บทที่ 1445 ในที่สุดเธอก็ได้ครอบครองเขา

เมื่อฟังจบ ตาของแสนรักก็หม่นลง “เธอไม่มีสมองหรือไง?” ประโยคเดียวก็สามารถสรุปได้ว่าเขาคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ เส้นหมี่ถอนหายใจ “ไม่มีปัญญาจะไปสืบอีกแล้ว ตอนนี้ฉันต้องรีบไปตระกูลโรแกนสักครั้งแล้ว จะไปดูว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง? เธอบอกว่า เตรียมอาหารสำหรับคนเยอะแยะขนาดนั้น ตระกูลโรแกนไม่มีใครช่วยเธอสักคน” “…………..” ผ่านไปห้าวินาทีเต็ม ชายผู้นี้จึงฝืนใจยอมตกลง หลังจากนั้น สองสามีภรรยาก็ออกเดินทางไปยังตระกูลโรแกนก่อน

ตระกูลโรแกนในเวลานี้ พิมแสงที่กำลังท้องเจ็ดเดือนกว่ากำลังยุ่งอยู่คนเดียวในห้องครัว ส่วนในห้องรับแขก ก็มีครอบครัวพี่ชายและพี่สาวของมาร์ตินสองครอบครัว กำลังมีความสุขอย่างสบายอกสบายใจกับบรรยากาศอันอบอุ่น ทั้งพูดคุยกันพลางแทะเมล็ดแตงโมอีกด้วย

มาร์ตินมีพี่ชายหนึ่งคนและยังมีพี่สาวอีกหนึ่งคน พี่สาวแต่งไปตระกูลไวท์มีลูกชายหนึ่งคน ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องคอนเสิร์ตจึงมีความขัดแย้งกับชินจังและคิวคิวในเวลานั้น ส่วนพี่ชายของเขาก็แต่งงานมีลูกชายแล้ว แต่ในเวลานี้ สองครอบครัวนี้ต่างก็นั่งอยู่ข้างในอย่างไม่อนาทรร้อนใจ ในห้องครัวกลับให้คนท้องเจ็ดเดือนกว่ายุ่งอยู่คนเดียว “อะไรกันเนี่ย ทำไมช้าอย่างนี้นะ? นี่ก็นานขนาดนี้แล้ว ข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย” หลังจากพี่สาวของมาร์ตินพาสามีและลูกมาตั้งแต่เช้าตรู่ แทะเมล็ดแตงโมอยู่นานก็ยังไม่ได้ข้าวเช้า จึงอดทนไม่ไหวขึ้นมา สามีของเธอไม่เอ่ยอะไร มีเพียงพี่สะใภ้คนโตของมาร์ติน ที่เมื่อเห็นในห้องครัวแล้ว ก็คิดจะเข้าไปช่วย แต่ในเวลานั้น พี่สาวของมาร์ตินก็เรียกเธอเอาไว้ “ซ้อใหญ่ จะเข้าไปทำไม? คงไม่คิดจะไปช่วยเธอหรอกนะ?” “แต่ว่า.....” “แต่ว่าอะไรเล่า? พยายามตื๊อจะเข้าบ้านตระกูลโรแกน ยังไม่ทันจดทะเบียนสมรส ก็ท้องโตขนาดนั้นละ นี่เพราะปีนเตียงของน้องชายฉันมาชัดๆ พี่ยังคิดจะไปช่วยเธออีกเหรอ? ฉันบอกเลยนะ ผู้หญิงแบบนี้ วันนี้หากพี่ไปช่วยเธอ วันหน้าที่ยืนของพี่ในตระกูลโรแกนก็จะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว” มารีเหน็บแนมอย่างร้ายกาจ เมื่อพูดจบ พิมแสงก็ยกบะหมี่อายุยืนที่ทำเสร็จแล้วออกมาพอดี เมื่อเธอได้ยินประโยคเหล่านั้น ก็รู้สึกเหมือนมีคนมาตบที่หน้าของเธออย่างแรง จนหน้าและแม้แต่นิ้วก็ซีดขาวไร้สีเลือด นี่เป็นผลลัพธ์ที่เธอเรียกร้อง ในที่สุดหลังจากพิมแสงยกบะหมี่มาแล้ว ก็ไม่ได้เรียกคนอื่น แต่กลับขึ้นไปข้างบน เพื่อไปหามาร์ติน