีให้มา ทว่า ตนเองก็มิอาจก้าวผ่านปณิธานของตนเองที่อยู่ในใจไปได้ ทุกครั้งที่เขากินมากจนเกินไปนั้น เขาก็จะหันกลับไปล้วงคออ้วกออกมา

วันเวลาที่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ไม่นานนักเขาก็มีสภาพเป็นเช่นนี้

เมื่อรู้ว่าตนเองจักได้กลับไปที่แคว้นนั้น นั่นเป็นเพราะแคว้นต้าเซี่ยต้องจ่ายค่าเสียหายที่มีราคาแพงเป็นอย่างยิ่ง จึงทำให้ซ่านชุนนึกปวดใจยิ่งนัก

เขาพลันทรุดเข่าลงบนพื้น ก่อนจะร่ำไห้เสียงดังออกมา

“ข้าแม่ทัพมีความผิด! กระหม่อมมีความผิดที่ทำให้ฝ่าบาทต้องผิดหวัง!”

ราชทูตได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ท่านแม่ทัพซ่าน ไปกันเถอะ ต้าเซี่ยมิอาจสูญเสียทหารไปมากกว่านี้อีกแล้ว”

สายตาของซ่านชุนพลันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นขึ้นมาอีกครั้ง: “แค้นนี้ต้องชำระ! พวกเรากลับกันเถิด กลับไปรวบรวมทหารและม้าศึกเพิ่ม ไม่ช้าก็เร็ว หนานฉีจักต้องถูกบดขยี้ ข้าจักต้องยึดเมืองต้าเซี่ยกลับมาให้ได้!”

……

เป่ยเยี่ยน

แว่นแคว้นมิอาจปราศจากฮ่องเต้ไปได้แม้แต่วันเดียว

ฮ่องเต้เยี่ยนที่ถูกกักขังอยู่ในหนานฉีนั้น ยังไม่อาจกลับแคว้นของตนเองมาได้ ฉะนั้นแล้ว ไท่ซ่างหวังที่ถูกกักขังอยู่ในเรือนถงหวา จึงได้กลับมามีอำนาจอีกครั้ง

ไท่ซ่างหวังจึงแต่งตั้งขุนนางขึ้นมาใหม่ ภายในเป่ยเยี่ยนเองจึงถูก “กวาดล้างครั้งใหญ่” ในทันที

เหล่าขุนนางคนสนิทที่เคยได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้เยี่ยนนั้น ต่างก็ถูกฮ่องเต้เยี่ยนชรากำจัดไปด้วยวิธีการอันน่ากลัว

ระยะเวลาสั้น ๆ เพียงแค่สองเดือน ฮ่องเต้เยี่ยนชราก็กลับมาสู่ตำแหน่งอันสูงส่งของเขาตามเดิม ทั้งยังมิมีผู้ใดกล้าต่อต้านเขาอีกต่อไปด้วย

ความยากลำบากในการกลับคืนสู่บัลลังก์ของตนเองนั้น ก็คือการเผชิญหน้ากับค่าชดเชยที่หนานฉีเรียกร้องมา

หนานฉีต้องการมากมายยิ่งนัก กองกำลังหนานฉีหนึ่งแสนนายได้มาประชิดชายแดนกองทัพแคว้นเฉินแล้ว

ผู้คนภายในเป่ยเยี่ยนเองต่างก็ตื่นตระหนกไปตาม ๆ กัน

ฮ่องเต้เยี่ยนชราพลางเอ่ยสั่งการออกมาอย่างเด็ดขาดว่า

“ไอ้ลูกเนรคุณนั่น เราหาได้ต้องการมันไม่!”