ตอนที่ 742
บทที่ 742 เด็กน้อยที่น่ารักทั้งสองก็มาแล้ว
22 ตุลาคม 2569
ดลธีรินน้ำมาหนึ่งแก้ว
“คุณทำแบบนี้ถูกต้องแล้ว สิ่งที่พวกเราทำได้ตอนนี้ นอกจากพวกเราจะช่วยเขาแล้ว ตัวเขาเองก็ต้องรู้สึกอย่างนั้นไปด้วย แต่ว่า มือของคุณนี่เกิดอะไรขึ้น บาดเจ็บเหรอ”
เขาเปลี่ยนเรื่องทันใด เส้นหมี่ยังคงกอดตัวเองเอาไว้
เส้นหมี่ถึงได้ก้มลงมามองที่มือของตัวเองแวบหนึ่ง
มือนี้ ความจริงแล้วเป็นเพราะว่าตอนนั้นที่ถูกเขาสลัดออก เขาคงไม่มีทางได้รู้เลยว่า ร่างกายของเธอตอนนี้มีหลายตำแหน่งที่ต้องใช้เหล็กดามยึดเอาไว้
รวมทั้งข้อต่อกระดูกแขนของเธอ！
“ไม่เป็นไร ตอนที่ทำงานไม่ทันได้ระวังจึงชนเข้า เข้าห้องไปทายานิดหน่อยก็โอเคแล้ว รินจังล่ะ”
เธอไม่อยากให้คนคนนี้ต้องกังวลใจ จึงพูดเปลี่ยนเรื่อง
ดลธี：“……”
เขาก็เคยเป็นทหาร และก็เป็นบอดี้การ์ดมาตั้งหลายปี แขนอันนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ความจริงแล้วเขามองแวบเดียวก็รู้แล้ว
แต่ว่า เธอไม่ยินยอมที่จะพูดออก เขาจึงไม่ถามแล้ว
ชี้ไปที่ห้อง เขาพูดว่า：“นอนหลับไปแล้ว ถ้าคุณผู้หญิงไม่มีเรื่องอะไรอีกล่ะก็ ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“ค่ะ ลำบากคุณแล้ว”
เส้นหมี่พยักหน้า มองตามจนเขาเดินออกจากห้องพักไป
ในค่ำคืนที่ดึกสงัด ในตอนที่สองแม่ลูกนั้นหลับฝันหวาน เงาสีดำเงาหนึ่งที่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง เข้ามาอย่างเงียบๆวางยาขวดหนึ่งสำหรับทาอาการบาดเจ็บเอาไว้บนโต๊ะ
โดยเร็ว เขาก็ออกไปแล้ว
ทั้งคืนเงียบสงบ
รุ่งเช้า
เส้นหมี่ที่นอนอยู่บนเตียง ถูกเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยปลุกให้ตื่นขึ้นมา
“รินจัง หนูตื่นแล้วเหรอ”เธอได้ยินแล้ว ยังไม่ทันได้ลืมตาขึ้นมา รู้สึกตัวแล้วจึงเรียกลูกสาวออกมา
เสียงเรียกออกมาแล้ว รินจังที่กำลังนอนอยู่ข้างเตียงคุยโทรศัพท์อยู่กับพวกพี่ชายเสียงเบาๆ ทันใดจึงรีบปิดปากเอาไว้อย่างตกใจ ดวงตาสีดำกลมโตเหมือนผลองุ่นมองขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“หม่ามี๊ คุณตื่นแล้วเหรอ”
“อืม หนูทำอะไรอยู่เหรอ ทำไมลงไปอยู่ข้างเตียง”
เส้นหมี่เห็นแล้วเธอที่อยู่บนเตียง จึงตกใจขึ้นมา รีบลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอขึ้นมา
รินจังน้อยยังไม่ได้วางสายจากเครื่องมือสื่อสาร คิดว่าพวกพี่ชายก็คงอยากจะได้ยินเสียงหม่ามี๊เช่นกัน แล้วก็นอนลงในอ้อมกอดของหม่ามี้แล้วก็เสียงเจื้อยแจ้วของเธอก็เริ่มพูดคุยขึ้นมา
“หม่ามี๊ วันนี้คุณยังต้องไปหาแด๊ดดี้ที่นั่นหรือเปล่า”
“ใช่แล้ว”
เส้นหมี่เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทันใดก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย เมื่อวานด่าเขาออกไปจนสบายใจแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อนึกขึ้นมาได้......
แย่แล้ว ไอ้คนนั้นจะโกรธหรือเปล่า?
ไม่ใช่ว่าวันนี้ไม่ให้เธอเข้าไปแล้วนะ?
เส้นหมี่รู้สึกเครียดขึ้นมาตั้งแต่เช้า
“หม่ามี๊ งั้นเมื่อไหร่รินจังจะสามารถไปหาแด๊ดดี้ที่นั่นได้ รินจังอยากไป”
รินจังน้อยไม่ได้มองเห็นเลยว่าหม่ามี๊กำลังกลุ้มใจ ได้ยินว่าวันนี้เธอจะไปหาแด๊ดดี้ ปากน้อยๆของเธอก็เบะออกมา แล้วก็พูดออกมาว่าอยากไป
เส้นหมี่：“……”