แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 937

เรื่องส่งคืนกองทัพอินทรีเหินให้กับเฟิ่งจิ่วเหยียน ตอนที่นางเสร็จสิ้นจากการไปเป็นราชทูตที่แคว้นซีหนี่ว์ เซียวอวี้ก็เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้

ทว่าภายหลังเจอกับสงครามครั้งใหญ่ เรื่องนี้จึงถูกพักไว้ก่อน

เซียวอวี้เป็นฝ่ายเริ่มพูดเรื่องนี้ ซ้ำยังเตรียมการทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี ถือว่ามีความจริงใจเต็มเปี่ยมโดยมิต้องสงสัย

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับเป็นกังวล

“เรื่องนี้ ราชสำนักรู้หรือไม่เพคะ?”

เซียวอวี้สวมกอดนางจากทางด้านหลัง ราวกับได้ครอบครองทั้งใต้หล้า

“เราเคยเรียกพบขุนนางคนสำคัญหลายคนในราชสำนักตั้งแต่แรก เพื่อบอกเรื่องนี้กับพวกเขา พวกเขาต่างก็คิดว่า เราสมควรทำเช่นนี้

“วันนี้ประชุมราชกิจ เราก็ประกาศกับเหล่าขุนนางอย่างเป็นทางการแล้ว ทว่าก็มีบางคนคัดค้านเช่นกัน แต่เราพูดเพียงว่า ‘ตอนนี้หนานฉีต้องโจมตีกับแคว้นอื่น ผู้ใดที่คัดค้าน เราจะให้ออกไปสนามรบ’ ดังนั้น พวกเขาก็พากันเงียบกริบ

“เจ้าเห็นหรือไม่ เรื่องนี้มิได้ยากเย็น”

ถึงแม้เขาเอ่ยออกมาดูเหมือนจะง่ายดาย เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับรู้ว่า เพื่อตราคำสั่งทหาร เขาต้องทุ่มเทความพยายามอย่างมาก

ขุนนางใหญ่ในราชสำนักเหล่านั้น โดยเฉพาะขุนนางอาวุโส แต่ละคนมีฝีปากกล้า ละอองฝอยของน้ำลายสามารถพ่นใส่คนให้ตายได้ มิใช่จะโน้มน้าวกันได้ง่าย ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกลับมา มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของฮ่องเต้ แล้วถามอย่างจริงจัง

“พวกเขาคงต่อว่าท่านไม่น้อย คงจะบอกว่าท่านเป็นฮ่องเต้ทรราชกระมัง”

คิ้วตาเรียวคมของเซียวอวี้ เมื่ออยู่ต่อหน้านางกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนดุจสายน้ำ

“ใช่ ต่อว่าเราเป็นฮ่องเต้มัวเมา บอกว่าเราหลงใหลสาวงามทำให้แคว้นล่มสลาย ทั้งยังบอกว่าอดีตฮ่องเต้จักต้องทรงกริ้วเราจนลุกออกมาจากโลงพระศพ...ฮองเฮา เจ้าต้องปฏิบัติกับเราให้ดีหน่อย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำตราคำสั่งทหารไว้แน่น โน้มตัวเข้ามาในทันที และกดเซียวอวี้ให้อยู่ด้านล่าง

นางเอ่ยอย่างมีนัยยะลึกซึ้ง

“ตอนนี้เป็นเหล่าราชทูตที่มาอ้อนวอนกับหนานฉี ให้พวกเขารออีกสักประเดี๋ยว ก็คงมิเป็นไร”

ขณะพูด นางก็คลายสายรัดเอวของตนออก อาภรณ์เปิดออกในทันที เผยให้เห็นธรรมชาติงดงามภายใน

เซียวอวี้ยังไม่ทันมองเห็นอะไรได้ชัดเจน ก็ถูกนางใช้สายรัดเอวปิดตาแล้ว

น้ำเสียงที่ฟังดูทุ้มต่ำของนางลอยอยู่ริมโสต

“ท่านพี่...”

ในเดือนเจ็ด อากาศไม่ร้อนแผดเผาเท่าเดือนหก ทว่ากลับร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ

ภายในท้องพระโรง

ราชทูตแต่ละแคว้นยืนรอยู่นานแล้ว

ส่วนเหล่าขุนนางของหนานฉีนั่งอยู่ประจำที่ นั่นยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกกระอักกระอ่วน ราวกับว่าพวกเขาเป็นของเล่นที่สร้างความเพลิดเพลิน

เดิมทีแล้ว ใบหน้าของพวกเขาที่ถูกทุบตี ไม่เขียวช้ำก็บวมปูด มันช่างน่าอับอายยิ่งนัก