แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 907

กองทัพพันธมิตรต้าเซี่ยยึดเมืองม่อได้แล้ว พลันเร่งเคลื่อนทัพไปยังเมืองเซวียน โดยมิหยุดพัก

ในหมู่ขุนพล มีผู้ที่ระมัดระวังและช่างสงสัย

“แม่ทัพซ่าน พวกเราบุกโจมตีหนานฉีครานี้ ราบรื่นไปเสียทุกอย่าง เกรงว่าหนานฉีจะหลอกลวง และสร้างแนวป้องกันไว้ในเมืองเซวียนแล้ว”

ซ่านชุนก็ตระหนักถึงข้อสันนิษฐานนี้เช่นกัน

กระนั้น เท่าที่เขารู้คือ กองทัพตงจิ้งล้วนอยู่ในกานโจว

เขาหาใช่คนโง่เขลาไม่ ถึงแม้จะนำกองทัพไปที่เมืองเซวียน แต่ก็ทิ้งกองทหารบางส่วนไว้ข้างหลัง เพื่อให้ไปที่กานโจวและแสร้งโจมตี จุดประสงค์ของการปิดล้อมที่แท้จริง เพื่อกักอาณาเขตกองทัพตงจิ้งไว้

ต่อให้เมืองเซวียนจะมีอุบาย ทว่าด้วยกองทัพจำนวนนับแสนนาย รวมกับกองทัพพันธมิตรทางเหนืออีกหลายแสน ยังจะยึดเมืองเซวียนเล็ก ๆ นั้นไม่ได้อีกหรือ?

ขุนพลที่เอ่ยเตือนยังคงลังเลใจ

เขาเสนอแนะ

“ลองคิดดูแล้ว มักจะรู้สึกว่าหนานฉีพยายามล่อลวงศัตรูให้ถลำลึก แม่ทัพซ่าน พวกเราควรจะปฏิบัติตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ กลับไปควบคุมกองทัพตงจิ้งดีกว่า...”

ซ่านชุนหมดความอดทนแล้ว

“ล่อศัตรูให้ถลำลึก? หนานฉีต้องโง่เขลาเพียงใด ถึงกล้าใช้กลอุบายเช่นนี้?

“แม้เป็นอุบายหลอกล่อศัตรูแล้วไซร้ ก็ต้องล่อพวกเราไปที่กานโจว ที่นั่นถึงเต็มไปด้วยอันตราย!

“นอกจากนี้ เจ้ารู้หรือไม่ หากเป่ยเยี่ยนไปถึงก่อน และได้ศิลาหยกไปครอบครองก่อน จักเกิดอันใดขึ้นกับแคว้นของเรา?

“เป่ยเยี่ยนบอกให้เราต้านฝั่งตะวันออกไว้ เพียงเพื่ออำนวยประโยชน์ให้พวกเขา! หากเจ้ารอไหว ก็รอไป แต่พวกเราต้าเซี่ยจะไม่ยอมขาดทุนเด็ดขาด!”

เมืองเซวียน พวกเขาต้องได้แน่นอน!

ฮ่องเต้เยี่ยนก็รีบร้อนที่จะโจมตีเมืองเซวียนเช่นกัน

ตลอดทางลงใต้นี้ พวกเขาได้พบกับทหารหน่วยย่อยของหนานฉีหลายกลุ่ม คนพวกนี้ซุ่มโจมตีอยู่เรื่อย ๆ และถูกพวกเขาขับไล่ไปทั้งหมด

ชาวฉีถอยทัพอย่างต่อเนื่อง ทำให้กองทัพพันธมิตรทวีความฮึกเหิมในการต่อสู้

พริบตาเดียวก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว

วันส่งท้ายปีเก่าครานี้ หาได้มีชีวิตชีวาเหมือนปีก่อน ๆ ไม่

พวกชาวบ้านไม่กล้าเฉลิมฉลองทั้งคืน ต่างก็รีบกลับบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

เมืองหลวง

ในพระราชวัง เหล่านางสนมมารวมตัวกันในคืนข้ามปี และอธิษฐานให้หนานฉีรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้

พวกนางต่างก็พกกริชติดตัวไว้ด้วย เตรียมพร้อมที่จะตายเพื่อแว่นแคว้นทุกเมื่อ

ตระกูลเฟิ่ง

นายท่านเฟิ่งหย่าร้างกับภรรยา และเมื่อบ้านเมืองตกอยู่ในหายนะ จึงหาได้มีกะจิตกะใจที่จะฉลองปีใหม่ไม่

ผิดกับอี๋เหนียงหลินที่คืนนี้ดื่มสุราจนเมามาย สวมอาภรณ์งามเพริศพริ้ง ด้วยปรารถนาจะได้รับสถานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนที่จะตาย

แม้แต่บุตรชายแท้ ๆ ของนางก็ยังทนมองไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ยเตือนนาง

“ท่านแม่ ต่อให้ท่านพยายามแค่ไหน ท่านพ่อก็จะไม่เห็นท่านอยู่ในสายตา ผู้ใดใช้ให้ท่านคลอดบุตรสาวไม่ได้เล่า”

อี๋เหนียงหลินตบเฟิ่งหมิงเซวียน

“ลูกอกตัญญู! ถึงเวลาให้เจ้ามาสั่งสอนแม่แล้วรึ? ข้าทำทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เพื่อเจ้าหรือไร หากเจ้ากลายเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมาย…”

เฟิ่งหมิงเซวียนได้ยินแล้วรู้สึกหงุดหงิด

“บุตรที่ชอบด้วยกฎหมายอะไรกัน ท่านพ่อไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับบุตรอนุเช่นข้า ข้ากับพี่ชายใหญ่ได้เล่าเรียนกับอาจารย์ส่วนตัวที่บ้าน แต่เป็นข้าเองที่โง่เขลา จึงเก่งสู้พี่ชายใหญ่ไม่ได้

“อีกอย่าง หนานฉีใกล้ล่มสลายแล้ว ยิ่งสถานะสูงก็ยิ่งต้องรับผิดชอบมากขึ้น หากข้ากลายเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมาย ก็จะตายเร็วขึ้นเท่านั้น

“ท่านหาได้ช่วยข้าไม่ แต่กำลังทำร้ายข้าอยู่

“เรื่องที่อันตรายเหล่านั้น ปล่อยให้พี่ชายใหญ่ทำเถอะ!”

เมื่ออี๋เหนียงหลินได้ยินเช่นนั้น พลันโกรธจนหน้าเหมือนสีตับหมู