แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 823

อีกสองวันหร่วนฝูอวี้ก็จะแต่งงานแล้ว นางต้องเรียนพิธีการมาก

ตัวนางอยู่ในโรงพักแรมหลวง ใจกลับลอยไปไกลตั้งนานแล้ว

ยามค่ำคืน บุรุษสวมหน้ากากผู้หนึ่งก็หานางเจอ

ยามที่นางกำลังจะโจมตี คนผู้นั้นก็ถอดหน้ากากออก

“ศิษย์น้อง?”

ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ

“ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์รู้ว่าท่านมาที่แคว้นหนานฉีก็โมโหมาก จึงสั่งให้ข้ามาตามหาท่าน

“ที่ก่อนหน้านี้ท่านตามจีบซูฮ่วนก็ช่างเถิด ยามนี้ยังจะแต่งงานอีก? หากท่านอาจารย์รู้เข้า...”

“เช่นนั้นก็อย่าให้นางรู้” หร่วนฝูอวี้ตัดจบคำพูดเขา แล้วพิงเตียงอย่างเกียจคร้าน

“ไม่ได้! ข้ารับปากท่านอาจารย์แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องบอกนาง”

“พูดมากเพียงนี้เชียว?” หร่วนฝูอวี้กวาดตามองนาง “มิน่ายายแก่ถึงส่งเจ้ามา วิชาไสยเวทไม่ได้เรื่องของเจ้า ถึงไม่มีเจ้าก็ไม่เป็นไร”

ศิษย์น้องเล็กถูกคำพูดนี้ของนางแทงใจดำจนตาแดง

“ศิษย์พี่ จะเกินไปแล้วนะ! ข้าจะบอกอาจารย์! ว่าท่านหัวเราะเยาะข้า!”

สองมือของหร่วนฝูอวี้กอดอก พลางหัวเราะเยาะ

“โอ้โห เพิ่งพูดกับเจ้าสองประโยค ก็จะร้องไห้แล้วเหรอ?”

“ศิษย์พี่! ท่านมีสติหน่อย! ข้ารู้นะว่าทำไมท่านถึงจะแต่งกับรุ่ยอ๋อง ท่านทำเพื่อซูฮ่วน! ทว่านางเป็นฮองเฮาให้ฮ่องเต้ฉีแล้ว ชั่วชีวิตนี้ท่านไม่มีทางได้นางไปหรอก!”

แววตาของหร่วนฝูอวี้เย็นชาขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าหมาสิบเจ็ด! เจ้าลองพูดอีกทีสิ!”

ศิษย์น้องน้อยแก้คำอย่างใส่ใจ

“ข้าสกุลเก๋อ เก๋อสือชีต่างหาก!”

ในภาษาของทางหนานเจียง เก๋อกับโก่ว(หมา)ออกเสียงไม่ต่างกันนัก

หร่วนฝูอวี้ดึงคอเสื้อของเขา แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ยายแก่ใกล้จะตายแล้ว นางต้องการให้ข้ากลับไปรับช่วงราชาพิษหนอนกู่ต่อ

“ข้าอยู่ในช่วงวัยที่งดงาม ไม่คิดจะฝึกวิชาไสยเวชจนเป็นคนไม่เชิงผีก็ไม่ใช่

“ตำแหน่งนั่น พวกเจ้าใครอยากเป็นก็เป็นไปซะ”

นางไม่ใช่คนลุ่มหลงในรัก

ที่อยู่ในแคว้นหนานฉีต่อก็เพื่อซูฮ่วนส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อหนีจากการรับตำแหน่งนั้นด้วย

เมื่อกลายเป็นราชาพิษหนอนกู่คนใหม่แล้ว ไม่เพียงต้องเสียโฉมเท่านั้น ยังต้องถวายตัวในสระพิษเพื่อให้ร้อยพิษไม่กล้ำกลาย ทว่าผิวกายทั้งหมดจะเต็มไปด้วยพิษ ซึ่งหมายความว่าจะไม่มีใครสัมผัสนางได้ หากสัมผัสตัวนางแล้วก็จะตาย

นางอายุยังน้อย ไม่คิดอยากอยู่อย่างเดียวดายจนแก่

เก๋อสือชีร้อนใจจนแทบกระโดด

“ศิษย์พี่! ท่านจะต้องกลับไปกับข้า! ท่านอาจารย์บอกแล้วต่อให้ต้องมัด ก็มัดตัวท่านกลับไปให้ได้!”

หร่วนฝูอวี้ยิ้มเย็นชา

“อาศัยเจ้าน่ะรึ?”

......

ณ จื้อจ้ายจวี

เซียวอวี้นึกถึงคำพูดเหลวไหลเมื่อคืนนั้นที่นางเมา “สหาย เมื่อตอนนั้นเจ้าจะฆ่าข้าหรือ?”

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อนางไม่น้อยเลย

ถูกสหายสนิทหักหลัง ย่อมยากที่จะปล่อยวาง

เขาลูบหลังนาง แล้วหันไปจูบศีรษะของนางเบา ๆ

“จะต้องหาเขาเจอแน่”

ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว

“เจ้าบอกว่าหลังจากที่เขาหนีไปก็แปลงโฉม ดังนั้นพวกเจ้าจึงหาเขาไม่เจอหรือ?”

“อืม”

แววตาของเซียวอวี้เคร่งขรึม

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาเหมือนกับต้วนไหวซวี่ ล้วนตั้งใจเข้าใกล้เจ้า นี่หมายความว่าตั้งแต่เจ้าเริ่มรู้จักเขา นั่นก็ไม่ใช่หน้าตาที่แท้จริงของเขาแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินคำพูดนี้พลันลุกขึ้นยืน มองไปที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แววตาเจือด้วยความเย็นเยียบ

“ท่านพูดถูก เป็นไปได้มากว่านั่นไม่ใช่หน้าตาที่แท้จริงของเขา! ข้ากลับไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน...ข้า ข้าเชื่อเขาอย่างหมดใจ”

เซียวอวี้ลุกขึ้นยืนด้วยแล้วตบไหล่นางเบา ๆ อย่างปลอบโยน

“ข้อแรกเป็นคนใกล้ตัวจึงยากจะมองออก ตงฟางซื่อเชี่ยวชาญวิชาอาคม รู้วิชาปรับกระดูก ก็ยังมองไม่ออกมาตลอดว่าเจ้าเป็นสตรีไม่ใช่รึ ข้อสอง ผู้ที่กล้าเข้าใกล้เจ้า วิชาแปลงโฉมจะต้องสูงส่งมาก นอกจากนี้เจ้ากับคนผู้นั้นผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ยากที่จะไม่ถูกความรู้สึกครอบงำ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

นางลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแล้วหยิบดาบขึ้นมา

“ท่านนอนก่อนเถิด ข้าจะไปหาตงฟางซื่อให้เขาวาดรูปเหมือน”