แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 934

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเซียวอวี้ตื่นขึ้นมา ก็ไม่เห็นเงาของเฟิ่งจิ่วเหยียนแล้ว

คงจะตื่นเช้าไปฝึกยุทธ์อีกเป็นแน่

เซียวอวี้เปลี่ยนอาภรณ์ด้วยตนเอง มิได้ให้ผู้ใดมารับใช้

หลิวซื่อเหลียงยกอ่างน้ำร้อนเข้ามา “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงเสด็จไปที่คุกเทียนเหลาตั้งแต่เช้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วมุ่น

นางไปคุกเทียนเหลาด้วยเหตุใด?

ณ คุกเทียนเหลา

ระหว่างเฟิ่งจิ่วเหยียนกับถานไถเหยี่ยน มีเพียงประตูคุกคั่นอยู่หนึ่งบาน

ถานไถเหยี่ยนนั่งสงบนิ่งอยู่ข้างกำแพง บนกำแพงที่อยู่ด้านหลังยังสลักภาพ “ใยแมงมุม” ไว้ ภายใต้แสงเงา ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเยือกเย็นเป็นพิเศษ

“ฮองเฮาเสด็จมาเอง คิดว่าคงมิได้มาเพื่อพูดคุยความหลังกับข้ากระมัง”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูดุดัน

“แคว้นตงซานส่งราชทูตมาที่หนานฉี ก็เพื่อช่วยเหลือเจ้า”

สีหน้าของถานไถเหยี่ยนดูเป็นปกติ

“จะช่วยข้า หรือจะสังหารข้า ก็ไม่ต่างกัน”

ดูเหมือนเขาจะถอดใจแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามขึ้นในทันที “อาจารย์เต็มใจจะอยู่ที่หนานฉีหรือไม่”

ถานไถเหยี่ยนรู้สึกประหลาดใจ หลังจากตะลึงงันอยู่ชั่วขณะ ก็เงยหน้าขึ้นมองนาง

เห็นนางมีสีหน้าจริงจัง ไม่เหมือนพูดหยอกล้อ

“ฮองเฮา ทรงมิอาจตัดใจปล่อยผู้น้อยไป?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก็รู้กันอยู่แล้วถึงพรสวรรค์ของเจ้า หากเจ้าถูกส่งกลับไปที่แคว้นตงซาน ก็เป็นการไปช่วยเหลือกองทัพศัตรู หนานฉีไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น ดังนั้น จุดจบของเจ้า หากไม่ตาย ก็ต้องยอมจำนนต่อหนานฉี”

ถานไถเหยี่ยนนิ่งเฉยไม่หวั่นไหว

“คนเราล้วนต้องตาย ข้าไม่กลัวตาย”

“เจ้าไม่กลัวตาย หรือแม้แต่ชื่อเสียงของตระกูลถานไถก็ไม่สนใจด้วยหรือ?”

ทันทีที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยออกมา สีหน้าของถานไถเหยี่ยนดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“การตายของข้าเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลถานไถ”

ถานไถเหยี่ยนดูไม่สะทกสะท้าน เรื่องที่ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ จะไม่เปลี่ยนใจอย่างเด็ดขาด

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างช้า ๆ

“ข้ารู้ว่า เจ้าคิดจะพัฒนาต่อยอดหลักพิชัยสงคราม และทักษะกลไกของตระกูลถานไถ ลูกหลานตระกูลถานไถรุ่นเดียวกับเจ้า นอกจากเจ้าแล้ว ล้วนเป็นคนธรรมดาสามัญ หากเจ้าตายไปแล้ว ก็จะไม่มีผู้ใดช่วยค้ำชูตระกูลถานไถได้”

เขายุยงให้แต่ละแคว้นทำสงคราม จุดประสงค์ก็เพื่อสิ่งนี้

ถานไถเหยี่ยนมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงมองดูนางอย่างนิ่ง ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“ฝ่าบาทกับข้า ต่างก็ชื่นชมความสามารถของเจ้า

“หากเจ้าอยู่ต่อที่หนานฉี ก็จะมีตำแหน่งหน้าที่ในสถาบันทางการทหาร และยังจะได้ช่วยหนานฉีเราให้รวมแคว้นเป็นหนึ่งเดียว เมื่อถึงเวลานั้น ชื่อเสียงของเจ้ากับตระกูลถานไถจะได้ถูกจารึกในประวัติศาสตร์”

ถานไถเหยี่ยนที่มีท่าทีเมินเฉยไม่แยแสแต่แรก กระทั่งได้ยินคำว่า “รวมแคว้นเป็นหนึ่งเดียว” นัยน์ตาพลันฉายแววความรู้สึกผิดแปลกไปจากเดิม

เขาจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนนอกห้องขัง และยิ้มน้อย ๆ

“หนานฉีมีปณิธานแรงกล้าเพียงนั้นเชียวหรือ ดูเหมือนจะประเมินความสามารถของตนสูงไปหน่อย”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเคร่งขรึม

“อาจารย์เคยพูดว่า สถานการณ์ในใต้หล้า สุดท้ายต้องกลับมารวมกันเป็นหนึ่ง เหตุใดหนานฉีจักกลายเป็นมหาอำนาจมิได้เล่า?”

ถานไถเหยี่ยนนึกไม่ถึงว่า คำพูดของเขาก่อนหน้านี้ นางยังจดจำได้จนถึงตอนนี้

เขาลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ประตูคุกอย่างไม่รีบร้อน สายตาจับจ้องอยู่ที่นาง

“ที่ฮองเฮาทรงเรียกว่า ‘อาจารย์’ ข้ามิคู่ควร

“ท่านเปลี่ยน ‘ใยแมงมุม’ ของตระกูลถานไถข้าไปเป็นของตระกูลตงฟาง ก็ถือว่าศิษย์ล้ำหน้าอาจารย์ไปนานแล้ว”

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนมองข้ามเขาไป และหยุดลงที่ ‘ใยแมงมุม’ บนกำแพง