แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 874

ภายในห้อง หร่วนฝูอวี้กำลังหลับตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ด้านหน้าวางกระถางทองสัมฤทธิ์ที่ใช้หลอมกู่ ข้างกระถางมีงูตัวหนึ่งขดตัวอยู่

งูตัวนั้นได้ยินเสียงเปิดประตูก็ชูคอขึ้นมาอย่างชาญฉลาด หลังจากหันดูรอบหนึ่ง สายตาก็จ้องอยู่ที่ร่างของรุ่ยอ๋อง จากนั้นมันแลบลิ้นส่งสัญญาณขู่ “ฝ่อ ฝ่อ” อย่างดุร้าย

ทว่าหลังจากบุรุษผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นจนมองเห็นชัดว่าเป็นใคร ก็ตัวแข็งทื่อทันที จากนั้นมันก็เก็บลิ้นเข้าไปอย่างกระดาก แล้วเริ่มขดตัวซ่อนส่วนหัวของมันเอาไว้ ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่มีใครเห็นมัน

รุ่ยอ๋องยืนห่างจากเตียงสามฉื่อ จ้องมองไปยังท้องของหร่วนฝูอวี้

นางตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว ตามหลักควรจะมองเห็นท้องได้ชัดเจนนานแล้ว

ทว่าเขากลับมองไม่เห็นท้องอันใหญ่โตนั่นเลย

เป็นเพราะชุดคลุมใหญ่จนบังงั้นหรือ?

ทันใดนั้นหร่วนฝูอวี้ก็ลืมตา สบตาเข้ากับสายตาที่มองอย่างสืบเสาะของรุ่ยอ๋อง

น้ำเสียงของนางไพเราะมาก ทว่าสิ่งที่พูดกลับไม่ได้มีเจตนาดี

“แหม...เข้าวังทีสวมชุดหล่อเหลาขนาดนี้เชียว”

รุ่ยอ๋องถามอย่างไม่ช้าไม่เร็วด้วยสีหน้าสุภาพอ่อนโยน

“เป็นข้าที่ละเลยเจ้า ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้างาม ๆ ให้เจ้า ทว่าสภาพเจ้ายามนี้ ซื้อไปแล้วจะสวมให้ใครดูกัน? ถึงอย่างไรสายตาฮองเฮาก็มีแต่ฝ่าบาท”

นิสัยของหร่วนฝูอวี้สำรวมขึ้นมาก ไม่ได้โวยวายใหญ่โตเพราะเรื่องนี้

นางถากถางกลับ

“ฟังน้ำเสียงของเจ้าแล้ว อิจฉาหรือ?

“ทุกครั้งที่เข้าวังก็เป็นเช่นนี้ จะโกรธไปทำไม

“ในเมื่อทนเห็นความรักผูกพันของฝ่าบาทและฮองเฮาไม่ได้ ก็ออกปากขอไปจากเมืองหลวงเองซะก็สิ้นเรื่อง”

“เจ้า...”

หร่วนฝูอวี้ขัดจังหวะเขาพูด แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “หากเจ้ามาเพื่อทะเลาะกับข้าล่ะก็ ประตูอยู่ทางนั้น ไสหัวไปซะ”

เมื่อพูดจบ นางก็หลับตาหลอมกู่ต่อ

เมื่อคิดว่าคนที่ตั้งครรภ์อยู่อย่างนางต้องทำจิตใจให้สงบ รุ่ยอ๋องก็กดความไม่พอใจลงไป

เขากวาดตามองก็เห็นเพียงกระถางหลอมกู่ทองสัมฤทธิ์ ด้านในแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา

จากนั้นเขาก็ถามอย่างใส่ใจว่า

“เจ้าตั้งครรภ์แล้ว หลอมกู่ไม่ทำร้ายร่างกายหรือ?”

“เจ้าจะยุ่งไปทำไมกัน”

“หร่วนฝูอวี้ ข้าเป็นพ่อของเด็กคนนี้!” น้ำเสียงรุ่ยอ๋องหนักแน่น เขาแทบอยากจะเผามดงู แมลงพิษพวกนี้ทิ้งเสียให้หมด

ลูกของเขา จะเรียนวิชาไสยเวทที่อีรุงตุงนังเหล่านี้ไม่ได้เด็ดขาด

หร่วนฝูอวี้ยกมุมปากยิ้มเบา ๆ

“ได้ พ่อของเด็ก เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้แก่ใจดี ถึงเวลาจะต้องคลอดเด็กขาวอวบอ้วนให้เจ้าแน่”

หนอนกู่น้อยของนางก็จะกำเนิดออกมาแล้วเช่นกัน จะต้องขาวอวบอ้วนแน่

รุ่ยอ๋องยังคงจ้องท้องนางเขม็ง “เหตุใดเจ้าจึงท้องไม่โตเลย? ปกติกินน้อยเกินไปจนลูกกินไม่อิ่ม ทำให้ตัวไม่โตรึเปล่า?”

หร่วนฝูอวี้ร้อนตัว

“อืม กินไม่ค่อยลงน่ะ”

พอถูกเขาเข้ามากวน นางก็เสียสมาธิในการหลอมกู่!

รุ่ยอ๋องคิดในใจ จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

เขาหันไปสั่งหลิวหวา

“ไปหาแม่ครัวหญิงที่ทำอาหารเจียงหนานเป็นมา”